Ελευθέριος Σκανδάλης – Δημήτρης Αετουδάκης: Δυο πάμφωτες προσωπικότητες

Έκαναν σκοπό της ζωής τους την προσφορά στον τόπο τους

Το οδοιπορικό μνήμης συνεχίζεται με επόμενο σταθμό το Ατσιπόπουλο.

Δυο στοιχεία κάνουν το χωριό ξεχωριστό. Η απροσκύνητη ιδιοσυγκρασία των κατοίκων και οι αναρίθμητες προσωπικότητες για τις οποίες σεμνύνεται.

Ας ξεκινήσουμε από τον Ελευθέριο Σκανδάλη μια πάμφωτη μορφή. Διαχειρίστηκε εκατομμύρια εκατομμυρίων κι όμως ζούσε με σύνταξη του ΙΚΑ.

Ο δρ. Ελευθέριος Σκανδάλης γεννήθηκε στο Ατσιπόπουλο το 1929. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στον τόπο του συνέχισε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΑΣΟΕΕ τότε) και πήρε το πτυχίο του το 1956. Η δίψα του για γνώση δεν τον άφησε να πάρει ανάσα. Και το 1968 ανακηρύσσεται διδάκτωρ από το ίδιο πανεπιστήμιο.

Ο ίδιος όμως συνήθιζε να λέει ότι το πρώτο του πανεπιστήμιο υπήρξε το καφενείο του πατέρα του, αφού εκεί συναντούσε δασκάλους, πολέμαρχους, καπεταναίους, επιστήμονες αλλά και απλούς ανθρώπους του χωριού.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο αντιστράτηγος ε.α κ. Νίκος Σαμψών, «Μέσα σ’ αυτό το «ανοικτό πανεπιστήμιο» ο δρ. Σκανδάλης, διδάχθηκε το μέτρο της σοφίας, του ήθους και της αρετής και διαμορφώθηκαν ο χαρακτήρας του και η ηθική, εθνική και πατριωτική προσωπικότητά του.

Επίσης η μητέρα του Σοφία Ελευθερίου Χαλκιαδάκη, μια πραγματική αρχόντισσα, επηρέασε βαθιά τον χαρακτήρα του με την απεριόριστη αγάπη και τη φιλοσοφημένη σκέψη της. Είχε αποκτήσει σπάνια για την εποχή της καλλιέργεια χάρις σε μια φίλη της δασκάλα την Ελένη Μπαμπαδάκη. Αυτή την έφερε κοντά στο συγγραφικό έργο των Ουγκώ, Τολστόι , Ντοστογιέφσκυ που την ενθουσίασαν. Κι αργότερα μιλούσε γι’ αυτούς στα παιδιά της αναφέροντας ιστορίες που είχε διαβάσει. Ήταν μια σημαντική για την εποχή της γυναίκα.

Ο Νικόλας Ασκούτσης μάλιστα, νονός του αδελφού του Γιώργου, έλεγε «Ο Λευτέρης με την καλή μάνα».

Από το δημοτικό σχολείο ο δρ. Σκανδάλης έδειξε την έφεσή του για τη μάθηση που από πολύ ενωρίς είχε διαγνώσει η μητέρα του. Ο κ. Γεώργιος Περπιράκης αναφέρει γι’ αυτήν ότι λίγες στιγμές πριν φύγει από τη ζωή κάλεσε τον άνδρα της και του είπε «Νικολή, εγώ φεύγω και θέλω να ξέρεις την τελευταία μου επιθυμία. Το Λευτέρη να προχωρήσεις στα γράμματα». Και ο πατέρας του τήρησε αυτήν την επιθυμία της γυναίκας του. Η υπέροχη αυτή γυναίκα πέθανε στις 8 Φεβρουαρίου 1949 σε ηλικία 55 χρόνων, από τη στενοχώρια της για τον πρώτο της γιο Γεώργιο που είχε στρατευθεί κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου και πολεμούσε με τον Εθνικό Στρατό στον Γράμμο».

Ένας γενναίος πατέρας

Αξιόλογος ήταν και ο πατέρας του που τον είχε γαλουχήσει με τα ιδεώδη της φυλής φορτίζοντας το πατριωτικό του αίσθημα.

Για την ιστορία αξίζει να σημειώσουμε ότι αυτός ήταν γιος του Γεωργίου Σκανδάλη, που σκοτώθηκε στη επανάσταση του 1896 αφήνοντάς πίσω του έξι παιδιά. Ο Γεώργιος πολέμησε στο μέτωπο της Μικράς Ασίας ως πυροβολητής ορειβατικού πυροβολικού. Πολέμησε σκληρά και στην κατάρρευση του μετώπου είχε την ατυχία να συλληφθεί αιχμάλωτος και να σταλεί στη Γερμανία από τους Τούρκους ως δώρο άμισθης εργασίας. Έμεινε εκεί κάπου τρία χρόνια.

Σ’ αυτό το γεμάτο ακούσματα κι εμπειρίες κλίμα μεγάλωσε ο Ελευθέριος περνώντας παιδικά χρόνια σε μια δεμένη κι αγαπημένη οικογένεια. Η αγάπη του στα γράμματα δεν τον εγκατέλειψε ούτε με το πηγαινέλα στο χωριό αφού έπρεπε να πάει στο Γυμνάσιο στην πόλη ούτε με την υποχρεωτική εργασία στο καφενείο απόγευμα-βράδυ. Εκεί πραγματικά μαρτυρούσε μέχρι να τελειώσει τη μελέτη του.

Πώς να διαβάσει και πώς να λύσει μια άσκηση όταν έπρεπε να διακόπτει συνεχώς για να εξυπηρετήσει τους πελάτες του καφενείου. Κι όμως κατάφερε να κάνει τις ζηλευτές σπουδές που προαναφέραμε.

Τέλειωνε το δημοτικό όταν κατελήφθη η χώρα μας από τους Γερμανούς. Η επίταξη και του καφενείου έγινε αφορμή να περάσει ο Ελευθέριος τραγικές μέρες.

Ποτέ δεν ξέχασε την πρώτη μέρα που τον πήραν αγγαρεία οι Γερμανοί να κουβαλάει άμμο από τα ποτάμια μέσα στη βροχή για τη συντήρηση του κεντρικού οδικού άξονα της Κρήτης. Γύρισε στο σπίτι κι έτρεμε. Η καημένη η μάνα δεν ήξερε πώς να τον βοηθήσει. Ζέσταινε νερό να ανακουφίσει τα βασανισμένα και παγωμένα του χεράκια.

Είχε όμως κι άλλη μια ευκαιρία να αντιληφθεί πόσο …πολιτισμένος λαός μας είχε κατακτήσει. Μια μέρα εκεί στην αγγαρεία πέρασε ένα αυτοκίνητο με διακριτικά που προκάλεσαν το ενδιαφέρον του παιδιού. Από το αυτοκίνητο κατέβηκε ένας Γερμανός με πολιτική περιβολή. Βλέποντας τον πιτσιρίκο να έχει σταματήσει το φτυάρι και να τον παρατηρεί τον πλησίασε και τον χαστούκισε με δύναμη. Έδειξε την «ανωτερότητά» του σε ένα παιδάκι με κοντά παντελόνια. Έτσι πέρασαν τα χρόνια τέλειωσαν και οι σπουδές.

Στο μεταξύ η κατάρτισή του Ελευθερίου, τον είχε βοηθήσει να αποκτήσει αρκετές εμπειρίες πολύτιμες για τη μετέπειτα καριέρα του. Το 1956 απεστάλη με δυο ακόμα νέους επιστήμονες, κατόπιν διαγωνισμού στις έξι χώρες της Ευρωπαϊκής Κοινοπραξίας Άνθρακα και Χάλυβα. Ήταν ο πρώτος πυρήνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εκεί κατάφερε να μελετήσει προβλήματα οργάνωσης, διοίκησης και παραγωγικότητας των επιχειρήσεων και να ενημερωθεί για τις πρώτες προσπάθειες ευρωπαϊκής ενοποίησης. Αυτή ήταν η πρώτη ελληνική αποστολή.

Τι να πούμε για τις επιστημονικές του διακρίσεις. Με πρώτα βραβεία τιμήθηκαν μελέτες του από τον Οργανισμό Ευρωπαϊκής Οικονομικής Συνεργασίας (ΟΕΟΣ) επί θέματος παραγωγικότητας (1956), από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης σε διαγωνισμό προκηρυχθέντα από την Εμπορική Τράπεζα, για την οικονομία της Βορείου Ελλάδος (1960) και από την Τράπεζα της Ελλάδος σε διαγωνισμό για την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (1963).

Και αρθρογράφος

Άνθρωπος με άποψη ο δρ. Σκανδάλης από νωρίς αισθάνθηκε την ανάγκη να εκφράζεται δημόσια. Δεν είχε πάρει ακόμα το πτυχίο του και δημοσίευσε στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» του συγκροτήματος Λαμπράκη επιστολή του που αντέκρουε τις απόψεις του γνωστού τότε οικονομολόγου Δαμαλά.

Για να καταλάβουμε τη σημαντικότητα της δημοσίευσης αυτής θα πρέπει να τονίσουμε ότι μέχρι και τη δεκαετία του 80 δεν ήταν εύκολο να αρθρογραφήσεις αν δεν διέκρινε το γραπτό σου πέρα από καλή διατύπωση και γνώση. Αν η τεκμηρίωση δεν έπειθε το χειρόγραφο πήγαινε αμέσως στο καλάθι.

Η επιστολή αυτή όμως άνοιξε στο δρα Σκανδάλη νέους δρόμους Για πολλά χρόνια συνεργαζόταν με το ένθετο οικονομικό τεύχος της εφημερίδας ΒΗΜΑ. Ο Οικονομικός Ταχυδρόμος επίσης αναδείκνυε τις απόψεις του κι έτσι έγινε γνωστός και από τη δημοσιογραφική αυτή παρουσία του.

«Στην πολυκύμαντη ζωή του, γράφει ο κ. Γεώργιος Περπιράκης, για τον επιφανή ομοχώριό του, διέγραψε μια λαμπρή και αξιοζήλευτη πορεία. Διετέλεσε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος σε μεγάλες κρατικές και ιδιωτικές επιχειρήσεις, στον ΕΟΜΜΧ, στα Ελληνικά Πετρέλαια, στη ΣΕΚΕ, στην Καπνεμπορική κ.ά. (ο ίδιος τα αναφέρει στο βιβλίο). Από τις θέσεις αυτές είχε την ευκαιρία να έλθει σε επαφή και να γνωριστεί με πρωθυπουργούς, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, με υπουργούς, Τον Γιάννη Παλαιοκρασά, τον Γιάννη Κεφαλογιάννη, τον Παύλο Βαρδινογιάννη, τον Βασίλη Κοντογιανόπουλο κ.ά. Και όπως γράφει δεν είχε τις καλύτερες εντυπώσεις γι’ αυτούς. Γνωρίστηκε ακόμη με εξέχουσες προσωπικότητες, τον Στρατή Ανδρεάδη, τον Ξενοφώντα Ζολώτα, αλλά και με αξιωματούχους άλλων κρατών, Ρωσίας, Ιράν, Ιράκ. Διαχειρίστηκε πάνω από 40 δισ. δολάρια συνολικά από τις επιχειρήσεις από τις οποίες πέρασε. Και έφυγε άμεπτος και πεντακάθαρος. Ποιος άλλος θα έβαζε την κόρη του να εργαστεί αμισθί για τρία χρόνια στη Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίων; Και αυτό γιατί αυτός ήταν πρόεδρος και δεν ήθελε να τον κατηγορήσει κάποιος ότι εκμεταλλεύτηκε τη θέση του προς ίδιον όφελος. Δεν καρπώθηκε τίποτε για προσωπικό του όφελος, όπως έπραξαν άλλοι… (σελ. 212). Και ζει σήμερα με μια κουτσουρεμένη σύνταξη του ΙΚΑ».

Κι όμως ο δρ. Σκανδάλης που εργάστηκε μέχρι τα 81 χρόνια του, ποτέ δεν ένιωθε …τύψη για την αδιαφορία που έδειξε στο «μέλι που έρρεε από τα δάχτυλά του».

Ήταν και παραμένει η προσωποποίηση της εντιμότητας. Η κορυφή της ανθρωπιάς. Το απαύγασμα της ηθικής.

Ο «ηθικός αυτουργός»

Για τη συγγραφή του βιβλίου του τον επηρέασε σημαντικά ο αντιστράτηγος ε.α κ. Σαμψών που αναφέρει σχετικά:

«Χαίρομαι ιδιαίτερα που η προσπάθειά μου να τον πείσω για τη συγγραφή του βιβλίου είχε αποτέλεσμα. Ζυμωμένος με όλες τις οικογενειακές εμπειρίες διέγραψε μια λαμπρή πορεία στη ζωή που άξιζε να μοιραστεί μαζί μας. Αυτό όμως που ήθελα κυρίως να αναδειχθεί μέσα από τις σελίδες του βιβλίου ήταν η εντιμότητα και η ακεραιότητα του χαρακτήρα του, που έμειναν αναλλοίωτες παρότι διαχειρίστηκε εκατομμύρια δολάρια και είχε μεγάλα περιθώρια προσωπικής εκμετάλλευσης των θέσεών του. Διερωτώμαι αν υπάρχει κάποιος, που γνώρισε έναν διευθυντή μεγάλης κρατικής εταιρίας, ο οποίος διόρισε το καθ’ όλα καταρτισμένο παιδί του αμισθί για τρία χρόνια. Εγώ έχω γνωρίσει ένα και λέγεται Ελευθέριος Σκανδάλης.

Γι’ αυτό του είχα προτείνει ως τίτλο του βιβλίου του «Ο δρόμος της αρετής». Ήταν ο δρόμος που ακολούθησε στη ζωή του. Καθόλου εύκολος, αλλά μονόδρομος για τον Ελευθέριο Σκανδάλη. Εκείνος επέλεξε να αποφύγει τον τιμητικό αυτό χαρακτηρισμό και έτσι το βιβλίο τιτλοφορείται «Το πέρασμα μου από τη ζωή», αφήνοντας τον αναγνώστη να βγάλει αβίαστα τα δικά του συμπεράσματα.

Είναι πιστεύω θαύμα, που ο Ελευθέριος Σκανδάλης στα 90 χρόνια του είχε την πνευματική διαύγεια και την υπομονή να γράψει 450 χειρόγραφες σελίδες και να κάνει παρεμβάσεις στα ψηφιοποιημένα κείμενα. Αποδείχθηκε ότι εξακολουθεί να διαθέτει μεγάλα αποθέματα ψυχικής δύναμης και δημιουργική σκέψη.

Ο ίδιος, κάνοντας αυτοκριτική, γράφει: «Γεγονός είναι ότι στην κρίση που ζούμε σήμερα στη χώρα μας, οι αδίστακτοι γίνονται πλούσιοι και οι έντιμοι γίνονται φτωχοί. Ε, κάτι μένει και σε μας που μας κάνει υπερήφανους, κι ας είμαστε φτωχοί! Αισθάνομαι πραγματικά υπερήφανος, που σήμερα εις τας δυσμάς του βίου μου είμαι φτωχότερος, φτωχός. Τα πλούτη δεν μαγνήτισαν τη ζωή μου, για να με υποδουλώσουν. Είμαι ελεύθερος και έτοιμος να παραδοθώ καθαρός στην επόμενη …ζωή».

Ένας ευτυχισμένος άνθρωπος

Ανέκαθεν ο δρ Σκανδάλης ένοιωθε προνομιούχος εκτιμώντας τις πραγματικές αξίες του ανθρώπου όπως η δημιουργία μιας καλής οικογένειας

Γνωρίστηκε με τη σύζυγό του Ανθούλα όταν εργάζονταν και οι δυο στα περιοδικά του «Συναγερμού του Παπάγου. Όμορφη, έξυπνη, χαριτωμένη, μορφωμένη, ήταν η τέλεια γυναίκα γι’ αυτόν. Και η ίδια όμως δεν έμεινε ασυγκίνητη από τον χαρισματικό της συνάδελφο που ήταν όμως κι ένας πολύ όμορφος και ερωτεύσιμος άνδρας.

Ταιριαστό ζευγάρι ένωσε τη ζωή του το 1958 στον Άγιο Γεώργιο της Κυψέλης με κουμπάρο τον Παύλο Βαρδινογιάννη. Η Σοφία ήρθε να ολοκληρώσει την ευτυχία του ζευγαριού.

Ο δρ ελευθέριος Σκανδάλης έφθασε ως τα βαθειά γεράματα μένοντας πάντα δοτικός , αξιοπρεπής ανεξίκακος.

Έφυγε στις 22 Μαρτίου 2023 σε ηλικία 94 ετών από πνευμονική λοίμωξη Διατηρούσε όμως πλήρη πνευματική διαύγεια. Η κηδεία του έγινε την 27η Μαρτίου στο Κοιμητήριο Χαλανδρίου …

Δημήτρης Αετουδάκης

Ο Δημήτρης Αετουδάκης ήταν άλλη μια σημαντική προσωπικότητα των Γραμμάτων. Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο το 1931. Στο βιβλίο του «Ρεθεμνιώτικο οδοιπορικό μέσα στον χρόνο» περιγράφει τον τρόπο ζωής της τοπικής κοινωνίας άλλων εποχών, που ο κόσμος στέναζε κάτω από τον ζυγό της σκλαβιάς. Είναι συγκλονιστικές επίσης οι λεπτομέρειες από σελίδες, της σύγχρονης ιστορίας, που συνθέτουν πένθιμες μνήμες Ρεθεμνιωτών, όπως τις περιόδους που επάρατοι νόσοι κυρίως η φυματίωση θέριζαν τα νιάτα.

Η ευρυμάθεια του Δημήτρη Αετουδάκη, ήταν το μεγάλο του χάρισμα που του επέτρεπε σε συνδυασμό με το ιδιαίτερο λογοτεχνικό του ύφος, να μας δίνει αριστουργήματα. Και στα άλλα του βιβλία κλείνει μεγάλες ιστορικές στιγμές.

Η ζωή του κοντά στον Βογιατζάκη

Ο Δημήτρης μόλις ήρθε η λευτεριά κατάφερε να τελειώσει το Γυμνάσιο και ακολούθησε σπουδές πολιτικών επιστημών στην Πάντειο Ανωτάτη Σχολή και Οικονομικές στην Ανωτάτη Εμπορική.

Η γνωριμία του με τον Γεώργιο Βογιατζάκη υπήρξε καθοριστική για την ανάπτυξη σπουδαίων πρωτοβουλιών, που έδωσαν ανάσα στην πόλη. Ήταν μεγάλη ανακούφιση για τον ταλαιπωρημένο μικρομεσαίο επιχειρηματία της δεκαετίας του ’70, να βρίσκει μια ευκαιρία δανειοδότησης από τράπεζα χάρις στην παρέμβαση του Αετουδάκη στον τότε διευθυντή Μανόλη Σουφαλιδάκη αλλά και για τους νέους που μη έχοντας ελπίδα στο Ρέθυμνο εύρισκαν μια ευκαιρία επαγγελματικής αποκατάστασης στις επιχειρήσεις του Γεωργίου Βογιατζάκη.

Μια ακούραστη πέννα

Από το 1964, άρχισε να ασχολείται με τη λογοτεχνία, την ποίηση και τη δημοσιογραφία.

Σε μια αναφορά που γίνεται στο πρόσωπό του από τη σειρά «Κρήτη – Αφιέρωμα» γίνεται λόγος για πάνω από δυο χιλιάδες άρθρα και σημειώματα σε διάφορες κυρίως τοπικές εφημερίδες.

Αν υπολογίσουμε το διάστημα από το 1985 που κυκλοφόρησε η σειρά, αντιλαμβανόμαστε πως είναι αναρίθμητες πλέον οι πνευματικές προσφορές του Δημήτρη Αετουδάκη στον τόπο του.

Ήταν και οικουμενιστής. Σε κάθε μου απορία με έπειθε πως τα πράγματα πρέπει πάντα να περνάνε από την κνισάρα του νου.

Κάποιες φορές με είχε προβληματίσει με την άρνησή του να προβάλλουμε τις κοινές δημιουργίες με τον Μπάμπη Πραματευτάκη.

«Και τι απολογία θα δώσουμε στις επόμενες γενιές;» με αποστόμωνε. Ο Μπάμπης κι εγώ ας υπερασπιστούμε τη δουλειά μας και το έργο μας με ίδια μέσα. Υπάρχει λόγος να χτυπάμε πόρτες ιδρυμάτων;

Μέσα στις καλοκαιρινές του εκδηλώσεις,όταν ερχόταν με την αδελφή του Μαρία για διακοπές ήταν να καλέσει φίλους και γνωστούς στο αρχοντικό του στο Ατσιπόπουλο όπου η Μαρία φαινόταν αντάξια του τίτλου της φιλόξενης οικοδέσποινας. Και μετά την πλούσια ευωχία παραδοσιακών γεύσεων ξεκινούσε μια φιλολογική βραδιά ανεπανάληπτη όπου κάθε δημιουργός είχε την ευκαιρία να παρουσιάσει κάτι από το έργο του.

Η συγγραφική του πένα δεν δίσταζε να ακουμπήσει και θέματα δυσπρόσιτα στην κοινή αντίληψη όπως διαπιστώνει όποιος διαβάσει το «Θάνατο του φοιτητή». Επίσης στα έργα του δεν προσωποποιεί τους κατακτητές θεωρώντας ότι δεν ευθύνεται μια χώρα για τα μορφώματα που δημιουργούνται στον ιστορικό της ιστό. Για παράδειγμα στο ποίημά του «Ωδή στη Μάχη της Κρήτης» πουθενά δεν αναφέρεται η εθνικότητα του εχθρού».

Ο Δημήτρης Αετουδάκης ήταν μια αστείρευτη πηγή προσφοράς.

Και ποιος δεν είχε ξαφνιαστεί ευχάριστα με την πρωτοβουλία του να δημιουργήσει στο χωριό του ένα χώρο με συμβολική σημασία.

Ήταν στις αρχές Ιουνίου 2015 όταν ο Αετουδάκης αποφάσισε να παραχωρήσει, μετά θάνατον, στον δήμο Ρεθύμνου, ένα κτήμα του στο Ατσιπόπουλο, για να δημιουργηθεί το «Αετουδάκειο Υπαίθριο Κέντρο Ιστορίας και Πολιτισμού».

Το Γυμνάσιο Ατσιποπούλου πραγματοποιεί σημαντικά προγράμματα στο άλσος που παραχώρησε ο Δημήτρης Αετουδάκης.

Πρόκειται για μια έκταση πέντε στρεμμάτων, κατάφυτη από βελανιδιές, ελιές και χαρουπιές, ενώ στις προθέσεις του δωρητή ήταν να αποτελέσει έναν χώρο Πολιτισμού και Ιστορίας. Κι όσο το επέτρεπαν οι δυνάμεις του ο μεγάλος δημιουργός πέτυχε τον σκοπό του. Ιδιαίτερη εντύπωση έκαναν οι πρωτοβουλίες του με συμβολικό χαρακτήρα. Για παράδειγμα τα δέντρα στα οποία έδωσε και το όνομα κάθε μεγάλης προσωπικότητας του Ρεθύμνου.

Στον χώρο αυτό έγιναν πολλές σημαντικές εκδηλώσεις που έδιναν ζωή στο Ατσιπόπουλο. Και να σκεφτεί κανένας ότι με οδηγό έφθανε ο επισκέπτης στον προορισμό του. Δεν ήταν ένας χώρος κοντά σε κεντρικό δρόμο.

Από τις μεγάλες του ωραίες πρωτοβουλίες ήταν να αποδώσει την πρέπουσα τιμή στη μνήμη του γιατρού Μυστράκη. Και είχε πρωτοστατήσει σε μια ωραία τελετή αποκαλυπτηρίων της προτομής του ευεργέτη γιατρού.

Οι πρωτοβουλίες του μέχρι και τα βαθειά του γεράματα δεν έπαυσαν να εντυπωσιάζουν. Βασικός σκοπός του ήταν να φέρνει κοντά το στοιχείο της ομογένειας και να καταλήγει σε Ρεθεμνιώτικη βεγγέρα κάθε τέτοια συνάθροιση.