Από το 1980 τα «Ρεθεμνιώτικα Νέα» αναδεικνύουν τις προσπάθειές τους
Το αντίπαλο δέος του Σπύρου Μαρνιέρου ήταν ο γιατρός Νίκος Κοκονάς. Άλλαζε η ατμόσφαιρα στο γραφείο, εκεί στη γρότα της Χατζηγρηγοράκη όταν φαινόταν ένας από τους δυο.
Κι ενώ μου έδιναν οδηγίες για το κείμενο που άφηναν για δημοσίευση από κοντά ο Γιάννης Χαλκιαδάκης έτοιμος να πειράξει ιδιαίτερα τον Σπύρο που ήταν ο πιο σοβαρός.
Αυτός συνήθως αντιδρούσε στο πείραγμα του Χαλκιαδάκη με κείνο το χαρακτηριστικό του ξεροβήξιμο που κάλυπτε την αμηχανία του ενώ ο γιατρός ανταπέδιδε το χωρατό και πρόσθετε με το γνωστό του χιούμορ το κάτι παραπάνω.
Ούτε που μπορούσα να φανταστώ ότι ο Νίκος Κοκονάς ήταν με τον πατέρα του ένα κύτταρο στον πυρήνα της αντίστασης που βρισκόταν στο Γερακάρι. Ένας άνθρωπος που ήρθε αντάμα με το θάνατο αρκετές φορές πολεμώντας με πάθος τον κατακτητή. Με γέμισε δέος η μετέπειτα μελέτη της αντιστασιακής δράσης του.
Κοκονάς και Μαρνιέρος έδωσαν ευκαιρία στα Ρεθεμνιώτικα Νέα να προβάλλουν τα Ολοκαυτώματα με ολοσέλιδα αφιερώματα που είχαν ακόμα κείμενα Θεόδωρου Φουρφουλάκη, Στέλιου Μπαγουράκη, Λεωνίδα Χατζηδάκη, Θεόδωρου Πελαντάκη κ.ά.
Αυτά ήρθαν ξανά στο νου μου στο Άνω Μέρος παρακολουθώντας με μεγάλη προσοχή την ομιλία του εκπαιδευτικού κ. Γιάννη Βουμβουλάκη.
Και μορφές που ανήκουν πια στη χορεία του θρύλου ήρθαν να συντροφέψουν τη μνήμη μου. Όπως εκείνος ο άρχοντας ο Γιώργης Τζίτζικας ο περιώνυμος Μπαχρής.
Ένας άρχοντας
Ευλογώ τη μέρα που ο Μιχάλης Πετρακάκης τότε δήμαρχος Συβρίτου είχε κανονίσει μια συνέντευξη με το σπουδαίο αντιστασιακό. Που να φανταζόμασταν ότι εκείνη την ημέρα γράφαμε ιστορία καθώς η συνέντευξη αυτή εξακολουθεί να προσελκύει το ενδιαφέρον τον επισκεπτών του καναλιού μας στο Youtube.
O Tζίζικας, μπροστά στο φακό του τότε Creta Channel μας είχε πει τόσα ενδιαφέροντα πράγματα.
Αυτό που νοιώθω υποχρέωση να καταθέσω στους ερευνητές του μέλλοντος είναι ότι η συνέντευξη δεν μεταδόθηκε εξαρχής ολόκληρη. Κι ο λόγος ήταν το επίμαχο σημείο όπου ο Τζίζικας με εμφανή οργή αναφερόταν στην επιπόλαιη πρόταση του Πάτρικ Λη Φέρμορ για την απαγωγή του διοικητή Μύλλερ. Ήταν βέβαια «τύφλα τση μεθιάς» όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Μπαχρής. Στην ίδια κατάσταση όμως ήταν και ο Στάνλευ Μος που έσπευσε να συμφωνήσει. Τελικά απήγαγαν τον Κράιπε αλλά η φαινομενικά γενναία αυτή πράξη στοίχισε τόσο αναίτια χυμένο αίμα πατριωτών.
Σεβάστηκα την παράκληση του Τζίτζικα και δεν έδωσα το σημείο αυτό στη δημοσιότητα.
Προτίμησα να το βάλω στο θεατρικό μου έργο «ΕΛΕΓΕΙΑ ΗΡΩΩΝ» που παρουσιάστηκε στο Γερακάρι. Η μυθοπλασία όλα τα επιτρέπει.
Μετά το ανέδειξα πάντα με τη σύμφωνη γνώμη του Μπαχρή. Σοφός άνθρωπος ήθελε να μην αναμοχλεύονται πάθη με άστοχες καταθέσεις.
Και χάρηκα στην εκδήλωση που παρακολούθησα στο Άνω Μέρος να προβάλει αυτό το σημείο τόσο εύστοχα ο κ. Γιάννης Βουμβουλάκης στην ομιλία του. Πέρα από την απόδοση τιμής στους νεκρούς θα πρέπει να επισημαίνονται και πράξεις που στοίχισαν αθώων αίμα. Έτσι σαν παράδειγμα προς αποφυγή σε δύσκολες καταστάσεις.
Στην ίδια συνέντευξη απαντά ο Τζίτζικας στο μεγάλο ερώτημα που έθεσε και ο κ. Βουμβουλάκης. Ποιος ήταν ο ρόλος των αντιστασιακών ομάδων εκείνη την τόσο κρίσιμη ώρα. Πώς άφησαν να χαθούν τόσοι αθώοι. Απαντά ο Τζίτζικας και μας μεταφέρει το κλίμα της εποχής που ακόμα και οι πιο δογματικοί καπετάνιοι έβαζαν πάνω από όλα το γενικότερο καλό έχοντας σε πρώτη προτεραιότητα τον άμαχο πληθυσμό.
Αυτός ήταν ο λόγος που ξεχώρισα την ομιλία του κ. Βουμβουλάκη που αναρτήσαμε ολόκληρη στο Πολιτιστικό Ρέθυμνο. Ακριβώς γιατί αναφέρθηκε σε θέματα ουσίας και δεν περιορίστηκε σε ιστορικές αναφορές χιλιοειπωμένες.
Μια βασανισμένη μορφή
Βλέποντας τον κ. Διονύση Χανδράκη που δεν λείπει ποτέ από μνημόσυνο να παίρνει ενεργό μέρος και στα δρώμενα έχοντας τόσα να πει ως παιδί εκτελεσθέντος ήρθε στο νου μου η μητέρα του η Ολυμπία μια γυναίκα που ήθελα πάντα να συναντώ στα οδοιπορικά μου στο Άνω Μέρος.
Η ίδια μου είχε αφηγηθεί όσα τραυματικά βίωσε εκείνη την αποφράδα μέρα έχοντας μάλιστα τον Διονύση στα σπλάχνα της.
Θυμόταν τον αδελφό της, Γεώργιο (φοιτητή Νομικής), να ακούει τον βόμβο των αεροπλάνων την προηγούμενη ημέρα και να φωνάζει με ελπίδα «Ίνγκλις… λευτεριά!», χωρίς να ξέρει ότι την επομένη θα εκτελούνταν από τους Ναζί. Στο Ολοκαύτωμα του Άνω Μέρους, η Ολυμπία έχασε τον πατέρα της, δύο αδελφούς της και τον άνδρα της, Διονύσιο Χανδράκη. Η ίδια κατάφερε να αντέξει μετά από τόσες ταλαιπωρίες με αποκορύφωμα το μαρτύριο της προσφυγιάς και να αποτελεί για πολλά χρόνια (πέθανε υπέργηρη) ένα από τα πιο φωτεινά και συγκλονιστικά παραδείγματα της αντοχής των Ανωμεριανών απέναντι στη ναζιστική θηριωδία.
Από τον Διονύση της στον οποίο αφιέρωσε τη ζωή της αρνούμενη να ξαναπαντρευτεί όπως και οι άλλες χήρες εκτελεσθέντων του Κέντρους, έχουμε κι ένα μεταφυσικό φαινόμενο.
Ο μικρός δεν είχε γνωρίσει τον πατέρα του όπως προείπαμε. Στο πρώτο μνημόσυνο που έγινε στο χωριό πήρε η Ολυμπία αγκαλιά το βρέφος της και πήγε με τους άλλους χαροκαμένους να ανάψει το δικό της κερί.
Κι ενώ γινόταν το τρισάγιο βλέπουν όλοι τον μικρό Διονύση να στρέφει το κεφαλάκι του εκεί που έγινε η εκτέλεση και κάποια στιγμή να απλώνει το χεράκι του σαν κάποιον να καλούσε και να φωνάζει κλαίγοντας «μπαμπά, μπαμπά» Αυτό μου το επαναλάμβανε συχνά η Ολυμπία όταν αναφερόμασταν στη μνήμη των νεκρών.
Η σπουδαία μαρτυρία της Καλλιόπης Παττακού
Σημαντική στα δρώμενα και η παρουσία της Αγάπης Παττακού που υπερασπίζεται με θέρμη την παράδοση διατήρησης της εθνικής μνήμης.
Και φέτος η παρουσία της θα έκανε πολύ περήφανη την αγωνίστρια Καλλιόπη Παττακού που μας άφησε την σημαντική αυτή μαρτυρία γεμάτη προσωπικά της βιώματα.
«Το ξύπνημά μας της 22ας Αυγούστου, ήρθε με τα γαυγίσματα των σκυλιών που προαισθάνονταν το κακό. Για αυτό, όταν στις 6.00πμ, οι Γερμανοί χτύπησαν τις πόρτες μας ουρλιάζοντας, να συγκεντρωθούμε όλοι στο σχολείο, είχαν ήδη σκοτώσει ή πυροβολήσει τα περισσότερα για να πάψουν να αλυχτούν.
Βρισκόμουν στο χωριό λόγω θερινών διακοπών των Γυμνασίων. Όλες οι οικογένειες ξεκινήσαμε και φτάσαμε στο Σχολείο, όπου μάθαμε ότι θα κάψουν το χωριό. Εκεί οι κατακτητές, χώρισαν στην μια αίθουσα τους νέους άνδρες και παιδιά άνω των 12 ετών, και στην άλλη τα γυναικόπαιδα και τους ηλικιωμένους. Στην συνέχεια ένας Γερμανός αξιωματικός ονόματι Luis γνωστός μου από τα μαθήματα Γερμανικών που μας έκανε στο Γυμνάσιο, μας έδωσε εντολή να γυρίσουμε στα σπίτια μας και να πάρομε ότι μπορούμε να σηκώσαμε, γιατί τα σπίτια θα καταστραφούν. Η μητέρα μου σκέφτηκε και πήρε 1 σακί ψωμί και κουβέρτες. Πίσω στο σχολείο, έγινε διαχωρισμός των Ομήρων: εφήβων κοριτσιών και ηλικιωμένων. Στα 10 έφηβα κορίτσια ήμουν εγώ, η αδελφή μου Αρτεμισία Πιττακού, οι ξαδέλφες μου Κακιώ Κυριακάκη, Αργυρή Μαθιουδάκη, Αγγέλα Μαθιουδάκη, και Ελένη Λεμονάκη, Ευανθία Φραγκουδάκη, Μαρία Κουγιτάκη, ένα κορίτσι από τις Δρυγιές, και μια άγνωστη φιλοξενούμενη στον Καπαρό. Ξεκινήσαμε σε φάλαγγα, μπροστά εμείς και οι υπόλοιποι πίσω μας, φρουρούμενοι από οπλισμένους Γερμανούς στρατιώτες, μέσα στο λιοπύρι, ξυπόλυτα παιδιά, εξαθλιωμένοι, χωρίς φαγητό με λίγο νερό που μας έφερναν κάπου κάπου. Περάσαμε τις Δρυγιές, Βρύσες, Καρδάκι, και φτάσαμε στο Γερακάρι. Εκεί είδαμε τον πρώτο σκοτωμένο στην άκρη του δρόμου! Μετά προχωρήσαμε στις Ελένες. Στη συνεχεία στρατοπεδεύσαμε σε ένα αμπέλι στον Μέρωνα, όπου κοιμηθήκαμε, τρόπος του λέγειν, αφού με τους φακούς έψαχναν κάποιον και μας ξυπνούσαν. Το πρωί, μας άφησαν να περιμένουμε να έλθουν τα αυτοκίνητα φορτηγά, με τα λάφυρα, από τους μαγατζέδες των σπιτιών μας που πήραν πριν τα κάψουν. Εμάς τους Ομήρους, μας έβαλαν πάνω από τα σακιά με τα στάρια και τα άλλα λεηλατημένα προϊόντας μας, με προορισμό το Ρέθυμνο. Τους υπόλοιπους τους άφησαν να πάνε όπου ήθελαν. Η οικογένεια μου πήγε στην Πατσό, μαζί με πολλοίς άλλους Ανωμεριανούς. Οι δικοί μου φιλοξενηθήκαν στην οικογένειας Προκοπάκη (στου Προκόπη), κλαίγοντας για την άγνωστη τύχη μας.
Οι Όμηροι φτάσαμε την νύκτα στο Ρέθυμνο, και μάλιστα στο Φρούριο στην Φορτέτσα. Κοιμηθήκαμε σε βρεγμένο πλακόστρωτο. Την νύκτα ακούσαμε, τον πυροβολισμό της εκτέλεσης , κάτω από το κάστρο, του αδελφού του Παντελονόκωστα *. Την επόμενη μας ξεχώρισαν. Τα 10 κορίτσια του Άνω Μέρους και τα 20 των Βρύσων μα έβαλαν στην εκκλησία του Κάστρου. Τα 50 κορίτσια του Γερακαριού σε ένα άλλο ερείπιο, κατάλυμα, και τους μεγάλης ηλικίας ομήρους πάνω από 50ετών, τους άφησαν σε υπαίθριο χώρο. Στις 20 ημέρες, απελευθέρωσα έμενα και την Κακιώ Κυριακάκη ως μικρότερες, ενώ οι υπόλοιποι έμειναν κει 1 μήνα , μέχρι την κατάρρευση του Μετωπίου, το οποίο και τις/τους γλύτωσε. Οι πληροφορίες έλεγαν πως η τύχη μας θα ήταν: είτε η βύθιση, όποιου σκάφους μας επιβίβαζαν, στα ανοιχτά, για να μας πνίξουν, ή να καταλήξουμε στο Άουσβιτς!
Η αδελφή μου και εγώ φύγαμε, γεμάτες Ψώρα, και Τυφοειδή Πυρετό.
Θα πρέπει να αναφέρω ότι, όταν οι γονείς μου έμαθαν ότι είμαστε στο Κάστρο, η μητέρα μου με τα δυο μικρή αγόρια αδέλφια μας Γιώργη 13 ετών και Ιάκωβο 11 ετών, ήρθαν στην είσοδο του Κάστρου, να μας δουν. Συμφωνήσαμε σαν σύνθημα ότι είμαστε ζωντανές να απλώναμε κάθε πρωί μια κόκκινη πατανία στα Τείχη.
Μετά την απελευθέρωσή μας, γυρίσαμε όλοι στο χωριό, όπου βρήκαμε το σπίτι ερείπια, ανατιναγμένο με δυναμίτη, λεηλατημένο, και το σκυλάκι μας που είχαν τραυματίσει το πρωί εκείνο , είχε γυρίσει και ήταν νεκρό, στα θεμέλια.
Σημειωτέον ότι το ίδιο βράδυ της 22ας εξετέλεσαν τους άνδρες ακόμα και 12χρονα αγόρια, σε όλα τα χωριά. Δεν υπάρχουν τάφοι, αλλά μόνο τα ονόματα τους, στις στήλες των Ηρώων των χωρίων, με τα αποκαΐδια που βρέθηκαν , στο χωνευτήριο.
Η οικογένεια μου, πρόσφυγες χωρίς στέγη, πήγαμε στο Χορδάκι, όπου φιλοξενηθήκαμε, όπως όπως, στους αδελφούς του πατέρα μου Γιώργη και Μανώλη Παττακούς, μέχρι να φτιάξουμε κατάλυμα στο Άνω Μέρος.
Το σπίτι ξαναχτίσθηκε αργότερα.
Άστεγοι, Όμηροι, και Πρόσφυγες, ξαναρχίσαμε την ζωή μας από το μηδέν. Πάλι καλά που δεν είχαμε άμεσα οικογενειακούς νεκρούς».
Καλλιόπη Παττακού του Θεοδώρου και της Αγάπης
Σύζυγος Θεοχάρη Σαριδακη
*Ο αδελφός του Παντελονόκωστα, ο Ιωάννης Ταταράκης που αναφέρει η Καλλιόπη ήταν καταδιωκόμενος από τους Γερμανούς για την αντιστασιακή του δράση.
Όταν οι Γερμανοί περικύκλωσαν και κατέστρεψαν το Γερακάρι στις 22 Αυγούστου 1944, ο Ταταράκης κατάφερε αρχικά να αποφύγει την άμεση εκτέλεση στο χωριό. Ανακατεύτηκε με τα γυναικόπαιδα και τους αμάχους που οι Γερμανοί επιβίβασαν σε φορτηγά για να τους μεταφέρουν ως ομήρους στο Ρέθυμνο.
Οι όμηροι οδηγήθηκαν στο ενετικό φρούριο της Φορτέτζας, όπου οι Γερμανοί είχαν στήσει πρόχειρα κρατητήρια (τα λεγόμενα «σύρματα»).
Δύο ημέρες αργότερα, στις 24 Αυγούστου 1944, οι κατοχικές δυνάμεις τον εντόπισαν και τον ταυτοποίησαν μέσα στο πλήθος των κρατουμένων. Μετά από σκληρή και φρικτή ανάκριση, ο «Παντελονογιάννης» εκτελέστηκε εν ψυχρώ μέσα στη Φορτέτζα.
Στέλιος Μπαγουράκης
Δεσπόζουσα μορφή σε κάθε εκδήλωση ολοκαυτωμάτων και ο Στέλιος Μπαγουράκης, εκπαιδευτικός και από τους σπουδαιότερους πολιτιστικούς παράγοντες του τόπου με πλούσια δράση γιος εκτελεσθέντος του ήρωα Γεωργίου Μπαγουράκη.
Και στα δρώμενα συγκλόνισε με τις μαρτυρίες του επιμένοντας στο «ποτέ πια». Ζούμε να θυμόμαστε για να μην επαναληφθεί αυτή η τραγωδία.
Εικαστικές δημιουργίες με ιδιαίτερη σημασία
Το δικό της αποτύπωμα στα εικαστικά δρώμενα έδωσε η σπουδαία εικαστικός κ. Ελένη Πατακού με διεθνή καλλιτεχνική ακτινοβολία.
Η κ. Παττακού που διαπρέπει στο Παρίσι μας είχε καταπλήξει με την πρωτοβουλία της να μεταφέρει με το χρωστήρα της τη μνήμη των ολοκαυτωμάτων ζωγραφίζοντας μορφές των εκτελεσθέντων.
«Το να αναφερόμαστε σε τέτοια ιστορικά γεγονότα δυνατά αλλά και δραματικά, είναι για μένα απαραίτητο», μας είχε τονίσει σε παλαιότερη συνέντευξή της. «Η ιστορική μνήμη οδηγεί στην συνειδητοποίηση της πραγματικότητας και στην εκτίμηση των αξιών της ζωής. Εκεί όμως που χρειάζεται προσοχή είναι να μην οδηγεί σε εθνικισμό και σε μίσος προς τον διπλανό, προς τον ξένο. Να μην θεωρούμε τους εαυτούς μας, ως απογόνους των γενναίων, ανώτερους και εξυπνότερους και γενναιότερους από τους άλλους, τα παιδιά των κατώτερων θεών… Αυτό που ονομάζουμε «γενναιότητα» είναι και η αποδοχή του άλλου και η στάση σου απέναντι στη ζωή. Υπερηφάνεια αλλά και απλότητα, σεβασμός και αλληλεγγύη. Οι γενναίοι που έμειναν ζωντανοί από αυτές τις καταστροφές και το ολοκαύτωμα, αυτό μας δίδαξαν. Πώς να παλεύουμε ενωμένοι για την ζωή. Γύρισαν στον τόπο τους και ανάστησαν τα σπίτια και τα νοικοκυριά των πονεμένων. Πάλεψαν την φτώχεια, τον εξευτελισμό, τον ξεριζωμό. Λυπήθηκαν και συμπαραστάθηκαν στον φτωχό και τον ανήμπορο. Η κοινωνία μας σήμερα τα ξεχνά αυτά και κλείνει τα μάτια στους ξεριζωμένους και πονεμένους ανθρώπους.
Για μένα η τέχνη έχει μεγάλο ρόλο να παίξει για τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης και την μετατροπή του δράματος σε κάτι ανώτερο και οικουμενικό. Οι αγώνες που σκαλίστηκαν στην πέτρα, που αποδόθηκαν σε πίνακα είτε έγιναν τραγούδι ή συμφωνικό έργο είτε ταινία ή ποίημα, αποτυπώθηκαν στις μνήμες των ανθρώπων και των γενεών. Σαν ένα λουλούδι που βγαίνει μέσα από τα συντρίμμια, εκφράζουν την ζωή και το ωραίο».
Για την εμπνευσμένη της δημιουργία «Μια παλάμη τόπος κάτω απο τ ‘ανοιχτό πουκάμισο»** στίχος Οδυσσέα Ελύτη. Το Αξιον Εστι. Η Μεγάλη Έξοδος δηλώνει χαρακτηριστικά: «Δεν είναι ανώδυνο να καταπιαστείς με ένα τόσο δραματικό γεγονός που χάραξε τις ζωές όλων μας, και να δώσεις μια υπόσταση μέσα από την τέχνη, αυτή της μετουσίωσης του πόνου. Αυτό προσπάθησα σ’ αυτόν τον τόπο, που οι άνθρωποι μας, θύματα του φασισμού ύψωσαν την λεβεντιά και την ταπείνωσή τους, τα μόνα τους όπλα, μπροστά στο χέρι του εκτελεστή.
Αυτή η εγκατάσταση με τα αιωρούμενα ρούχα είναι η αναζήτηση της παρουσίας των ανθρώπων μας μέσα από το ρούχο που κάποτε αγκάλιασε τη ζωή. Είναι το ρούχο της δουλειάς, το καθημερινό, είναι εκεί που άφησαν την τελευταία ανάσα τους. Το άγγιγμα της γυναίκας, το αγκάλιασμα του παιδιού τους.
Μένει το αδειανό πουκάμισο και οι ψυχές που δεν νικήθηκαν, ξεπέρασαν τον θάνατο και υψώθηκαν στο φως. Στέκουν πάντα όρθιες με την ελπίδα ότι η αντίσταση και η αξιοπρέπεια αυτού του τόπου θα παραμένουν πάντα ακέραιες.
Ευχαριστώ θερμά τους χωριανούς που συμμετείχαν με τεχνική υποστήριξη και προσφορά υλικού σ’ αυτήν την εφήμερη εγκατάσταση μνήμης».
Η σημαντική Ευγενία Λινοξυλάκη
Δεν μπορούμε να μη σταθούμε με αυτή την αφορμή σε μια εκπαιδευτικό που μας έχει συγκινήσει με τη θέρμη που συντηρεί τη μνήμη των ολοκαυτωμάτων.
Η Ευγενία Λινοξυλάκη φιλόλογος και ιστορικός είναι ιδιαίτερα γνωστή για το ερευνητικό και επιστημονικό της έργο που επικεντρώνεται στη Δημόσια Ιστορία, τη συλλογική μνήμη και τα ιστορικά γεγονότα της Κρήτης κατά την περίοδο της Κατοχής.
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της πρόγραμμα (MSc) στη Δημόσια Ιστορία στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο (ΕΑΠ). Έχει συνεργαστεί σε ερευνητικά έργα με τον ΕΛΚΕ του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Η μεταπτυχιακή της διατριβή έχει τίτλο «Γερμανικές επιχειρήσεις στο όρος Κέντρος. Ρέθυμνο 22 Αυγούστου 1944. Καταστροφή – Ανοικοδόμηση – Μνημόνευση», η οποία αποτελεί σημαντική καταγραφή για το Ολοκαύτωμα των χωριών του Κέντρους.
Συμμετέχει ενεργά ως κεντρική ομιλήτρια και εισηγήτρια σε συνέδρια κατά του ναζισμού, καθώς και σε επίσημες τοπικές εκδηλώσεις τιμής και μνήμης για τα θύματα της γερμανικής κατοχής στην περιοχή του Αμαρίου.
Διοργανώνει βιωματικά και διαδραστικά εργαστήρια για παιδιά και εφήβους (όπως το «Ο χώρος αφηγείται; Παρατηρώ και Αναρωτιέμαι…»), με στόχο τη γνωριμία των νέων με την τοπική ιστορία και τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης.
Και χάρις σ’ αυτήν τα δρώμενα στο Άνω Μέρος στη φετινή διοργάνωση είχαν μια ξεχωριστή λάμψη αυτή που δίνει η καθολική συμμετοχή όταν κάποιος μπορεί να εμπνεύσει Και η κ. Λινοξυλάκη το καταφέρνει περίτεχνα.
