Μια ξεχωριστή βραδιά μνήμης και ευγνωμοσύνης διοργάνωσε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ατσιποπούλου «Άγιος Ελευθέριος» την περασμένη εβδομάδα. Φίλοι και κάτοικοι του χωριού συγκεντρώθηκαν για να τιμήσουν τη ζωή και το σπουδαίο έργο του αείμνηστου Γιώργη Δαλέντζα, ενός ανθρώπου που σφράγισε με την πολυετή προσφορά του την κοινωνική και πολιτιστική ζωή του τόπου μας.
Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν η αντιπεριφερειάρχης Ρεθύμνης κ. Μαίρη Λιονή, ο εκπρόσωπος του δημάρχου Ρεθύμνου και αντιδήμαρχος Καθημερινότητας κ. Λελεδάκης, ο πρόεδρος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου Ενορίας Ατσιποπούλου πατήρ Μιχαήλ Μυστράκης, ο πρόεδρος της Κοινότητας Ατσιποπούλου και πρόεδρος της ΕΑΠ κ. Νίκος Βερνάδος, ο πρόεδρος του Π.Σ Ατσιποπούλου κ. Μιχάλης Σπιθουράκης, το μέλος της ΕΠΣΡ κ. Μανόλης Σταγάκης, ο πρόεδρος του Αστέρα Ρεθύμνου κ. Νίκος Παπαδάκης, οι έγκριτοι δημοσιογράφοι κ. Βασίλης Σκουντής και κ. Γιώργος Σταράς, καθώς πλήθος κόσμου.
Κύριος ομιλητής της τιμητικής εκδήλωσης ήταν ο αντιπρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου κ. Λευτέρης Παπαλεξάκης. Τη συγκινητική ομιλία μέσα από την οποία αναδείχτηκε η προσωπικότητα και η πολυσχιδής προσφορά του αείμνηστου Γιώργη, συνέγραψε η σύζυγός του, κ. Μάγδα Μποϊδάνη.
Στη συνέχεια για το έργο του και την προσφορά του στο χωριό μίλησαν ο νυν πρόεδρος του χωριού κ. Νίκος Βερνάδος και ο τέως πρόεδρος κ. Αλέξανδρος Παπαλεξάκης.
Η τιμητική βραδιά έκλεισε με την απονομή τιμητικής πλακέτας από τον πρόεδρο του ΠΣ Ατσιποπούλου στη σύζυγο του εκλιπόντος κ. Κατίνα Δαλέντζα.
Μεταξύ άλλων ο κ. Παπαλεξάκης τόνισε: «Η εκδήλωση, αφιερωμένη στον αείμνηστο Γιώργο Δαλέντζα, δεν είναι μια βραδιά πένθους, είναι μια γιορτή μνήμης και τιμής για το συγχωριανό, τον φίλο, τον συνεργάτη, τον οικογενειάρχη που αγαπήσαμε βαθιά όλοι μας. Είναι η αναγνώριση και συνάμα η ελάχιστη οφειλή μας σ’ έναν άνθρωπο που άφησε το αποτύπωμά του ανεξίτηλα χαραγμένο στις ζωές και τις ψυχές μας με το ήθος του, με την ακεραιότητα του χαρακτήρα του και με τις αξίες που πρέσβευε. Τον οραματιστή και πολυπράγμονα Γιώργη. Τον άνθρωπο της προσφοράς. Αυτόν που έβαζε το «ΕΜΕΙΣ» πάνω από το «ΕΓΩ», κάνοντας πράξη ζωής τη λέξη «προσφορά». Δεν υπήρξε ποτέ απλός θεατής. Ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή δράσης. Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες της ζωής του θα δούμε μια διαδρομή γεμάτη έργο, ενεργή παρουσία και αυθεντική αγάπη για το συνάνθρωπο.
Ο αείμνηστος Γιώργης γεννήθηκε στο Ατσιπόπουλο 20 Νοεμβρίου του 1940, παραμονή των Εισοδίων της Θεοτόκου, την ώρα που ο παπάς χτυπούσε την καμπάνα του Εσπερινού. Γονείς του ήταν ο Μιχάλης και η Αδαμαντία Δαλέντζα. Δυστυχώς, πολύ νωρίς, σε ηλικία μόλις δύο ετών, έχασε τον πατέρα του, ενώ ο μικρότερος αδερφός του, ο Μιχάλης, γεννήθηκε μερικούς μήνες μετά το θάνατο του πατέρα τους. Την ανατροφή και το μεγάλωμα των δύο παιδιών ανέλαβαν ο παππούς με τη γιαγιά και η θεία τους Ζωή.
Τελειώνοντας το τότε 2/θέσιο δημοτικό σχολείο Ατσιποπούλου, συνέχισε στο Γυμνάσιο, το οποίο όμως εγκατέλειψε και το 1957 πήγε στη Νεάπολη Λασιθίου για ένα χρόνο, προκειμένου να μάθει την τέχνη του ξυλουργού.
Πριν φύγει για φαντάρος δούλεψε στην Αθήνα ως εισπράκτορας λεωφορείου και μετά την απόλυσή του έγινε οδηγός λεωφορείου.
Νέος, ευειδής, τον Οκτώβριο του 1965 αρραβωνιάστηκε την επίσης όμορφη νεαρή Κατερίνα Σκανδάλη, μετά από προξενιό, σύμφωνα με τα έθιμα της εποχής εκείνης. Για το προξενιό μεσολάβησε ο αείμνηστος θείος μου Γιώργης Παπαλεξάκης κι, απ’ ό,τι φάνηκε από την πορεία της μετέπειτα οικογένειάς τους, το ‘κανε με την καρδιά του και τους έφερε γούρι!!! Μετά το γάμο τους, που έγινε ανήμερα των Χριστουγέννων του 1966, απέκτησαν τρία παιδιά, την Αδαμαντία, το Μιχάλη και τη Βασιλική. Και αργότερα τρία εγγόνια , την Κατερίνα, το Γιώργο και τη Νεκταρία.
Το 1970, μετά από εξετάσεις, προσλήφθηκε στη ΔΕΗ, οπότε αναγκάστηκε να μετακομίσει οικογενειακώς από την Αθήνα στη Μεγαλόπολη Αρκαδίας, όπου και παρέμεινε για 12 ολόκληρα χρόνια. Εκεί εργάστηκε ως υπάλληλος της ΔΕΗ στο λιγνιτωρυχείο της περιοχής. Στη γραφική Μεγαλόπολη η ζωή τους κυλούσε όμορφα, με κυριακάτικες οικογενειακές εκδρομές και επισκέψεις σε όλες τις πόλεις και τα αξιοθέατα της Πελοποννήσου.
Ωστόσο την οικογενειακή γαλήνη έρχεται να ανακόψει το 1981 μια απρόσμενη ασθένεια του Γιώργη. Διαγνώσθηκε με στένωση αορτής, χωρίς όμως να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση εκείνη τη χρονική στιγμή. Η επέμβαση έγινε αρκετά χρόνια αργότερα, το 1992, στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο από το χειρουργό Μανώλη Χλαμπουντάκη.
Το 1982 πήρε μετάθεση για Ρέθυμνο. Με μεγάλη χαρά, ενθουσιασμό και ανακούφιση επέστρεψε επιτέλους στα πάτρια εδάφη. Έκτοτε παρέμεινε μόνιμος κάτοικος του Ατσιποπούλου μαζί με την οικογένειά του.
Με την επιστροφή του στο αγαπημένο του χωριό ξεκίνησε και η πολυσχιδής δράση του. Ασχολήθηκε με την τοπική αυτοδιοίκηση, το τοπικό ποδόσφαιρο, το συνδικαλισμό, τον πολιτιστικό σύλλογο του χωριού μας, το χώρο της Εκκλησίας και όχι μόνο. Είχε πάντοτε αγαστή συνεργασία με όλους τους φορείς και συνεργάτες του, χάρη στο χαρακτήρα του. Ήταν ήπιος, προσηνής, ειλικρινής, ανιδιοτελής και εργατικός, προσόντα βασικά και σημαντικά για την καλή επικοινωνία με όσους τον περιέβαλλαν».
Στη συνέχεια αναφέρθηκε στους τομείς που δραστηριοποιήθηκε όπως την τοπική αυτοδιοίκηση όπου τη δεκαετία του 1980 εκλέχτηκε στο κοινοτικό συμβούλιο Ατσιποπούλου, στο οποίο υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος για τέσσερις τετραετίες με πρόεδρο τον αείμνηστο Μίμη Λιονή και πολύ αργότερα, πάλι ως αντιπρόεδρος με πρόεδρο τον Αλέκο Παπαλεξάκη.
Η μεγάλη του, όμως, αδυναμία όπως είπε «ήταν το ποδόσφαιρο και η ομάδα του χωριού, ο Άφοβος, της οποίας ήταν γενικός αρχηγός. Ήθελε η νεολαία να έχει διέξοδο, να έχει ένα γήπεδο.
Μεγάλο όνειρό του ήταν η ένωση του Άφοβου με τον Ολυμπιακό του Πρινέ».
Συνεχίζοντας ο κ. Παπαλεξάκης τόνισε ότι ο Γιάννης Δαλέτζας από τα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας έδειξε ενδιαφέρον και για τον συνδικαλισμό. «Ξεκίνησε από τη Μεγαλόπολη και συνέχισε ερχόμενος στο Ρέθυμνο. Η προσφορά του δεν σταματούσε με το τέλος του εργασιακού του ωραρίου. Υπηρέτησε τη ΔΕΗ με συνείδηση. Αντιλαμβανόταν ότι η ενέργεια είναι δημόσιο αγαθό. Μέσα από το συνδικαλισμό πάλεψε για ασφαλείς συνθήκες εργασίας, για το δίκιο του συναδέλφου, για μια ΔΕΗ ισχυρή και κοινωνική».
«Η μεγαλύτερη, ωστόσο, και πιο πετυχημένη «διοίκηση» και «προσφορά» του ήταν αυτή μέσα στο ίδιο του το σπίτι, την οικογένειά του! το λιμάνι του! το δικό του παράδεισο!» είπε χαρακτηριστικά ο κ. Παπαλεξάκης.
«Η σεβαστή σύζυγός του, η Κατίνα, «η Κατίγκω του» όπως συνήθιζε να την αποκαλεί όταν ήταν οι δυο τους, η οποία στάθηκε δίπλα του σύντροφος και στήριγμα σε κάθε του βήμα, σε κάθε του αγώνα. Μα και ο Γιώργης, θέλοντας να την ευχαριστήσει για την προσφορά της στην οικογένειά τους, της πρόσφερε πολλές όμορφες εμπειρίες μέσα από ταξίδια, που τόσο αγαπούσε η Κατίνα. Μαζί οργώσανε κυριολεκτικά όχι μόνο όλη την Ελλάδα αλλά και πολλές χώρες της Ευρώπης.
Τα τρία του παιδιά, οι δύο κόρες και ο γιος του, που τους μεγάλωσε με αρχές και ήθος, με πολλή αγάπη που όμως δεν ήθελε εύκολα να εκδηλώνει με διαχυτικότητες.
Και βέβαια, τα τρία εγγόνια που ήταν η μεγάλη του αδυναμία, το χαμόγελό του και η ελπίδα του για το μέλλον.
Πολύ μεγάλη χαρά του έδωσε και τον έκανε πολύ περήφανο η μεγάλη εγγονή του η Κατερίνα με την εισαγωγή της στο Βιολογικό τμήμα του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Δυστυχώς δεν πρόλαβε να τη δει να παίρνει το μεταπτυχιακό και το διδακτορικό της.
Κι ενώ απολαμβάνει τη σύνταξή του, τους καρπούς των έργων του και όλα όσα του χάρισε η ζωή, έρχεται η ίδια αρρώστια να του χτυπήσει ξανά την πόρτα. Στις 17 Σεπτεμβρίου του 2019 εισάγεται στο Γενικό Νοσοκομείο Ρεθύμνου. Στις 19 μπαίνει στην Εντατική όπου αφήνει την τελευταία του πνοή στις 5 Ιανουαρίου του 2020. Η θλιβερή είδηση του θανάτου του συγκλονίζει όλο το χωριό.
Αυτός ήταν ο Γιώργης Δαλέντζας. Ένας αγωνιστής της ζωής, ένας άνθρωπος ακάματος, ένα φωτεινό παράδειγμα εθελοντισμού, από το οποίο πρέπει να εμπνέονται όλοι οι νέοι του χωριού. Μας άφησε μια μεγάλη παρακαταθήκη αγάπης και προσφοράς.
Η φυσική του απουσία άφησε ένα τεράστιο κενό. Όμως ο Γιώργης δεν ξεχάστηκε και δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Ζει μέσα από το έργο που άφησε πίσω του, μέσα από τις αξίες που μας δίδαξε, ζει στις καρδιές της οικογένειάς του και όλων εμάς που είχαμε την τιμή να περπατήσουμε δίπλα του. Και κυρίως ζει μέσα από τα μάτια των παιδιών και των εγγονιών του.
Γιώργη μας, σ’ ευχαριστούμε για όλα όσα μας πρόσφερες.
Θα είσαι πάντα μαζί μας, έχοντας κερδίσει το μεγαλύτερο παράσημο της ζωής σου, το σεβασμό και την αγάπη όλων μας.
Να ξέρεις ότι τόσο η οικογένειά σου όσο και όλοι οι φίλοι σου, οι συγχωριανοί σου και οι συνεργάτες σου νιώθουμε βαθιά περήφανοι για σένα!!!
«Ας είναι η μνήμη σου αιωνία».
