13 °C Rethymno, GR
09/12/2021

Χειροκροτήματα στην κανονικότητα

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΕΜΠΙΛΗ

Τελικά δεν είναι όλες οι Κυριακές ίδιες. Δεν εκδράμουμε πάντα ή δεν μεροκοιμόμαστε περιμένοντας ν’ ακούσουμε τη μυρωδιά από «το ωραίο ψητό της Κυριακής» που λέει κι ο Καββαδίας σε ένα από τα μελοποιημένα ποιήματά του. Η Κυριακή 7 Νοεμβρίου ήταν λίγο διαφορετική, πιο ιδιαίτερη και πιο κανονική απ’ τις άλλες. Ένα τηλέφωνο και μια συνάντηση με συντοπίτες μου από την Πελοπόννησο, που βρέθηκαν για αγώνες πατινιών στο Ρέθυμνο, ένας πρωινός καφές στη Νομαρχία με το γήπεδο της Σοχώρας να αποτελεί τον τερματισμό των αποστάσεων για τα «Αρκάδια 2021» και σοβαρούς καταστηματάρχες και μαγαζάτορες που ήλεγχαν τα πιστοποιητικά εμβολιασμού, αν και θα ομολογήσουμε ότι αυτή η εικόνα σε εξωτερικούς χώρους φαίνεται λίγο ανοίκεια, ειδικά όταν κάποιος δεν μπορεί να κάτσει να σερβιριστεί.

Παρά την τελευταία αναπόφευκτη και στενόχωρη εξαίρεση, αυτό που μας έκανε εντύπωση ήταν οι διηγήσεις για την εμπειρία του ταξιδιού από τον ένα τόπο στον άλλο, της φιλοξενίας και φυσικά της συμμετοχής σε μια αθλητική διοργάνωση. Η διήγηση για τα χειροκροτήματα που έπεφταν βροχή στους μικρούς και μεγαλύτερους πατινέρ, πέρα από όσους κατέκτησαν κάποιοι μετάλλιο, ήταν η σημαντικότερη επιβράβευση, γιατί ήταν δια ζώσης, μια κατάσταση που τόσο μας έχει λείψει. Και οι άνθρωποι αυτοί, γονείς και παιδιά ετοιμάζονταν να ταξιδεύσουν γεμάτοι εικόνες και παραστάσεις που τους προσφέρθηκαν απλόχερα και φυσιολογικά.

Το ίδιο αισθανθήκαμε και όσοι παρακολουθούσαμε τους αθλητές να τερματίζουν κουρασμένοι και ιδρωμένοι, αλλά χαρούμενοι γιατί πήραν μέρος στον αγώνα. Τόσο στο δρόμο όσο και στους χώρους εστίασης οι θαμώνες χειροκροτούσαν κάθε φορά που κάποιος επαγγελματίας ή ερασιτέχνης αθλητής έφτανε στον τερματισμό. Και στα τραπέζια τα παιδικά χαμόγελα και τα πειράγματα, «εκκομίσκευαν» έναν θόρυβο που το προηγούμενο διάστημα σχετιζόταν μόνο με τα πλήθη τουριστών και τις ομιλίες πίσω από τις μάσκες, που ωστόσο, παραμένουν εξίσου αναγκαίες. Είναι η ο ανθρώπινος ήχος που διαλύει, έστω και προσωρινά τις πανδημικές αποσιωπήσεις και που εμπεριέχει ακόμη και κλάματα ή κραυγές αγανάκτησης και κόπωσης.

Η πανδημία είναι εδώ, αλλά αν προσέξουμε και εμβολιαστούμε, αυτές οι στιγμές κανονικής συμβίωσης θα ξαναέρθουν με μεγαλύτερη σταθερότητα. Χωρίς ανέξοδους διδακτισμούς, είναι στο χέρι μας να καταλάβουμε το ατομικό και κοινωνικό μας συμφέρον. Το λέει η ίδια η λογική. Ένα χρόνο μετά την πρώτη χρήση των εμβολίων, βλέπουμε ότι όπου έχει κτιστεί υψηλό τείχος ανοσίας, όπως στην Ιταλία, την Ισπανία και ειδικά την Πορτογαλία, οι θάνατοι και οι διασωληνώσεις είναι ελάχιστοι, ενώ γυναίκες εμβολιασμένες έχουν μείνει έγκυοι και γεννήσει υγιή παιδιά. Επιπλέον, πρέπει να λάβουμε υπόψη μας την πίεση στο εθνικό σύστημα υγείας και την κόπωση των επιστημόνων που είναι οι φύλακες-άγγελοί μας, το υγειονομικό προσωπικό. Αυτούς που χειροκροτούσαμε πέρυσι. Είναι η ώρα να κάνουμε κι εμείς το παραπάνω βήμα για να χειροκροτήσουμε επιτέλους και τους εαυτούς μας…