Κοινή ανακοίνωση εξέδωσαν η Ένωση Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης Ρεθύμνου και ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, αναφορικά με τις προσφυγικές ροές στην Κρήτη και το Ρέθυμνο το τελευταίο χρονικό διάστημα. Τα πρωτοβάθμια σωματεία εκφράζουν την στήριξη και την αλληλεγγύη τους στους πρόσφυγες και ζητούν από τις τοπικές και τις κρατικές αρχές να λάβουν μέτρα για την αξιοπρεπή φιλοξενία τους. Συγκεκριμένα αναφέρουν:
«Κανένας άνθρωπος δεν είναι παράνομος. Καμία θάλασσα δεν είναι σύνορο. Κανένα παιδί δεν πρέπει να κοιμάται σε βρεγμένο χαρτόνι.
Οι πρόσφατες προσφυγικές ροές προς την Κρήτη και την ακτή του Ρεθύμνου δεν είναι «ειδήσεις» ούτε στατιστικές. Είναι άνθρωποι. Παιδιά, μητέρες, νέοι και ηλικιωμένοι που βρέθηκαν κυνηγημένοι από πολέμους, φτώχεια, απολυταρχία – σε τελική ανάλυση, από τις ίδιες τις αντιφάσεις ενός κόσμου που φτιάξαμε εμείς οι «πολιτισμένοι».
Η Μεσόγειος, που άλλοτε έθρεφε πολιτισμούς, σήμερα κινδυνεύει να καταστεί ένας υγρός τάφος.
Ως εκπαιδευτικοί και λειτουργοί του δημόσιου σχολείου δεν μπορούμε να μένουμε σιωπηλοί. Διδάσκουμε τα παιδιά μας την αξία του Ανθρώπου, της Ειρήνης, της Δικαιοσύνης. Κι αυτό δεν είναι ουδέτερη ή αφηρημένη αρετή – είναι πράξη πολιτική, είναι θέση και ευθύνη. Η Κρήτη δεν υπήρξε ποτέ φρούριο. Ήταν πάντοτε γη φιλοξενίας, περάσματος, πολιτισμικής ώσμωσης. Από τη Μινωική εποχή έως τους πρόσφυγες της Μικρασίας και του Πολέμου γνωρίζει τι σημαίνει ξεριζωμός και προσφυγιά.
Σήμερα ζητάμε από τις τοπικές και κρατικές αρχές:
- Άμεση φροντίδα, προστασία, άσυλο και αξιοπρεπή φιλοξενία όσων φτάνουν στα παράλια του νησιού. Όχι σε κλειστές δομές – φυλακές.
- Υποδομές υγείας, εκπαίδευσης και κοινωνικής ένταξης, με σεβασμό στα δικαιώματα των προσφύγων και μεταναστών.
- Απόρριψη κάθε πολιτικής που αντιμετωπίζει τους ανθρώπους αυτούς ως απειλή ή αριθμούς. Ως εδώ με την ακροδεξιά ρητορική του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης που σκοπό έχουν, μεταξύ άλλων, να καλύψουν τα δικά τους σκάνδαλα και ανεπάρκειες.
Ο λεγόμενος «δυτικός πολιτισμός», που υπερηφανεύεται για τις αξίες της ελευθερίας και των δικαιωμάτων, οφείλει επιτέλους να κοιταχτεί στον καθρέφτη του. Οι βομβαρδισμένοι τόποι δεν έγιναν στάχτη από τους φτωχούς. Οι στρατιωτικές επεμβάσεις, οι οικονομικοί στραγγαλισμοί, η αρπαγή πόρων και ελευθεριών δεν ήρθαν από τον Νότο – αλλά κατευθύνθηκαν προς τον Νότο.
Ο πολιτισμός ή θα είναι ανθρωπισμός ή δεν θα είναι τίποτα. Και η εκπαίδευση, αν δεν υψώνει φωνή για τον κυνηγημένο, γίνεται συνεργός της βαρβαρότητας.
Δηλώνουμε έμπρακτα τη στήριξή μας στους ανθρώπους που φτάνουν κυνηγημένοι και κατατρεγμένοι στα παράλια του Ρεθύμνου. Ζητάμε από την κοινωνία να σταθεί πλάι τους – με αλληλεγγύη, όχι με φόβο. Με ανθρωπιά, όχι με αδιαφορία.
Και θυμίζουμε αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο: Κανείς δεν αφήνει το σπίτι του, εκτός αν το σπίτι του έγινε στόμα λύκου».
