Αντιδράσεις έχουν ξεσηκωθεί μετά την απόφαση του υπουργείου παιδείας (ΦΕΚ 2416 – 29/4/2026) τα τμήματα φυσικής να ενταχθούν και στο 3ο επιστημονικό πεδίο το οποίο είναι συνδεδεμένο με τις επιστήμες υγείας και δεν απαιτείται η εξέταση των μαθηματικών για την εισαγωγή σε κάποιο ΑΕΙ. Ανάμεσα στις αντιδράσεις είναι και αυτή της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας η οποία σε σχετική της ανακοίνωση αναφέρει χαρακτηριστικά ότι η εν λόγω απόφαση του υπουργείου αποτελεί ένα παιδαγωγικό και γνωστικό λάθος με απρόβλεπτες συνέπειες στην ελληνική εκπαίδευση και τη γνωστική αυτοπεποίθηση της ελληνικής κοινωνίας. Σημειώνεται πως τα μαθηματικά συνιστούν κεντρικό άξονα των προγραμμάτων σπουδών των τμημάτων φυσικής οπότε και εύλογα τίθενται σοβαρά ερωτήματα τι θα γίνει με τους φοιτητές που θα εισάγονται μέσω αυτού του πεδίου στα τμήματα φυσικής οι οποίοι δεν θα έχουν διδαχθεί και εξεταστεί βασική ύλη μαθηματικών που θα τους συνοδεύει καθ’ όλη τη διάρκεια των σπουδών τους αν όχι και σε πιο προηγμένο επίπεδο.
Αναλυτικά στην ανακοίνωσή της η Ελληνική Μαθηματική Εταιρεία αναφέρει:
«Καταργώντας το κατεξοχήν και κατά κυριολεξία μάθημα, τα Μαθηματικά από τις γνωσιακές προϋποθέσεις των σπουδών και στις Φυσικές Επιστήμες, το Υπουργείο Παιδείας κάνει μια λοβοτομή στην επιστημονική γνώση και στην ελληνική εκπαίδευση.
Ήδη το 1623 ο Γαλιλαίος έγραφε θαρραλέα στην εισαγωγή του έργου του Ο Δοκιμαστής (Il Saggiatore) ότι το βιβλίο του σύμπαντος (της φύσης) είναι γραμμένο με τη γλώσσα των μαθηματικών και οι χαρακτήρες είναι τρίγωνα, κύκλοι και άλλα γεωμετρικά σχήματα, χωρίς τη βοήθεια των οποίων είναι αδύνατον να καταλάβουμε έστω μια λέξη· χωρίς αυτά, είναι σαν κάποιος να περιπλανιέται σε ένα σκοτεινό λαβύρινθο.
Είδαμε τα Μαθηματικά το 1846 στην άκρη του μολυβιού που ανακάλυψε τον πλανήτη Ποσειδώνα. Τα διαβάζουμε σήμερα στις ιατρικές απεικονίσεις και τις επιστημονικές ανακοινώσεις, στα κοινωνικά και οικονομικά μοντέλα, στα big data και στα είδωλα της αλγοριθμικής σκέψης της μηχανικής μάθησης.
Για να διαβάζουμε όμως όλοι και όλες με κριτική σκέψη και να μην καταφεύγουμε άκριτα σε εύπεπτες συνωμοσιολογίες, είναι απαραίτητη η έγκαιρη και απροϋπόθετη μαθηματική εκπαίδευση.
Γι’ αυτό η UNESCO την ανέδειξε σε ανθρώπινο δικαίωμα σημειώνοντας πως είναι ζωτικής σημασίας η παγκόσμια ευαισθητοποίηση και η ενισχυμένη εκπαίδευση στις μαθηματικές επιστήμες για την αντιμετώπιση προκλήσεων σε τομείς όπως η τεχνητή νοημοσύνη, η κλιματική αλλαγή, η ενέργεια και η βιώσιμη ανάπτυξη, η βελτίωση της ποιότητας ζωής τόσο στον ανεπτυγμένο όσο και στον αναπτυσσόμενο κόσμο.
Η εμμονή των ιθυνόντων του Υπουργείου Παιδείας να εξαφανίζουν τα Μαθηματικά από τη σχολική ύλη και τη διδασκαλία αποστερεί από χιλιάδες μαθήτριες και μαθητές αυτό το ανθρώπινο δικαίωμα.
Γνωρίζουμε όλοι και όλες πως η απόσυρση των Μαθηματικών από τις «κατευθύνσεις» σημαίνει μαθησιακή και διδακτική εγκατάλειψή τους από τις πρώτες γυμνασιακές τάξεις. Το παρατηρούμε ήδη στις μαθήτριες και τους μαθητές που στοχεύουν σε ορισμένες κατευθύνσεις Μηχανικών, σε Ιατρικές Σχολές, σε Τμήματα Κοινωνικών και των Παιδαγωγικών Επιστημών.
Πρόκειται για ένα παιδαγωγικό και γνωστικό λάθος με απρόβλεπτες συνέπειες στην ελληνική εκπαίδευση και τη γνωστική αυτοπεποίθηση της ελληνικής κοινωνίας.
Η αστοχία της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής δημιούργησε Τμήματα με ελάχιστους φοιτητές και ανισοτιμία ανάμεσα στα Πανεπιστήμια. Τώρα προστίθεται και η βαθμολογική ανισοτιμία των υποψηφίων αναφορικά με την κατεύθυνση προέλευσης τους. Αυτή η σειρά λαθών δεν πρέπει να συνεχιστεί.
Η ΕΜΕ έχει κατ’ επανάληψη καταθέσει στο δημόσιο διάλογο και στο ΥΠΕΠΘ επεξεργασίες και προτάσεις για μια συμπεριληπτική μαθηματική εκπαίδευση χωρίς αποκλεισμούς, μακριά από τις εξεταστικοκεντρικές διαδικασίες που στρεβλώνουν το μαθηματικό περιεχόμενο, προκαλούν μαθηματικοφοβία και άγχος με τραγικές συνέπειες.
Η ποιότητα και ευρύτητα της Μαθηματικής Εκπαίδευσης συνιστά πεδίο αιχμής για τη διεθνή επιστημονική έρευνα, για την πνευματική καλλιέργεια και τον πολιτισμό, για τον προσανατολισμό της εκπαίδευσης στις σύγχρονες κοινωνίες. Ας μην καταδικάσει το Υπουργείο Παιδείας την ελληνική κοινωνία σε γνωσιακή απομόνωση».
