Εδώ η κουβέντα πάει σε αγωνιστικό επίπεδο. Ο αρχηγός της Μικτής, ο Σταύρος Γαϊτάνης έδειξε ότι ανέβασε αγωνιστικό επίπεδο από τη στιγμή που βρέθηκε σε αποδυτήρια «μεγάλων» (Αστέρας Ρ.). Έδειξε επίσης ότι γνωρίζει καλά τη θέση του αριστερού μπακ-χαφ, έχει πολύ καλά στημένα και χρέος του είναι σ’ αυτή την ηλικία να πολλαπλασιάσει τους προσωπικούς του στόχους.
Επίσης, τόσο ο Κλειδής όσο και ο Κώτσιος συγκρότησαν ένα πολύ καλό δίδυμο στα στόπερ. Φέτος πιο πολύ -αλλά και πέρυσι- πρόλαβαν να πάρουν σημαντικές εμπειρίες στο ανδρικό πρωτάθλημα αλλά η επόμενη σεζόν δεν θα εμπεριέχει τη γνωστή δικαιολογία… «μικρός είναι έχει καιρό μπροστά του»… Αν θέλουν να αγωνιστούν σε διαφορετικό επίπεδο τα παιδιά αυτά, θα πρέπει να κρίνονται ακριβώς το ίδιο όπως οι μεγαλύτεροί τους, από «χθες» κιόλας…
Το ίδιο ισχύει και για τον Βασίλη Τσόλα που έχει τη θέση του ακραίου κυνηγού στο… τσεπάκι του. Αν δουλέψει για να βελτιωθεί μυοσκελετικά και «γυρέψει» από τον εαυτό του έξτρα κίνητρα, τότε μπορεί και εκείνος για το βήμα παραπάνω.
Νικηφόρος, Τζωρτζινάκης και Κούσμινας μπορεί να κάνουν τη διαφορά σ’ αυτές τις ηλικιακές κατηγορίες και προφανώς το γνωρίζουν και οι ίδιοι. Επειδή όμως, εάν επαναπαυθούν σ’ αυτό θα συναντήσουν πολύ σύντομα προβλήματα αγωνιστικού τέλματος, κι επειδή ως επιθετικοί θα πρέπει να ψάχνουν συνεχώς νέους ποδοσφαιρικούς ορίζοντες (ανέκαθεν η δουλειά του επιθετικού ήταν πιο περίπλοκη απ’ αυτή του αμυντικού), θα πρέπει να δουλέψουν πολύ περισσότερο.
Τέλος άρεσε -σε όλους όσοι το άκουσαν- τα… γκάζια που έβαλε ο Κουκάκης (Νο 10) των Χανίων στους φασαριόζους συμπαίκτες του λέγοντας “Εδώ ήρθαμε να παίξουμε μπάλα και όχι ξύλο. Τί κάνετε ρε;” Αυτή και μόνο η στάση του ίσως και να άξιζε να μοιραστεί το κύπελλο ήθους με τον Σταύρο Γαγάνη.