3 °C Rethymno, GR
24/01/2022

Ρέθυμνο…

 Α’ Μέρος

 Χρονιάρες μέρες δεν έχω καμία διάθεση να ασχοληθώ με πολιτική και πολιτικούς, με ιούς και κομματικές σάχλες! Κατά έναν περίεργο τρόπο πάντα χρονιάρες μέρες σκέφτομαι τα όμορφα χρόνια που έζησα στο Ρέθυμνο, αλλά πιο πολύ την τύχη μου να γνωρίσω και ν’ αγαπήσω ανθρώπους σπάνιους και τα σκιρτήματα της νοσταλγίας να μου υπενθυμίζουν πόσο πολύ αγάπησα αυτόν τον τόπο.

Τα παιδικά και εφηβικά χρόνια είναι ο μεγάλος «σταθμός» της ζωής του ανθρώπου. Ένας «σταθμός» που «εφοδιάζεται» για το υπόλοιπο «ταξίδι» της ζωής του!

Η Σοχώρα ήταν η πρώτη πλατεία της ζωής μου, οι πρώτες αναμνήσεις, αφού το ποδόσφαιρο με τα κουκουνάρια αντί μπάλας, οι δάσκαλοι της ζωής μας, να μας νουθετούν και να μας μαθαίνουν γράμματα και αξίες. Οι λουκουμάδες του στρατοπέδου ανήμερα της Αγίας Βαρβάρας, τα τρεξίματα στην παλιά πόλη, οι πρώτες βόλτες στην Χοχλάδα και οι σχολικοί περίπατοι στον περιφερειακό της Φορτέτζας και στο γήπεδο της Σοχώρας να σηκώνεται σύννεφο σκόνης από τον υπερβάλλοντα ζήλο των μικρών ποδοσφαιριστών!

Κι ύστερα τα Περιβόλια, ο δεύτερος σταθμός της «νιότης» μου! Τα πάντα συνυφασμένα με τη θάλασσα! Δεν υπήρχε καν ο παραλιακός δρόμος. Δυο-τρία μικρά περιβόλια, η αμμουδιά με τ’ αλμυρίκια και το κύμα να σκάει με παφλασμό! Ο γνώριμος ήχος που ήταν και οι πρώτες φυσικές συνθέσεις που άκουσα πριν μπουν στη ζωή μου οι μουσικές! Τα παιγνίδια στην άμμο και οι μουρμούρες των μανάδων μας γιατί λερώναμε τα «σαλόνια» με την «αμμούτσα» όπως μας έλεγαν επιτιμητικά την μεταφερόμενη από την παραλία στο σπίτι μας άμμο!

Η μεγάλη γιορτή στα Περιβόλια ήταν τα ηλιοβασιλέματα που έρχονταν να «κοκκινίσουν» στο βάθος την Φορτέτζα, να τονίσουν τις κορυφές των μιναρέδων που πάντα ήθελαν να τρυπήσουν τον ουράνιο θόλο, αλλά το τρομερότερο θέαμα ήταν η θέα προς το Βρύσινα στο Νότο, τις κορυφογραμμές των Λευκών Ορέων δυτικά και την πάντα χιονοσκέπαστη κορυφή του Ψηλορείτη ανατολικά. «Παγιδευμένος» ανάμεσα στις βουνοκορφές και στον βοριά η ανοιχτή θάλασσα να μας ταράζει το νου και ν’ αναδεύει συνεχώς αισθήματα και συναισθήματα…

 

(Συνεχίζεται…)

 

* Ο Μιχάλης Τζανάκης είναι φιλόλογος-συγγραφέας