Το ποδόσφαιρο στο Ρέθυμνο δημιουργεί την αίσθηση ότι, από τη μία μεγαλώνει (βλέπετε τα μεγαλεπήβολα σχέδια των Ρεθυμνιακού, Επισκοπής στη Γ’ Εθνική) κι από την άλλη είναι σα να χτίζει παλάτια στην άμμο αφού λίγες είναι οι ακαδημίες που μετά την Κ15 προχωρούν στη δημιουργία ανταγωνιστικών τμημάτων (Άρης, Αστέρας).
Αυτές οι δύο συνθήκες θα πρέπει να “παντρευτούν” για να μπορέσει να έχει μέλλον το ρεθεμνιώτικο ποδόσφαιρο και παράλληλα να νιώθουν οι νεαροί ποδοσφαιριστές ότι διεκδικούν επί ίσοις όροις θέση στην ενδεκάδα, όντες ως οι επίδοξοι αυριανοί “πυλώνες” των ομάδων που αγωνίζονται στη Γ’ Εθνική, πολλώ δε μέλλον όταν τα όνειρά τους φτάνουν πολύ πιο μακριά.
Για την ώρα όλοι, πληρώνουν τις παθογένειες του ρεθεμνιώτικου ποδοσφαίρου. Σε αυτές έχουν ενσκύψει η ΕΠΣΡ και τα λιγοστά σωματεία που έχουν απομείνει να ενδιαφέρονται.
Στην τελευταία σύσκεψη (της περασμένης Τετάρτης) είχαμε παρόντες εκπρόσωπους από μόλις 10 σωματεία (ΑΟ Άρης, ΑΟ Ποσειδών, Αστέρας Ρεθύμνου, Τάλως Μελιδονίου, ΟΦ Αρμένων, Αρκάδι Αγγελιανών, Φοίνικας, Ε.Α.Π. και Σπήλι).
Οι προτάσεις
… Κι όλα αυτά ενώ είναι άγνωστο (τουλάχιστον επισήμως) πως θα διεξαχθούν τα δύο πρωταθλήματα της ΕΠΣΡ. Ο ΑΟ Σπηλίου και ο Ποσειδώνας έκαναν γνωστές τις προτάσεις τους για τον τρόπο που εκείνοι θεωρούν σωστό να λειτουργήσουν οι δύο θεσμοί
(σ.σ. Σε μέσες άκρες, ο Ποσειδώνας ζήτησε να ξεκινήσει στις αρχές Σεπτεμβρίου η σεζόν με τους αγώνες κυπέλλου. Το δε πρωτάθλημα να διεξαχθεί σε 18 αγωνιστικές με την παρουσία 10 ομάδων κι έπειτα οι πρώτοι 7 να μπουν σε διαδικασία πλέι οφ αλλά με το σύστημα των δύο νικών (θα αποτρέπεται η ισοπαλία). Στον τελικό ο πρωταθλητής θα πρέπει να κριθεί στις 3 νίκες. Στα πλέι άουτ θα αγωνίζονται ο 9ος με τον 10ο αναζητώντας 3 νίκες. Ο ηττημένος θα οδηγείται στον υποβιβασμό).
Το Σπήλι ζήτησε επί της ουσίας να συρρικνωθεί η σεζόν ελέω των υποχρεώσεων που έχουν οι Ρεθεμνιώτες ποδοσφαιριστές ελέω της τουριστικής περιόδου. Ο ΑΟ Σπηλίου λέει να δημιουργηθεί ένα πρωτάθλημα με 10 ομάδες και διεξαγωγή πλέι οφ και μόνο (να μην διεξαχθούν τα πλέι αουτ). Ουσιαστικά, το πρωτάθλημα να ξεκινήσει στις αρχές Νοεμβρίου και να ολοκληρωθεί στα τέλη Απριλίου.
Όπως διαμήνυσε πάντως η ΕΠΣΡ, πρόθεσή της είναι να ξεκινήσει την αγωνιστική σεζόν στις 26-27 Σεπτεμβρίου με τους αγώνες κυπέλλου και στις 17-18 Οκτωβρίου το πρωτάθλημα της Α’ κατηγορίας.
Το Α’ τοπικό πρωτάθλημα – Τί λειτούργησε
Στα τρία χρόνια που διεξάγεται το πρωτάθλημα υπό αυτή τη μορφή, αρχική πρόθεση της ΕΠΣΡ ήταν να δημιουργήσει ένα πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα από τα προηγούμενα κι ομολογουμένως το πέτυχε. Οι ομάδες έγιναν πιο ισχυρές, η ποιότητα του ποδοσφαίρου ανέβηκε, οι ομάδες λειτούργησαν σε καλύτερα πρότυπα. Η τηλεοπτική κάλυψη βοήθησε πολύ την τηλεθέαση, το σκάουτινγκ, τη διαιτησία αλλά και την καλύτερη προβολή του αθλήματος.
Τί δεν λειτούργησε
Με το να ανέβει η ποιότητα, έγινε ένα ξεκαθάρισμα των ποιοτικών ομάδων και ποδοσφαιριστών από αυτές που δεν ήταν τέτοιες γιατί δεν διέθεταν τα ίδια χρήματα. Τουτέστιν, δημιουργήθηκαν δύο ταχύτητες δυναμικότητας μέσα σε ένα πρωτάθλημα το οποίο -ταυτόχρονα- ήταν μικρό σε αριθμό ομάδων. Στο πέρασμα αυτών των τριών ετών είχαμε δύο πρωταθλήματα με 9 ομάδες (2023-24 και 2025-26) και ένα με 10 (2024-25) κι όμως υπήρχαν δύο ταχύτητες με πολύ μεγάλη διαφορά δυναμικότητας μεταξύ τους.
Βλέποντας ότι η διαφορά αυτή μεγαλώνει, οι αδύναμες ομάδες δεν είχαν τη δυνατότητα να κρατήσουν τους δύο ή τρεις παίκτες που διέθεταν στο ρόστερ τους και μετά τον Ιανουάριο τους έχαναν κι αυτούς.
Τηλεοπτικά, πήγαν καλά αλλά όλο αυτό μεταφράζεται σε χρήματα. Θα πρέπει να αποκτηθούν δικαιώματα, τα οποία να αγοράζονται. Ποιά ήταν τα έσοδα από όλη αυτή την προσπάθεια των σωματείων; Προωθήθηκε το προϊόν; Αν όχι, πως μπορεί να γίνει αυτό; Μια ματιά στο χανιώτικο πρωτάθλημα θα μας πείσει…
“Εκτός” η περιφέρεια
– Επίσης, το ποδόσφαιρο στην περιφέρεια αποδυναμώθηκε -και συρρικνώθηκε- με αποτέλεσμα να μην έχουμε αντίπαλο δέος… Ο Αστέρας Περάματος περιμένει το γήπεδο για να επανασυσταθεί ωστόσο η τωρινή γενιά που θα μπορούσε να στηρίξει το “νέο αίμα” μεγαλώνει ποδοσφαιρικά. (η καλή γενιά των Μυλοποταμιτών ποδοσφαιριστών είναι πια άνω των 33 ετών).
– Το πρωτάθλημα με τις μόλις 10 ομάδες “υποχρεώνει” τους πρωταγωνιστές σε πρωταθλητισμό ενώ αντιθέτως, τις ομάδες της δεύτερης ταχύτητας τις υποχρεώνει να κάνουν το ίδιο πράγμα μένοντας όμως στα μέσα της διαδρομής. Κι όχι μόνον αυτό αλλά η εικόνα τους μετά τον Φεβρουάριο είναι εικόνα αποθάρρυνσης για έναν ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή αλλά και τον παράγοντα. Ο τελευταίος ξέρει ότι πρέπει να μείνει πιστός υποστηρίζοντας τις επιλογές του και φυσικά τιμώντας την υπόσχεσή του για τις υποχρεώσεις του απέναντι στους παίκτες.
– Στο μικρό αυτό πρωτάθλημα (10 ομάδων), τουλάχιστον μέχρι τον Ιανουάριο -με εξαίρεση δύο ή το πολύ τρεις αγώνες- η δυνατότητα χρησιμοποίησης των έξτρα μικρών από τους εκάστοτε προπονητές (να βάλουν ως βασικούς παραπάνω από έναν) έμοιαζε απαγορευτική.
Πως θα χρησιμοποιήσει ο “Χ” προπονητής έναν έξτρα 15χρονο στο σχήμα του όταν ελοχεύει ο κίνδυνος της “γκέλας”; Πολλώ δε μάλλον όταν γνωρίζει εκ των προτέρων ότι, στο τέλος του ματς το σωματείο θα του ζητήσει την “κεφαλή επί πίνακι”;
Η β’ κατηγορία
Όσο για τη β’ κατηγορία… Εικάζουμε ότι όλοι γνωρίζουν πως -πλην των όποιων επεισοδίων- η ποιότητα πέφτει κάθε χρόνο όλο και πιο πολύ. Οι ομάδες β’ κρίνονται απαραίτητες ενώ η ΕΠΣΡ θα πρέπει να βρει τρόπους να αφυπνίσει τα σωματεία της περιφέρειας που έχουν ανενεργές σφραγίδες.
(Ίσως με την ενεργοποίηση των ακαδημιών (και με αυτό που ήδη κάνει επιτυχημένα, δημιουργώντας δηλαδή εστίες ποδοσφαιρικής ημερίδας) αλλά σε παραιτημένα γήπεδα, με την ενεργοποίηση κυλικείων κλπ.
Οι πιτσιρικάδες
Σχετικά με το κεφάλαιο των 16αρηδων, η περίπτωση της υποχρεωτικής συμμετοχής, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να “εξαναγκάσει” προπονητές και παίκτες σε μια συνθήκη που την ίδια ώρα θα αδικείται ένας 18χρονος. Είναι κρίμα λοιπόν να μην παίζει ο 17χρρονος ή 18χρονος που είναι ποιοτικός και να θυσιάζονται γιατί είναι υποχρέωση όλων να παίξει ένας αμφιβόλου ποιότητας 16χρονος.
Δικαιοσύνη και πολλαπλές επιλογές
Ο μόνος τρόπος για να παίξουν οι νεαροί ποδοσφαιριστές είναι η “δικαιοσύνη”. Οι μικροί πρέπει να είναι καλοί για να παίζουν και όχι να παίζουν εξαναγκαστικά.
– Μία πρόταση ίσως ήταν να υποχρεώνονται οι ομάδες να βάζουν τρεις παίκτες κάτω των 20 ετών (όποιας ηλικίας 15, 16, 17, 19 ή 19 χρονών) στην ενδεκάδα τους.
– Ένα άλλο μέσο που μπορεί να βγάλει η ΕΠΣΡ από τη φαρέτρα της προκειμένου να χρησιμοποιηθούν πιο άνετα οι νεαροί ποδοσφαιριστές της είναι, να δημιουργήσει ένα πρωτάθλημα με 14 ομάδες (ή και με 12 ή 13) προκειμένου να υπάρχουν κάποια εύκολα ή βατά παιγνίδια για τουλάχιστον 7-8 ή και 9 ομάδες. Με αυτόν τον τρόπο οι προπονητές δεν θα λειτουργούν νιώθοντας τη δαμόκλειο σπάθη πάνω από το κεφάλι τους ενώ και οι νεαροί παίκτες θα αισθάνονται ότι έχουν 15’, 20’ 50’ ή 90 λεπτά μόνο για να προλάβουν να δείξουν την αξία τους αλλά πολύ περισσότερο χρόνο.
