(Υπό τους ήχους των σύγχρονων «ταμ-ταμ»)
Απαυδισμένος ο αμπελουργός Τρυγαίος
με την αδιάκοπα αιμορραγούσα αλληλομαχιά
Σπαρτιατών και συμπατριωτών του Αθηναίων,
με ένα ιπποκάνθαρο στον Όλυμπο «πετιέται»
να παραπονεθεί στο Δία, που την επιτρέπει.
Αλλά οι Θεοί, λάβροι με τους αντίμαχους,
που, οι άθλιοι, «δεν είχαν το Θεό τους»,
στα έσχατα του ουρανού έχουν χαθεί, α-
φήνοντας στη θέση τους τον Πόλεμο,
που έχει φυλακίσει την Ειρήνη
στα τρίσβαθα ενός σπηλαίου
μαζί με τις συντρόφους της,
τη Θεωρία, θεά των εορτών,
και την Οπώρα, θεά της ευ-
καρπίας, γενικά της ευφορίας.
Και είναι έτοιμος να κοπανίσει
κάνοντας στο γουδί του… αλιάδα
τη Σπάρτη, την Αθήνα και τους σύμ-
μαχούς τους, που μπήκανε στη σβούρα
καιροσκοπικά, από ανάγκη ή εκβιαστικά.
Απλώς προσμένει να του φέρει γουδοχέρι
από τους Αθηναίους κι απ’ τους Σπαρτιάτες
ο γιος του ο -«όνομα και πράμα»- Κυδοιμός1.
Όμως εκείνος μ’ «άδεια χέρια» επιστρέφει,
καθώς οι πολεμομανείς αντίπαλοι αρχηγοί
Κλέωνας και Βρασίδας είχαν σκοτωθεί.
Τότε ο Τρυγαίος, με τη βοήθεια Χορού
με γεωργούς απ’ όλη την Ελλάδα,
ελευθερώνει τη θεά Ειρήνη
και τις συντρόφισσές της
και, επιστρέφοντας,
νυμφεύεται με την Οπώρα,
τη Θεωρία συνοδεύει στη Βουλή
και τους πολεμοκάπηλους «δουλεύει»,
μα και τους οπλουργούς ή οπλεμπόρους,
που τώρα καταντήσανε χωρίς δουλειά,
ενώ οι μάστορες γεωργοεργαλείων
κάνουν «χρυσές δουλειές».
* * *
Τη σύντομη αυτή περίληψη
για την «Ειρήνη» του Αριστοφάνη
κι υπό τα σύγχρονα πολεμικά «ταμ-ταμ»
στους μαθητές του έδωσε ο Παιδαγωγός,
ώρα μαθήματος της ιστορίας ή κι εκτός,
για να ακολουθήσει η ανάλυση, η απο-
συμβολοποίηση, η επικαιροποίηση
και η εξαγωγή συμπερασμάτων.
Μια διαδικασία όχι πάντα ανώδυνη!
* Η αντιπολεμική κωμωδία του Αριστοφάνη «Ειρήνη»
γράφτηκε κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου
(431 π.Χ.- 404 π.Χ.), προκειμένου να τον σατιρίσει και να τον
καυτηριάσει, εξυμνώντας αντιστικτικά τις χαρές της ειρηνικής
ζωής. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στα Μεγάλα Διονύσια το
421 π.Χ., λίγους μήνες μετά το θάνατο των αντίπαλων αρχηγών
(του Αθηναίου Κλέωνα και του Σπαρτιάτη Βρασίδα) και λίγες
μέρες πριν από τη σύναψη της Νικίειας Ειρήνης.
1 κυδοιμός: θόρυβος, ταραχή, οχλοβοή. Ως κύριο όνομα:
προσωποποίηση της ταραχής και του θορύβου της μάχης.
