Μια φορά και έναν καιρό, σ’ έναν τόπο πολύ πολιτισμένο και με ένδοξους προγόνους είχαν ανακαλύψει την αλάνθαστη συνταγή της κοινωνικής συνύπαρξης και γαλήνης. Δεν ξεσκέπαζε ποτέ κανείς κανέναν.
Όχι από καλοσύνη, αλλά από αμοιβαιότητα.
Άμα ο ένας έπιανε τον άλλον με το χέρι στο βάζο με το μέλι, δεν του φώναζε να το πάρει από των άλλων το βιος. Του πρόσφερε λίγο βαμβάκι να μην κοπεί. Κι όταν ερχόταν η σειρά του, έπαιρνε πίσω το ίδιο βαμβάκι με τόκο.
«Μη γινόμαστε κακοί!» «Δεν είναι ώρα για εντάσεις ή ξεφανερώματα… ».«Κοίτα τη δουλειά σου!». «Όλοι κάνουμε λάθη…»: Ήσαν οι συχνότερες ατάκες που άκουγες όπου βρεθείς και όπου σταθείς.
Έτσι, σιγά – σιγά, με το πέρασμα των χρόνων, η πολιτεία έγινε υπόδειγμα αρμονίας. Κανείς δεν ντρόπιαζε ποτέ κανέναν από τους συγχρόνους τους, άσχετα αν οι ηρωικοί προπάτορες θα ένιωθαν βαρύ όνειδος για τους επιγόνους τους. Η ανικανότητα πάντα προστάτευε την ανικανότητα, η μετριότητα τη μετριότητα, το αίσχος το αίσχος, το βόλεμα το βόλεμα. Άνθρωποι διαφορετικοί, αξίες κοινές και αρχές ισχυρές σαν κανόνες.
Αν κάποιος έπαιρνε παράνομα κάποιο επίδομα, τον σκέπαζαν.
Κάθε φορά που κάποιος έλεγε ψέματα, τον σκέπαζαν.
Αν συνέβαινε κάποιος να έκλεβε ή να έβλαπτε τους άλλους, τον σκέπαζαν.
Και όταν τύχαινε να φανεί κάτι, δεν έσπευδαν να το διορθώσουν· συγκροτούσαν επιτροπή σοφών, για να βρουν ποιος έκανε το ξεσκέπασμα. Γιατί σε εκείνη τη γη το σφάλμα συγχωρούνταν. Η αποκάλυψη όχι.
Ένα, όμως, πρωί σε ένα καφενείο, μετά την εκκλησία, όπου οι παπάδες είχαν μιλήσει στους πιστούς για την παραβολή του τελώνη και του Φαρισαίου, ένας αφελής είπε στους φίλους του:
«Ρε παιδιά, έτσι δεν αλλάζει τίποτα!».
Οι άλλοι, όλοι μεμιάς, πάγωσαν και τον κοίταξαν με απορία.
«Δηλαδή τι προτείνεις; Να αρχίσουμε να ξεσκεπαζόμαστε μεταξύ μας;», τον ρώτησε ένας, γνωστός παμπόνηρος.
Αυτός δεν απάντησε και από τότε τον περιθωριοποίησαν οι συμπολίτες του θεωρώντας τον επικίνδυνο και κακό άνθρωπο.
Γιατί στην πόλη εκείνη είχαν καταλάβει το μεγάλο μυστικό της συμβίωσης που τώρα αυτός είχε αποπειραθεί να τους ξεβολέψει. Εάν σκεπάζεις όλους, στο τέλος δεν φαίνεται κανείς. Και τότε, όλοι μοιάζουν άμεμπτοι και οι λύκοι φαίνονται λευκοί σαν πρόβατα …
* Το παρόν και αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Τα πρόσωπα και οι καταστάσεις είναι φανταστικά και οποιαδήποτε ομοιότητα είναι συμπτωματική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα…
