Τον εξέχοντα επιστήμονα και ακάματο ερευνητή, καταλοίπων από πολιτισμούς παρελθόντος, κ. Νίκο Σταμπολίδη δεν είχα την ευκαιρία μέχρι σήμερα, να γνωρίσω εκ του σύνεγγυς. Αυτό δε σημαίνει, ότι δεν έχω παρακολουθήσει και αναγνωρίσει το λαμπρό, ανεκτίμητης αξίας επίτευγμά του, της ανασκαφής στην Αρχαία Ελευθερία, κατά την οποία μας έφερε στο φως σπάνια αρχαιολογικά ευρήματα. Αυτή η αποκάλυψη πρόβαλε στο πολιτιστικό μας «γίγνεσθαι» αναπάντεχα, απροσδόκητα όσο και ευφρόσυνα.
Λειτούργημα είναι η υπηρεσία που ασκείται υπέρ του κοινού συμφέροντος και της πολιτείας, επομένως το επάγγελμα του αρχαιολόγου είναι ένα λειτούργημα όπως του γιατρού. Ούτω πως και ο αρχαιολόγος Ν. Σταμπολίδης, λειτούργησε σαν υπηρέτης του Δημοσίου συμφέροντος, με υποδειγματική προσήλωση και αυταπάρνηση, για την επίτευξη ενός μεγαλόπνευστου υψηλού στόχου. Ο έγκριτος αρχαιολόγος έχει ταυτίσει το όνομά του με την αρχαία πόλη της Κρήτης, και είναι γέννημα και θρέμμα Χανιώτης, με οικογενειακές ρίζες μικρασιάτικες στην Πόλη και στο Εσκί-Σεχίρ το πάλαι ποτέ ελληνικότατο Δορύλαιο. Μετά την πολυετή ευδόκιμη διδασκαλία του στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, ανέλαβε τη Γενική Διεύθυνση του μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, ο Νίκος Σταμπολίδης όμως κράτησε στο χέρι του την αρχαιολογική σκαπάνη κατ’ αρχήν στους μακεδονικούς Φιλίππους.
Η πρώτη θέση στην οποία υπηρέτησε, σε οργανική θέση ήταν η Δήλος. Όπως αναφέρει σε συνέντευξή του: «Ήταν ένας γοητευτικός τόπος, που σε συνέπαιρνε σε τέτοιο βαθμό, που δεν σ’ ένοιαζε η μοναξιά, αλλά ούτε και οι δυσκολίες. Δεν υπήρχε φως. Πίναμε νερό από το πηγάδι της Κλεοπάτρας. Τα τρόφιμα ήταν λιγοστά. Έσκαψα και στην Άκανθο της Χαλκιδικής και στη Ρόδο. Γύρω στα τριάντα μου άρχισα να διδάσκω στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Τότε ζητήσαμε από το υπουργείο Πολιτισμού, να μας παραχωρήσει μια τοποθεσία, για να πραγματοποιήσουμε μια Πανεπιστημιακή ανασκαφή και μας δόθηκε τελικά η Ελεύθερνα. Το πιο σημαντικό είναι ότι πάντα με ενδιέφερε ο ίδιος ο άνθρωπος μέσα από τη διαχρονία του. Η ιστορία της εξέλιξης του ανθρωπίνου πολιτισμού από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Και μόνον η αρχαιολογία, με την ευρύτερή της έννοια μπορεί να σε βάλει σ’ αυτό το ταξίδι».
Με την Αρχαία Ελεύθερνα και με τους κατοίκους ο Ν. Σταμπολίδης ένοιωθε και νοιώθει δεμένος ψυχικά και συναισθηματικά.
«Οι κάτοικοι των γύρω χωριών» αναφέρει, «μας έχουν δει να εργαζόμαστε μερόνυχτα, να κοιμόμαστε στους καναπέδες των σπιτιών τους και να πλενόμαστε με το λάστιχο του κήπου. Όταν σε βλέπουν οι άνθρωποι, να αφιερώνεσαι σε έναν στόχο, σε σέβονται. Συχνά μου έκαναν προτάσεις, να σκάψω σε άλλα μέρη. Αρνήθηκα. Θέλησα να ψάξω την Ελεύθερνα ως μοντέλο ανασκαφής, συντήρησης και ανάδειξης των αρχαιοτήτων. Θέλησα να δώσω όλη μου την ενέργεια, για να πετύχω, να δώσω κάτι ολοκληρωμένο. Τώρα προτεραιότητά μου είναι να ολοκληρωθεί σωστά το νέο μουσείο και να βρούμε τρόπους, ώστε να είναι οικονομικά βιώσιμο και, ει δυνατόν, αυτοδιαχειριζόμενο. Καταφέραμε, να αξιοποιήσουμε τα ευρωπαϊκά κοινοτικά κονδύλια από το Γ’ ΚΠΣ και το ΕΣΠΑ αλλά και να συσπειρώσουμε τον ντόπιο πληθυσμό. Εύποροι συνάνθρωποί μας συνέβαλαν οικονομικά στην όλη προσπάθεια».
Ο Νίκος Σταμπολίδης έχει να πει επαινετικά λόγια για τη Ντόλλυ Γουλανδρή και πλέκει το εγκώμιο της «Ήταν μια σπάνια γυναίκα με μεγάλη ευαισθησία» αναφέρει «χωρίς ποτέ να σκεφτεί κόπο ή χρήματα».
Το Μουσείο Αρχ. Ελεύθερνας μετά την αποπεράτωσή του θα ‘ναι αποτέλεσμα μεγάλης προσπάθειας του καθηγητή Ν. Σταμπολίδη, συνιστά δε βαρυσήμαντο γεγονός, λαμπρό επίτευγμα πολιτισμού, πόλο έλξεως για εκατομμύρια τουριστών που θα προσδίδει αίγλη στα μάτια τους.
Το Ρέθυμνο σεμνύνεται για τον αγώνα του καθηγητή Νίκου Σταμπολίδη στην περαιτέρω οικονομική και πολιτιστική αναβάθμισή του. Η κοινωνία ευλόγως θα είναι εσαεί ευγνώμων στον διαπρεπή επιστήμονα και θα αναγνωρίζει την ευεργεσία του για το πολύμοχθο και πολύτιμο έργο του.
Πρόκριμα για την ανελικτική πορεία και την ευνοϊκή εξέλιξη της τουριστικής ανάπτυξης στην πόλη και στο νομό υπήρξαν πολλές αισιόδοξες, έγκυρες απόψεις. Αναφέρομαι στα συμπεράσματα επιφανών επιστημόνων ότι αναμφίβολα η σπουδαιότητα και ο πλούτος της Αρχαίας Ελεύθερνας είναι μετά την Κνωσό και τη Φαιστό την κατατάσσουν δε δικαιωματικά στην τρίτη θέση.
Είχα συμπληρώσει το παραπάνω επίκαιρο κείμενο όταν, τύχη αγαθή, συνέπεσε να διαβάσω σχετικό δημοσίευμα στα «Ρ.Ν.» της γνωστής δημοσιογράφου κ. Ελπίδας Αριστείδου (31-1-2014) σχετικό με την αναμενόμενη προσεχή λειτουργία του Μουσείου της Αρχαίας Ελεύθερνας. Εν κατακλείδι του εμπεριστατωμένου άρθρου της η προικισμένη reporter μας ενημερώνει με τη χαρμόσυνη είδηση ότι:
«Μέσα στον επόμενο μήνα αναμένεται, να παραδοθεί το έργο κατασκευής του κτιρίου του Μουσείου της Αρχαίας Ελεύθερνας. Τον Φεβρουάριο λήγει η προθεσμία παράδοσης του έργου, όπως αυτή ορίζεται μέσα από την προβλεπόμενη σύμβαση και βάσει τα χρονοδιαγράμματα του ΕΣΠΑ.
Το πρώτο Μουσείο Αρχαιολογικού Χώρου στην Ελεύθερνα αποτελεί ταυτόχρονα ένα σπουδαίο μοχλό ανάπτυξης για την ευρύτερη περιοχή του Μυλοποτάμου και μπορεί να συμβάλλει στην ποιοτική αναβάθμιση του τουρισμού σε επίπεδο Κρήτης. Η προνομιακή θέση που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τα ξενοδοχεία και σε κομβικό σημείο που συνδέει τουριστικές διαδρομές μεταξύ τους, θα μπορούσαν να την αναδείξουν, ως ένα βασικό τουριστικό προορισμό, ισότιμο από πλευράς ενδιαφέροντος με την Κνωσό και τη Φαιστό».
