14 °C Rethymno, GR
30/03/2020

Λόγος περί ειρήνης και αφοπλισμών*

Από τα χρόνια που μαθαίναμε στο σχολείο για έναν από τους μεγάλους και πολυαίμακτους πολέμους της ανθρωπότητας, τον Τρωικό, και για τις αδιάκοπες εμπόλεμες διαμάχες ανάμεσα στις αρχαιοελληνικές πόλεις – κράτη, στριφογυρίζει στο νου μου η αναζήτηση τρόπων με τους οποίους θα μπορούσαν να πάψουν οι ανά τον κόσμο πολεμικές συγκρούσεις και θα επικρατήσει, επιτέλους, η ειρηνική συνύπαρξη των λαών όλης της γης.

Όλοι θα συμφωνήσουμε ότι θέματα της αδέκαστης απονομής δικαιοσύνης και της οικονομικής και της τεχνολογικής ανάπτυξης σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και της πνευματικής προόδου ατόμων και λαών, σχετιζόμενα μεταξύ τους όλα αλλά και κατά μόνας, λειτουργούν ως προϋποθέσεις ειρήνης στο σύγχρονο κόσμο. Σημαντικό ρόλο παίζει και ο αφοπλισμός, εφόσον ως γνωστόν δεν έχουμε πόλεμο, αφενός, όταν δεν υπάρχουν όπλα και δεν χρειάζονται, αφετέρου, εξοπλισμοί όσες φορές οι διαφορές των λαών λύνονται ειρηνικά.

Όλοι, λοιπόν, δεν πρέπει να αρκούμαστε, μέσω ειρηνόφιλων κειμένων ή φιλειρηνικών σωματείων, να καταγγέλλουμε στα λόγια μονάχα την πολιτική του «διαίρει και βασίλευε» που εφαρμόζουν στους πολιτικοοικονομικά αδύνατους οι Δυνατοί του κόσμου και η οποία απειλεί την ειρήνη με επιδιωκόμενο σκοπό την κυριαρχία του κόσμου από αυτούς. Πρέπει, συνάμα, έμπρακτα κάθε στιγμή, ακόμη κι αν οι αγώνες μας μοιάζουν με ουτοπία για όσους δεν τους ενδιαφέρει το θέμα, ως οργανωμένα μέλη της κοινωνίας που ζούμε και εμείς οι ίδιοι και άλλους να εμψυχώνουμε ώστε να αγωνιζόμαστε όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι για ειρήνη , φιλία, ισότιμη συνεργασία, αφού έτσι μόνον ευημερούν οι κοινωνίες, προοδεύουν οι λαοί και προκόβουν οι άνθρωποι υλικά, πνευματικά, ψυχικά, ηθικά και δεν χάνουν την ζωή τους οι αθώοι και οι ειρηνόφιλοι.

Μήπως, λοιπόν, πρέπει να ασκηθούν από τους πολίτες και τους λαούς πιο έντονες έναντι του παρελθόντος πιέσεις, όπως έκανε ο Τρυγαίος στην «Ειρήνη» του Αριστοφάνη, ώστε από τα αρμόδια διεθνή φόρα να εκπονηθεί ένα πρόγραμμα πραγματικού πυρηνικού αφοπλισμού , που να στοχεύει τελικά στην εξάλειψη των πυρηνικών όπλων, αψηφώντας τα υλικά συμφέροντα των Δυνατών που κρύβονται πίσω από την χρήση ή την απειλή χρήσης πυρηνικών όπλων για τη διευθέτηση των διαφορών ανάμεσα στους λαούς της γης;

Κάποιος θα πει πως τα κράτη που αναπτύσσουν πυρηνικά όπλα το κάνουν συνήθως για λόγους ασφαλείας, όπως εκείνα τούς αντιλαμβάνονται, και κύρους. Η πράξη, όμως, τα διαψεύδει καθημερινά, επομένως, ο αγώνας μας πρέπει να αρχίσει χωρίς άλλη χρονοτριβή ή υποταγή στα συμφέροντα των πολεμόχαρων και των Δυνατών…

Και αφού νωρίτερα έγραψα «διεθνή φόρα», καιρός είναι, νομίζω, να γίνει πια και κάτι άλλο από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών στο θέμα του παγκόσμιου αφοπλισμού, να προβεί δηλαδή σε δυναμική απαγόρευση της ανάπτυξης και παραγωγής νέων συμβατικών όπλων μαζικής καταστροφής και να προασπίσει με κάθε τρόπο την απόφασή του αυτή. Κι ακόμα, μολονότι πολλοί θα μας ψέξουν ότι δεν είναι μπορετό να γίνει ποτέ, να υλοποιήσει, χωρίς άργητα και με πυγμή, όσες αλλοτινές σχετικές υπέρ της παγκόσμιας ειρήνης και για το διεθνή αφοπλισμό αποφάσεις του επί χρόνια «μένουν στα χαρτιά» αν και εγγυώνται την ασφάλεια των αδύναμων χωρών από την προς ίδιον συμφέρον «επίθεση» των Δυνατών.

Ναι, ένας κόσμος χωρίς πυρηνικά, δίχως πολέμους και με ειρήνη είναι ό,τι καλύτερο μπορούμε να αφήσουμε ως κληρονομιά στα παιδιά μας! Έτσι, κλείνω, λοιπόν, με όσα – αν θυμάμαι καλά – είχε δηλώσει πριν καμιά δεκαριά χρόνια («ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ», 10.01.2009) ένας Παλαιστίνιος διπλωμάτης, με αφορμή τις συγκρούσεις των πολεμικών συμπατριωτών του με το Ισραήλ στη Μέση Ανατολή: «Το αίμα αθώων δεν σου δίνει τη νίκη. Η νίκη έρχεται με την ειρήνη. Το παράθυρο για την ειρήνη παραμένει ανοιχτό για όποιον την επιδιώκει. Όταν έρθει η ειρήνη, η νίκη θα είναι για όλους μας. Για τα παιδιά μας»….

 

* Από την ανέκδοτη συλλογή δοκιμίων «Ηθοποιών Γεύμα»