(«)Αναγκαία(») και («)Περιττά(»)
Ο Χρόνος μας κυλάει σαν το ποτάμι,
όμως μπορούμε ‘μείς να τον γυρνάμε πίσω
σαν και την άμμο στην ανάποδη κλεψύδρα ή
ως γλυκιά, πικρή ή γλυκόπικρη ανάμνηση,
να στοχαζόμαστε και ν’ αναστοχαζόμαστε,
να κρίνουμε μα και ν’ αυτοκρινόμαστε,
κάνοντας απολογισμούς επώδυνους
ανώδυνους ή και μεικτούς.
* * *
Όσο μακραίνει ο φευγάτος Χρόνος
και ο προσδοκώμενος μικραίνει.
τόσο και λιγοστεύουνε τα περιττά
που ‘βλεπες άλλοτε ως «αναγκαία»
και τόσο αυξάνονται τα αναγκαία
που άλλοτ’ έβλεπες ως «περιττά».
Βλέπεις ως αναγκαίες απολαύσεις
τους περιπάτους στην παράλια αλέα
με τους λεβεντοφοίνικες ή στη μαρίνα
και στο Λαβύρινθο της Παλιάς Πόλης,
ή τ’ αγναντέματα ανατολής και δύσης
κάτω από το Βενετσιάνικο το Κάστρο,
την ουσιαστική ενγένει αξιοποίηση
του ελεύθερού σου χρόνου και
άλλα πρώην «περιττά»!
* * *
Μα πότε πότε ψιθυρίζεις:
«Αχ και να γύριζε ο χρόνος πίσω,
να ξαναγύριζα στη νιότη μου κι εγώ,
και με τη νεανική τη φόρα και φορά
να τα ‘πιαν’ όλα πάλι απ’ την αρχή,
να διόρθωνα κάποιες επιλογές μου,
να σμίλευα αλλιώς το παρελθόν μου
ή και αλλιώς να… όριζα τις ρίζες
μέλλοντος και παρόντος μου»!
Το θέμα όμως είναι,
όταν λέγονται αυτά,
αν είναι αναγκαία ή περιττά!
Χρονόμετρο
Μέτρα το χρόνο σου με μέτρο
το πόσο αγάπησες ή βοήθησες εσύ
και όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες
και βοηθήθηκες του λόγου σου.
Μέτρα το χρόνο σου με μέτρο
το πόσο εσύ αναμετρήθηκες
με το εσωτερικό σου μπόι
στις «κρίσιμες στιγμές».
Και μη ξεχνάς ότι
οι έσω διαστάσεις μας
αντανακλώνται καθαρά
στις εξωτερικές μας στάσεις!
Χαϊκού
-Λες: «Το χρόνο μου//σκοτώνω», ενώ σκοτώ-//
νεσαι απ’ αυτόν!
– Λες: «Οι ώρες μου,//ατέλειωτες»; Μήπως Τε-//
λειών’ η ζωή σου;
-Πώς να οριστεί//ο χρόνος, αφού είναι//
χρόνος…άχρονος;
-Χρονομετρούμε//αποστάσεις με χρόνο//
ανυπόστατο1.
-Χρονομετρούμε//τις υπάρξεις με χρόνο//
που ‘ν’ ανύπαρκτος2.
1,2: «Νόημα ή μέτρον τον χρόνον, ουχ υπόστασιν».
(:Ο χρόνος είναι επινόηση ή τρόπος μέτρησης,
δεν υπάρχει πραγματικά). Αντιφών ο Ραμνούσιος.
