Μεγάλη η σημασία της συζήτησης μεταξύ των ανθρώπων πριν λάβουν μια απόφαση ή πριν προχωρήσουν σε μια πράξη.
Έχουν γραφεί και ειπωθεί πολλά από χρόνια για το θέμα αυτό. Θυμάμαι, λοιπόν, πως είχα διαβάσει και ότι ο Λ. Τρότσκι είχε γράψει «Αν είχαμε περισσότερο καιρό για συζητήσεις κατά την επανάσταση, θα κάναμε σίγουρα περισσότερα λάθη».
Πράγματι, για να μη σφάλλουν, όταν συνομιλούν οι άνθρωποι, ας μην τίθεται θέμα ποιος έχει δίκιο ή άδικο, αλλά να έχουν όλοι ευήκοα ώτα στην αλήθεια και δίχως να έχουν στο νου τους ποιος να επιβληθεί στον άλλο με ψεύτικα και σαθρά επιχειρήματα· επίσης, πάντα να ακολουθούν και τη συμβουλή του κλασικού Ισοκράτη, «Αυτά που είναι ντροπιαστικό να τα κάνεις, αυτά να λογαριάζεις και ότι δεν πρέπει να τα λες», τα ψέματα δηλαδή, όταν κουβεντιάζουν με τους άλλους…
Κατά τη διάρκεια, εξάλλου, των συνομιλιών μας, έχοντας υπόψη τα παραπάνω, όσα οι ηνίοχοι κυρίως, αλλά και όλοι μας δέον να θυμόμαστε αυτά εδώ είναι: Το «μηδένα πρό τοῦ τέλους μακάριζε!» των αρχαίων Ελλήνων και από τα λόγια του Αποστόλου Παύλου το «Ἀλλ᾿ ἕκαστος ἄς ἐξετάζῃ τὸ ἑαυτοῦ ἔργον, καὶ τότε εἰς ἑαυτὸν μόνον θέλει ἔχει τὸ καύχημα καὶ οὐχὶ εἰς τὸν ἄλλον·διότι ἕκαστος τὸ ἑαυτοῦ φορτίον θέλει βαστάσει. (Προς Γαλάτας – Κεφ 6:4,5)»· άλλως, καταντάς μηδέν…
Και αφού η αλήθεια ξεκινά το μακρύ της δρόμο από την καρδιά του ανθρώπου, από τις ορμήνιες του πατέρα είναι αυτή εδώ που πάντα με συντροφεύουν, για ό,τι σε οδηγεί η καρδιά να κάνεις, απηλογιά μονάχα σ’ αυτήν να δίδεις, και πιο πολύ σαν έρθει η ώρα της τελευταίας ζυγαριάς…
