Παρακολουθώντας όσα γίνονται κάθε στιγμή γύρω μας, όλοι, εύκολα ή δύσκολα, φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι χειρότερος κι από τον βιασμό του σώματος είναι εκείνος της νοημοσύνης και της ηθικής μας από τους φαινομενικά κοινωνικοπολιτικά πιο δυνατούς από εμάς…
Η ανθρώπινη νοημοσύνη, από τη μια, ας λογαριάσουμε πως είναι η έμφυτη ικανότητα του ανθρώπου να φιλτράρει τα έξωθεν ερεθίσματα, να κατανοεί, να μαθαίνει, να σκέφτεται, να επιλύει προβλήματα ως μεμονωμένο άτομο και ως μέλος ενός οργανωμένου κοινωνικού συνόλου και να προσαρμόζεται αρμονικά στο ευρύ ή στενό περιβάλλον του. Δεν είναι, όμως, μία μόνο δεξιότητα, αλλά ένα σύνολο άρρηκτα αλληλένδετων ικανοτήτων. Δεν περιορίζεται, όπως όλοι ξέρουμε, μονάχα στη λογική σκέψη, αλλά περιλαμβάνει και τη συναισθηματική κατανόηση, δηλαδή την ικανότητα αναγνώρισης και διαχείρισης συναισθημάτων, αφενός καθώς και την τόσο απαραίτητη στην ανθρώπινη ζωή αυτογνωσία αφετέρου και την ηθική κρίση.
Από την άλλη, ως ηθική ας συμφωνήσουμε ότι είναι το σύνολο των υποκειμενικών κανόνων που διέπουν τη συμπεριφορά συγκεκριμένων ανθρώπων και των κοινωνιών τους και ενίοτε διχάζουν τις με διαφορετικά μεταξύ των μελών τους πρότυπα κοινωνίες.
Κλείνοντας, λοιπόν, ας συμφωνήσουμε για μια ακόμη φορά ότι το μόνο αντικειμενικό στη ζωή μας και ό,τι θα τη βοηθούσε, αφού έρθουμε μονιασμένοι κοντά στους άλλους κατά την κοινωνική μας συμβίωση, να υπερνικήσει κάθε επίδοξο βιαστή της ψυχής και του πνεύματός μας και να προκόψει είναι ο άδολος και αληθινός σεβασμός της ύπαρξης, της αξιοπρέπειας και των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων όλων των ανθρώπων …
