Αμέσως μετά τα γυμνασιακά μας χρόνια, αμέσως μετά τις εισαγωγικές εξετάσεις, βρεθήκαμε εμείς, δυο συμμαθητές, δυο φίλοι, να ξεκινούμε μαζί για να κατακτήσομε τη ζωή. Συνταξιδιώτες εμείς οι δύο από την Κρήτη για Αθήνα και αργότερα στο τραίνο για Θεσσαλονίκη, ντουγρού για το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο.
Οι βαλίτσες γιομάτες ελπίδες και όνειρα, το μυαλό γιομάτο εικόνες, όνειρα πολύχρωμα να χοροπηδούν ανάμεσα στων ματιών τις κόρες. Ναι, ακριβώς όπως το φαντάζεστε, οι δυο συμμαθητές και φίλοι αποβιβάστηκαν στη Θεσσαλονίκη.
Εδώ είναι ακριβώς, που το κύμα της ζωής, εκείνο που σαρώνει τα πάντα, τους σκέπασε και τους πήρε μαζί του. Όχι, δεν έφυγαν από τη ζωή. Απλά απομακρύνθηκαν ο ένας απ’ τον άλλο. Ο καθένας τράβηξε τον δρόμο του, άσχετο αν βρήκε το λιμάνι του ή αρμενίζει μεσοπέλαγα παλεύοντας με το κύμα.
Τους κέρδισε και τους δύο η τέχνη του Ιπποκράτη. Είχαν και οι δύο βλέπετε όνειρα μεγάλα. Η ανείπωτη χαρά όταν μπορείς να βοηθάς και να σώζεις από την αρρώστια, τον καημό και τον θάνατο.
Τα χρόνια πέρασαν. Αξιώθηκαν να βοηθήσουν πολλούς ανθρώπους, αυτή είναι η χαρά και η μοίρα του γιατρού, να βοηθά τους άλλους. Εδώ σε θέλω όμως! Εδώ γεννιέται το πρόβλημα:
– Άκουσε να καταλάβεις τι συμβαίνει, άρχισα να μονολογώ: Ο άνθρωπος από τη γέννησή του μέχρι τα βαθιά γεράματα, διαπράττει συνεχώς το ίδιο λάθος: Ελπίζει ότι κάπου, κάποτε, με κάποιον τρόπο, τα όνειρά του θα εκπληρωθούν. Αυτό το λάθος γίνεται η κυριότερη αιτία της δυστυχίας του. Γιατί συνήθως τα όνειρα διαλύονται, θρυμματίζονται κονιορτοποιούνται. Πως θα ήταν δυνατόν άλλωστε να εκπληρωθούν τόσα πολλά όνειρα, τόσων πολλών ανθρώπων μέσα στον τόσο πολύπλοκο σημερινό κόσμο;
– «Άγει δε προς φως την αλήθεια χρόνος…».
Έτσι λοιπόν βρεθήκαμε, εμείς οι δύο παλιοί συμμαθητές , ο Θεμιστοκλής κι ο Μανόλης, να συναντιόμαστε πάλι τώρα, μετά από πενήντα – τόσα – χρόνια, σπουδαγμένοι πια και έμπειροι αρκετά για να δούμε από ψηλά τη ζωή και την δική μας Ιθάκη. Εδώ είναι που ακούμε ζωντανά στ’ αυτιά μας τα λόγια του ποιητή: «Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι, τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα».
