Το 34ο ποδοσφαιρικό τουρνουά κυπέλλου «Μάχη της Κρήτης» πέρασε στο πάνθεον της ιστορίας. Μπορεί η Μικτή Ρεθύμνου να μην έφτασε στην 2η κατάκτηση του τίτλου όμως πολλές φορές, αυτό είναι ήσσονος σημασίας σε σχέση με την πραγματική έννοια της διοργάνωσης αλλά και της προσπάθειας -σε αγωνιστικό επίπεδο- των παιδιών στο γήπεδο.
Το ΔΑΚ Γάλλου «Π. Βαρδινογιάννης», μπορεί να μην γέμισε από κόσμο, όμως η ΕΠΣ Ρεθύμνου έκανε την προσπάθειά της να αναδείξει την εκδήλωση, ασχέτως εάν πολλοί προτίμησαν την… ησυχία τους, τον καλοκαιρινό καφέ τους ή την παραλία ιδίως την ημέρα της Κυριακής.
Παράλληλα, η Μικτή ομάδα του Ρεθύμνου με αυτούς τους αγώνες (κέρδισε 2-0 στον β’ προκριματικό τα Χανιά και έχασε στον μεγάλο τελικό από το Ηράκλειο με 2-1), αποχαιρέτισε το φίλαθλο κοινό και μαζί της, πολλοί από τους παίκτες αυτού του συνόλου που κατάφεραν να φτιάξουν και να φτάσουν να πανηγυρίσουν ένα δίκαιο πρωτάθλημα σε Ενωσιακό επίπεδο.
Αγωνιστικά, υπάρχουν πολλά πράγματα στα οποία θα μπορούσαμε να σταθούμε. Το πιο σημαντικό όμως είναι να μην χαθεί αυτή η φουρνιά παικτών εκ των οποίων ένα 50% έχει τις περγαμηνές να φτάσει να παίξει ποδόσφαιρο αξιώσεων σε υψηλότερο επίπεδο.
Αυτό που μας κάνει να νιώθουμε ηρεμία είναι το γεγονός ότι ο προπονητής Γιώργος Λυρώνης θα συνεχίσει όπως όλα δείχνουν να είναι στις Μικτές ομάδες, ενώ οι συνθήκες το έφεραν έτσι ούτως ώστε, να είναι παράλληλα και προπονητής της ομάδας της Επισκοπής που από φέτος θα εκπροσωπεί το Ρέθυμνο στη Γ’ Εθνική.
Τι σημαίνει αυτό…; Ίσως κάποιο ή κάποια παιδιά από αυτή τη φουρνιά να κληθούν να βοηθήσουν και να βοηθηθούν σ’ ένα εθνικό πρωτάθλημα!
Οργανωτικά, η ρεθεμνιώτικη Ένωση το πήγε όσο καλύτερα μπορούσε. Παρά τις γκρίνιες, την απόσταση που ομολογουμένως υπάρχει στο εσωτερικό της, τα στελέχη της κατάφεραν και έφεραν σε πέρας μια δύσκολη αποστολή παίρνοντας πολύ καλό βαθμό.