Το τμήμα Ε3 του 14ου Δημοτικού Σχολείου Ρεθύμνου, στο πλαίσιο του προγράμματος «Κοινότητες Μάθησης» δημιούργησε το παραμύθι με τίτλο «Οι θεοί του Ολύμπου στη σύγχρονη εποχή», σε συνεργασία με το «αδελφοποιημένο» τμήμα της Στ’ τάξης της Αρχιμηδείου Ακαδημίας, στο Μαϊάμι της Φλόριδας. Στη συνέχεια δραματοποιήθηκε και παρουσιάστηκε από τους μαθητές μέσω τηλεδιάσκεψης σε ειδική εκδήλωση με την παρουσία των γονέων τους.
Το παραμύθι, αρχίζει…
Ξαφνικά ένα σύστημα συναγερμού χτύπησε διαπεραστικά. Ο Ερμής έτρεχε όσο πιο γρήγορα μπορούσε για να προειδοποιήσει όλους τους θεούς του Ολύμπου για τη συνάντηση. Όλοι είχαν τρομάξει από την ξαφνική μανία. Για τα τελευταία δύο χρόνια ήταν τόσο ήσυχα, που μόνο μερικές φορές από τον ανυπάκουο θνητό ακουγόταν κάποια φασαρία. Ο Δίας δεν δίσταζε να τον τιμωρήσει χτυπώντας τον με τον κεραυνό του. Αλλά αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά.
«Οι κεραυνοί μου έχουν εξαφανιστεί, ποιος τους πήρε!» βροντοφώναξε ο Δίας. «Κανείς δεν είχε τολμήσει ποτέ να τους αγγίξει».
Ξαφνικά ο Ερμής τον διέκοψε, «Έψαχνα τον Ήφαιστο. Δεν είναι στο εργαστήριό του αλλά ούτε πουθενά αλλού. Έχω ψάξει παντού για αυτόν».
«Δεν είναι ούτε στον Όλυμπο!» πρόσθεσε ο Δίας.
«Με βάση την εμπειρία του παρελθόντος και το γεγονός ότι οι κεραυνοί κατασκευάζονται από τον Ήφαιστο, υποθέτω πως και ο ίδιος θα μπορούσε να λείπει», εξηγεί η Αθηνά.
«Ποιος θα έκανε κάτι τέτοιο;» λέει ο Απόλλωνας.
«Δεν ξέρω, αλλά θα μπορούσε να είναι κάποιος που ψάχνει για εξουσία», δήλωσε ο Ερμής με ένα πονηρό ύφος.
«Όπως ποιος;» ρώτησε ο Δίας. «Αφού ο Ήφαιστος δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Είναι καλός με όλους».
Ο Δίας έριξε μια ματιά γύρω από την αίθουσα κοιτάζοντας τον καθένα. Σημείωνε διακριτικά ποιος μπορεί να φαινόταν ύποπτος.
«Περιμένετε για μια στιγμή» είπε ο Δίας.
«Είναι όλα εντάξει;» ρώτησε η Αθηνά.
«Πού είναι ο Άρης;» φώναξε ο Δίας με όλη του τη δύναμη.
Ο Δίας άρχισε να αναρωτιέται αν ο Άρης είχε κάποια σχέση με την εξαφάνιση του Ήφαιστου.
Η Αθηνά χάιδευε την κουκουβάγια στον ώμο της. Χωρίς να κοιτάξει είπε:
«Αυτή θα ήταν η μόνη λογική εξήγηση που θα μπορούσε κανείς να καταλήξει. Αλλά… δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με βεβαιότητα».
«Γιατί δεν ρωτάμε το μαντείο;» μια περίεργη φωνή έσπασε τη σιωπή τους.
Ο Δίας στράφηκε προς τον ομιλητή, τον Ερμή.
«Μιας που ήταν η ιδέα σου, πήγαινε εσύ να μάθεις» απαντά ο Δίας σπρώχνοντάς τον προς την πόρτα. Δίστασε μόνο μια στιγμή πριν από την αναχώρηση.
«Ας βάλουμε ένα τέλος σε αυτό, θέλω τους κεραυνούς μου πίσω» φώναξε ο Δίας.
Ο Ερμής ξεκίνησε αλλά σκόνταψε έξω από την πόρτα. Αρχίζει γρήγορα το ταξίδι του πετώντας μέσα στο πυκνό δάσος. Λίγες ώρες αργότερα, ο Ερμής φωνάζει με πόνο: «Αααα τα φτερά μου, είναι κολλημένα στα κλαδιά». Στην προσπάθειά του Ερμή για να ελευθερωθεί, έσχισε τα φτερά του. Τώρα ο Ερμής θα πρέπει να συνεχίσει το ταξίδι του με τα πόδια. Από αυτό το σημείο το κάθε βήμα του Ερμή είναι μια νέα πρόκληση που πρέπει να αντιμετωπίσει. Αλλά αυτό είναι μόνο η αρχή.
Καθώς περπατούσε ο Ερμής βλέπει ένα μαγευτικό φως στο βάθος. Αφού ήταν περίεργος αποφάσισε να το ακολουθήσει και κατάληξε σε έναν τεράστιο ναό. Ανεβαίνοντας τα σκαλιά του κτιρίου, είδε ξαφνικά δύο πόρτες να κλείνουν πίσω του. Ξαφνιασμένος ο Ερμής γυρίζει και βλέπει μπροστά του έναν μάντη να στέκεται. «Σε περίμενα, άργησες λίγο».
Ποιος μάντης είσαι εσύ; Δεν σε έχω ξαναδεί.
– Πες μου, τι θέλεις να μάθεις;
– Θέλω να μάθω, πού είναι ο Ήφαιστος και ο Άρης.
-Έ λα να σε κεράσω πρώτα ένα ποτό και θα τα μάθεις όλα.
– Εντάξει, για να δούμε.
Ο μάντης του έδωσε ένα μεγάλο ποτήρι βότκα, αλλά όταν ο Ερμής το ήπιε άρχισε να ζαλίζεται. Τότε εμφανίστηκε ο Άρης με τον Ήφαιστο φιμωμένο και λέει στον μάντη:
– Μπράβο σου θνητέ, κέρδισες μία θέση στον Όλυμπο, με την προϋπόθεση να σκοτώσεις αυτό το ασήμαντο όν, τον Ερμή.
Μόλις ο υποτιθέμενος μάντης οπλίζει το πολυβόλο του και πατάει τη σκανδάλη… χτυπάει το I-phone του Ερμή, καθώς ο Δίας τον καλεί:
– Δία, συγγνώμη, με πήρε ο ύπνος. Μάλιστα είδα και ένα περίεργο όνειρο. Ας μην του δώσουμε όμως σημασία.
– Πώς έγινε αυτό;
– Θυμάμαι, ότι καθώς περπατούσα, κάτι με τσίμπησε. Ίσως ήταν το «υπνόχορτο».
– Γιατί, περπατούσες;
– Έσπασαν τα φτερά μου.
– Σου στέλνω την Ίρις να σου φέρει άλλα.
– Εντάξει την περιμένω!
Όταν ο Ερμής έβαλε τα καινούρια του φτερά με τις τουρμπίνες, πέταξε προς το μαντείο των Δελφών.
Βρήκε την Πυθία να παίζει με το Laptop της.
– Πυθία χρειάζομαι λίγο από τον πολύτιμο χρόνο σου!
– Κάνω αποσύνδεση και σε ακούω.
– Θέλω να μάθω πού είναι ο Άρης, ο Ήφαιστος και οι κεραυνοί του Δία.
Η Πυθία πήγε τον Ερμή σε ένα δωμάτιο, κάθισε στον τρίποδά της και άρχισε να μασάει φύλλα δάφνης.
Μετά από λίγη ώρα πετάγεται απότομα και λέει:
«Στου Ψηλορείτη την κορφή
που έχει σπηλιά μεγάλη
κρύβονται μέσα σε αυτήν
δύο κακοί μεγάλοι.
Τον Ήφαιστο αιχμάλωτο
κράτησαν στη σπηλιά τους
κι αν θες να τον εξαναδείς ποτέ
μπες μες στα σχέδιά τους».
– Ευχαριστώ. Η βοήθειά, σου ήταν πολύτιμη, είπε ο Ερμής φεύγοντας βιαστικά.
Μόλις βγήκε έξω κάλεσε τον Δία στο κινητό.
– Πού είναι ο Ψηλορείτης;
– Γιατί, τι έγινε;
– Εκεί, αν κατάλαβα καλά τον χρησμό της Πυθίας, είναι ο Ήφαιστος αιχμάλωτος του Άρη και μάλλον του θνητού.
– Καλά, πού είσαι;
– Έξω από το μαντείο των Δελφών.
– Έρχομαι να σε πάρω με το τζετ μου.
– Περιμένω.
Μετά από λίγα λεπτά έφτασε ο Δίας. Ο Ερμής επιβιβάστηκε στο αεροσκάφος και απογειώθηκαν στο λεπτό.
– Καινούριος είναι αυτός ο πιλότος;
– Ναι, ο άλλος αρρώστησε.
Μετά από λίγο ο πιλότος τους κέρασε ρακή.
Μόλις ήπιαν το πρώτο καραφάκι έπεσαν σε βαθύ ύπνο.
Ο πιλότος τους πέταξε στη θάλασσα.
Ευτυχώς τους έσωσε ο Ποσειδώνας και τους μετέφερε στην Κρήτη με τα ιπτάμενα Δελφίνια. Τους άφησε στους πρόποδες του Ψηλορείτη για να μην κινήσουν υποψίες.
Συνέχισαν με τα πόδια. Στο πρώτο «μιτάτο» συνάντησαν τους Κουρήτες. Καλωσόρισαν τον Δία με μια μαντινάδα:
«Δία, εκαλωσόρισες στο όμορφο βουνό σου,
που όταν ήσουνα μικρός ήτανε σπιτικό σου».
– Γεια και χαρά σας. Μήπως είδατε τίποτα περίεργο αυτές τις μέρες;
– Ναι, προχθές βράδυ τρεις ανεβαίνανε προς τη σπηλιά. Ο ένας μάλιστα ήταν δεμένος. Και σήμερα ένα τζετ φάνηκε, μάλιστα έμοιαζε με το δικό σου Δία.
– Ευχαριστούμε, είπαν και οι δυο και συνέχισαν.
– Αν χρειαστείτε πράμα να μας πείτε.
Όταν πλησίαζαν τη σπηλιά έγιναν ιδιαίτερα προσεκτικοί, για να μην τους καταλάβουν.
Ο Ερμής φαινόταν ανήσυχος. Ο Δίας προσπαθούσε να τον καθησυχάσει λέγοντάς του ότι όλα θα πάνε καλά.
Έφτασαν στη σπηλιά αλλά δεν μπορούσαν να βρουν την είσοδο. Υπήρχαν πολλοί θάμνοι γύρω γύρω.
Ο Ερμής είδε μια πέτρα που άστραφτε στον ήλιο. Την άγγιξε και ξαφνικά εμφανίστηκε ένα άνοιγμα που μπορούσαν να περάσουν μέσα.
– Τι κάνουμε τώρα, Δία;
– Προχωράμε, είπε αποφασιστικά ο Δίας.
Όσο προχωρούσαν γινόταν όλο και ποιο σκοτεινά.
– Δία, κοίτα ένα φως στο βάθος.
– Πάμε να δούμε τι είναι.
Βρήκαν τον Ήφαιστο δεμένο σε ένα βράχο με βαριές αλυσίδες από ατσάλι.
Αφού τον ρώτησαν αν είναι καλά προσπάθησαν να τον λύσουν. Μάταια όμως.
Για καλή τους τύχη τους είχαν ακολουθήσει οι Κουρήτες, γιατί είχαν σκεφτεί ότι θα χρειαζόταν τη βοήθειά τους. Σε δευτερόλεπτα είχαν ελευθερώσει τον Ήφαιστο με τη βοήθεια του κέρατος της Αμάλθειας, που το κουβαλούσαν πάντα μαζί τους. (Όπως ξέρουμε από αυτό το κέρας έβγαινε ότι μπορούσε κανείς να επιθυμήσει. Οι Κουρήτες λοιπόν ζήτησαν ειδικά ψαλίδια για ατσάλινες αλυσίδες. Η Αμάλθεια, η κατσικούλα, που μεγάλωσε τον Δία με το γάλα της, για άλλη μια φορά βοήθησε με το κέρατό της).
Ο Ήφαιστος τους εξήγησε ότι ο Άρης μαζί με το θνητό και τους κεραυνούς είχαν φύγει από μία μυστική πίσω πόρτα.
Την ανακάλυψαν γρήγορα αλλά απογοητεύτηκαν όταν είδαν ότι χρειάζεται κωδικό.
Ο Ήφαιστος τον είχε ακούσει.
Πληκτρολόγησαν: Εξουσία 1, 2, 3 και η πόρτα άνοιξε.
Μπροστά τους είδαν μία τεράστια έκταση και το τζετ του Δία έτοιμο να απογειωθεί.
Δεν έχασαν χρόνο. Οι Κουρήτες έτρεξαν και το ακινητοποίησαν. Ο Δίας με τον Ερμή και τον Ήφαιστο άνοιξαν τις πόρτες και έβγαλαν έξω το θνητό και τον Άρη.
Μόλις βγήκαν έξω ο Δίας άρχιζε να φωνάζει. Ο Ήφαιστος όμως που ήταν πιο ήρεμος ως θεός πρότεινε να συζητήσουν.
Ο Δίας απαίτησε από τον Άρη να του πει γιατί τα έκανε όλα αυτά.
– Δεν καταλαβαίνεις το γιατί Δία;
– Όχι, εξήγησέ μας.
– Θέλω εξουσία, θέλω να γίνω εγώ ο αρχηγός όλων των θεών. Δε θέλω πια να ζω στη σκιά σου.
– Γιατί, τι παράπονο έχεις; Και ο θνητός που εμπλέκεται σε όλα αυτά;
– Δε μου αρέσει όλο να με διατάζεις και χωρίς λόγο να μου βάζεις τις φωνές. Τον τελευταίο καιρό είχε παραγίνει το κακό. Τον θνητό τον χρειαζόμουν για να με βοηθήσει. Εγώ τον έβαζα να δημιουργεί κάποιες φασαρίες στον Όλυμπο και φρόντιζα ποτέ να μην τον πετυχαίνουν οι κεραυνοί σου.
– Μα τι λες; Για να γίνεις ένας πραγματικός και σωστός αρχηγός θέλει πολύ δουλειά.
– Σιγά το πράγμα. Εσύ μόνο διαταγές ξέρεις να δίνεις και εμείς να τις εκτελούμε.
– Λάθος κάνεις. Ένας αρχηγός πρέπει να ξέρει το πώς να φροντίσει και πώς να προστατέψει τους άλλους θεούς. Να κρατάει τις ισορροπίες, να είναι δίκαιος, να μην παίρνει το μέρος κανενός, να φροντίζει να μην τους λείπει τίποτα. Μπορείς να τα κάνεις όλα αυτά Άρη; Και αν κάποιες φορές σε αδίκησα, σου ζητάω συγγνώμη!
– Έχεις δίκιο. Δεν μπορώ να τα κάνω όλα αυτά εγώ. Άραγε μπορείς να με συγχωρέσεις; Θα καταφέρεις να πείσεις και τους άλλους θεούς να με δεχτούν και πάλι στον Όλυμπο;
– Ας ξεκινήσουμε από τους δύο που είναι ήδη εδώ.
– Ήφαιστε, Ερμή, θα με συγχωρήσετε, θα μπορέσετε να ξεχάσετε την περιπέτεια στην οποία σας έμπλεξα;
– Και βέβαια, απάντησαν και οι δύο με μια φωνή. Εξάλλου θεοί είμαστε, σφάλματα κάνουμε.
Τον θνητό, τον άφησαν ελεύθερο με την προϋπόθεση ότι δεν θα ξαναμπλεχτεί ποτέ ξανά στις θεο-δουλειές τους!!!!!
Αφού αποχαιρέτησαν και ευχαρίστησαν τους Κουρήτες, μπήκαν στο τζετ και επέστρεψαν στον Όλυμπο μαζί με τους κεραυνούς.
Οι θεοί συγχώρεσαν τον Άρη και ετοίμασαν μια μεγάλη γιορτή για την επιστροφή του.
Και ζήσαν αυτοί θεϊκά και εμείς θεϊκότερα!!!!
Η συγγραφική ομάδα:
Μαϊάμι 14ο Δ. Σ. Ρεθύμνου
Βαλδές Τατιάνα Κρασνίκι Έντριτ
Βίνας Στέφανο Μυστέκια Εμμανουέλ
Βιννιό Κατερίνα Μαρκάϊ Ντεσάρα
Γκέινς Μία Μαρκάϊ Ντένι
Ζοζάζι Ιορδάνης Μπούζουκας Κωνσταντίνος
Κανάλες Μελίσσα Νικητάκη Ειρήνη
Κουέστα Γαβριήλ Παντελιδάκη Μαρία
Λεκάκη Μαριάννα Παπαγιαννάκη Μαρία
Μάτσο Αβρίλ Παπαγιαννάκης Παναγιώτης
Μπολι Νταβιντ Πατερογιαννάκης Αλέξανδρος
Μοντόγια Φέλιξ Παυλάκη Επιστήμη
Μπρίτο Τζέσικα Παυλάκης Γιάννης
Ντιάζ Σέργιο Παύλου Μάγια
Όλίβα Ματέο Πελαντάκης Φώτης
Ολμεδίγιο Άλεκ Πελαντάκης Μιχάλης
Περέζ Κρίστιαν Περάκης Στέλιος
Πινέρο Ελιέλ Πετρογιαννάκη Ευαγγελία
Πορτάλ Μπριάνα Πλευράκης Γιάννης
Πράνταλου Ιωάννα Πρινάρης Μαθιός
Στίβενσον Τζασμίνα Ρινάκη Στέλλα
Τρουχίγιο Τζεήλιν Τζαβάρα Κατερίνα
Υρογέν Μιγκέλ Τζαβάρας Νεκτάριος
Συντονίστριες
Οι εκπαιδευτικοί: Ρουσσάκη Μαρίνα, Σαλαγάρα Μαρκέλλα.