Κατάντησαν ενδημικό
φαινόμενο οι πυρκαγιές,
σχεδόν… κανονικότητα,
και κάθε καλοκαίρι σω-
ριάζει τα αποκαΐδια του
πάνω στο προηγούμενο!
Το ίδιο και οι απαντήσεις
στο ερώτημα «Τις πταίει;»
της κάθε συμπολίτευσης
και κάθε αντιπολίτευσης
με κυβερνητική θητεία.
Η κάθε μια τους «καίει»
ό,τι έλεγε απ’ άλλη θέση,
περνώντας τελικά και ανάλογα
στ’ άγραφα, στα ψιλά ή στα χοντρά
του καταλογισμού και αναθέματός της
τον πρώτο υπεύθυνο της αποψίλωσης
του πράσινου και κάθε ζωής άλλης:
το κράτος της… «ακράτειας»!
Το ίδιο ερώτημα ανα-
κυκλώνεται και στις οθόνες,
ένα «τις πταίει» δίχως αποδέκτη.
Υπερχειλίζει η α-μετρο-έπεια!
Και τελικά η ευθύνη «πνίγεται» ξανά
μες στους καπνούς της ευθυνομετάθεσης,
προδιαγράφοντας αθόρυβα με κάρβουνο
την επανάληψη της ίδιας τραγωδίας.
* * *
Μήπως θ’ αλλάξει, αλήθεια, κάτι,
αν γίνει η συλλογική μας μνήμη
πιο δυνατή από τη… λήθη τους
μα και η αυτοκριτική μας
απ’ τη δική τους πιο αληθινή;;
