Ένας νεαρός κύριος αναζητούσε ένα (ψεύτικο) σπαθί σε παιχνιδάδικο του Ρεθύμνου. Θα το έκανε πιθανότατα δώρο σε κάποιο λιλιπούτειο άτομο του περιβάλλοντός του: να ’ταν γιος, φιλιότσος ή ανιψιός του; Μικρή σημασία έχει. Τα παιδιά βρίσκονται στο επίκεντρο των έμπρακτων εκδηλώσεων αγάπης (και) τις γιορτές. Οι μέρες που διανύουμε τους ανήκουν. Χώρια που όλοι (θέλουμε να) ερχόμαστε στη θέση τους. Τρόπον τινά, τα πιτσιρίκια καθορίζουν εν πολλοίς τις αγοραστικές τάσεις των οικείων τους: Κάνουν παιχνίδι, ως προς τις επιθυμίες τους, ζητώντας… παιχνίδι(α), κι επηρεάζοντας σημαντικά τον προϋπολογισμό κάθε νοικοκυριού!
Ο Άι Βασίλης πήρε (;) τις ανάσες του και τα μεσάνυχτα της Πρωτοχρονιάς (ίσως και νωρίτερα) θα επισκεφθεί όσους μικρούς και μεγάλους φίλους του δεν πρόλαβε τα Χριστούγεννα, μια βδομάδα πριν.
Η εμπορική κίνηση χθες το πρωί πήγαινε ασορτί με την ατμόσφαιρα: ήταν μουντή και ψυχρή. Δεν θύμιζε, παρά στο ελάχιστο, ότι ήταν προπαραμονή του 2022. Ο στολισμός έσωζε τα προσχήματα, ο κορονοϊός μας κατέβαζε απότομα κι αστραπιαία τους διακόπτες της ξεγνοιασιάς. Σαν να ’χε προκαλέσει ένα πολύμορφο βραχυκύκλωμα: και στην διάθεση καταναλωτών και εμπόρων .
Ήταν που ήταν περίεργο το κλίμα, νωρίς το απόγευμα ήρθε και η βροχή και τα έκανε …μούσκεμα: δεύτερη φορά σε σύντομο χρονικό διάστημα που ο καιρός γυρίζει την πλάτη στους εμπόρους.
Τα παιδιά σώζουν την (οικονομική και ψυχολογική) παρτίδα
Πάλι καλά που υπάρχουν τα παιδιά και μας βάζουν (κι εδώ) τα γυαλιά μέσα απ’ τα οποία βλέπουμε τον όμορφο κόσμο τους: Απ’ το μανίκι μας τραβούν και μας ξυπνούν, μας επαναφέρουν στην παραμυθένια… τάξη των Χριστουγέννων, ενόσω περιπλανιόμαστε και χαζεύουμε μπροστά και πίσω από τις βιτρίνες κάθε λογής φιγούρες των ηρώων τους.
«Ψωνίζουν όλοι γιατί είναι τα παιδιά» λέει στα «Ρ.Ν» ο κ. Νίκος, εκ μέρους καταστήματος παιχνιδιών. «Σε εμάς (οι πελάτες) έρχονται κατευθυνόμενοι από τα παιδιά. Λένε «τί να κάνουμε, γιορτές είναι, θα πάρουμε κάτι για τα παιδιά» σημειώνει με ανακούφιση, αντιλαμβανόμενος ότι «γενικώς τα πράγματα είναι μαγκωμένα. Ο κόσμος είναι ξενερωμένος πολύ».
Και «μαγκωμένος» θα προσθέσει ο κ. Νίκος. «Η αγορά δεν είναι όπως ήταν παλιά. Ο κόσμος στέκεται στην πόρτα και διστάζει: «να μπούμε μέσα» σκέφτονται οι άνθρωποι. Περιμένουν να πάρουν έγκριση από τον μαγαζάτορα. Είναι τρομαγμένος κιόλας μ’ αυτά που ακούει αυτές τις μέρες και τα νέα μέτρα».
Το πρωί, όπως θα πει, «έχει λίγη δουλειά, το απόγευμα ερημώνει ο τόπος τελείως. Κάποια μαγαζιά δουλεύουν αυτές τις μέρες, κάποια άλλα όμως όχι. Κάθονται όλοι έξω και περιμένουν».
Η ψυχολογία καταναλωτών και καταστηματαρχών είναι πεσμένη, διαπιστώνει. «Πολλοί άνθρωποι περίμεναν να κάνουν ρεβεγιόν Πρωτοχρονιά κανονικό εφέτος, αλλά δεν θα κάνουν τίποτα και είναι ξενερωμένοι. Πάλι τα ίδια, δηλαδή».
Δεν συνεχίστηκαν κι οι εκδηλώσεις του Εμπορικού Συλλόγου, συνεπώς η εμψύχωση κοινού και αγοράς αναβλήθηκε επ’ αόριστον.
«Εμείς δουλεύουμε γιατί είμαστε το εποχιακό, είναι το παιχνίδι. Δεν είναι δυνατόν να μην πάρεις κάτι στο παιδί. Αλλά τα υπόλοιπα μαγαζιά, τους βλέπω όλους και κάθονται έξω και καπνίζουν. Είναι μέσα στον καημό» παρατηρεί ο κ. Νίκος, που τρέχει και δεν φτάνει ελέγχοντας πιστοποιητικά στην είσοδο, αλλά κι εξυπηρετώντας όταν κι όποτε χρειαστεί στο εσωτερικό του μαγαζιού του.
«Από Γενάρη θα είναι όλα άδεια» προβλέπει. «Θα γίνει τώρα ένα μπαμ, θα πάρουν πέντε πράγματα τώρα οι άνθρωποι για τα παιδιά τους και μετά θα κάτσουν όλοι και θα κοιτάνε το ταβάνι».
Στους αρνητικούς παράγοντες συγκαταλέγει κι άλλον έναν βασικότατο: «Είναι και η ακρίβεια. Υπάρχουν παράπονα για τις τιμές. Εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, γιατί έχουν ανέβει τα πάντα κι έχει μετακινηθεί στον καταναλωτή αυτό. Έχουμε συνέχεια αλλαγή τιμών. Μας έρχονται emails κι εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι».
Ικανοποιημένος απ’ την κίνηση, ταλαιπωρημένος απ’ την όλη κατάσταση δηλώνει στα «Ρ.Ν» ο κ. Νίκος Γαβαλάς, επίσης ιδιοκτήτης παιχνιδάδικου.
«Έχει κίνηση, μεγαλύτερη από πέρσι, αλλά μας ταλαιπωρεί η κατάσταση με τους ελέγχους των πιστοποιητικών. Θέλουμε, δηλαδή, έναν υπάλληλο να κάνει ελέγχους μόνο γι’ αυτό. Αύριο (σ.σ. σήμερα) στα κάλαντα θα είναι ένας στην πόρτα και για ελέγχους και για κάλαντα. Γενικότερα, μας ταλαιπωρεί όλη αυτή η διαδικασία. Το μοναδικό πρόβλημα αυτό».
