Πρινιανός εκ μητρός και ο Γαβριήλ Πάγκαλος με την αγγελική φωνή
«Μεγάλη ἡ ψυχή εἰς σῶμα μικρόν, βιβλική ἡ μορφή, ἀσκητική ἡ ἔκφρασις, σπινθηροβόλον τό βλέμμα, λευϊτικόν τό παράστημα, πυρσός ἡ εὐσέβεια…».
Με το γνωστό του χάρισμα λόγου ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης κ.κ. Ευγένιος σκιαγράφησε ιδανικά την προσωπικότητα του μακαριστού Μητροπολίτη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου κυρού Αθανασίου.
Έτσι που να μη χωρά κανένας άλλος χαρακτηρισμός.
Αυτό ήταν άλλωστε ο Αθανάσιος μια εμβληματική μορφή της τοπικής εκκλησίας που για 32 ολόκληρα χρόνια υπήρξε ένας υποδειγματικός πνευματικός ηγέτης των Ρεθυμνίων.
Για τον Άγιο Κρήτης κ.κ. Ευγένιο και για όσους τον έζησαν «Ο Ἀθανάσιος ἦταν ἀγαπητός καί σεβάσμιος. Ἕτοιμος πάντοτε νά συγχωρήσει τόν πεσόντα. Νά ἀναστηλώσει τόν ὑποβασταζόμενον. Ἱεράρχης σεμνός, πράος, ἀμνησίκακος, πλήρης αὐταπαρνήσεως, μεγαθυμίας, ἀγαθωσύνης καί φιλοτιμίας, ἐνδοκοσμικός ἐρημίτης… Οὐσιώδη γνωρίσματα τῆς ποιμαντορίας του ἡ ταπείνωσις καί ἡ πραότης, ἡ πανθομολογουμένη εὐλάβεια, εὐσέβεια καί σεμνότης, ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἐνάρετος βιωματικότης, ἡ φιλανθρωπία καί φιλαλληλία».
Ο Αθανάσιος Αποστολάκης γεννήθηκε στον Πρινέ Μυλοποτάμου το 1892.
Αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή Αθηνών το 1926.
Στη συνέχεια χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος από τον Επίσκοπο Ρεθύμνης Τιμόθεο.
Στις 16 Φεβρουαρίου 1936 χειροτονήθηκε στο Ηράκλειο Επίσκοπος Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου. Τη χειροτονία τέλεσε ο Μητροπολίτης Κρήτης Τιμόθεος, συμπαραστατούμενος από τους Επισκόπους Αρκαδίας Βασίλειο, Πέτρας Διονύσιο και Κισάμου Χρυσόστομο.
Βρέθηκε στο Ρέθυμνο που πενθούσε από άκρη σε άκρη τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Και σύνδεσε το όνομά του με τις πένθιμες εκδηλώσεις που ακολούθησαν για να να τιμηθεί ο Εθνάρχης.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας «Τύπος» (24-3-1936) η ενθρόνιση του Αθανασίου έγινε το απόγευμα της Κυριακής 22 Μαρτίου.
Γύρω στις 3.30 το μεσημέρι ξεκίνησαν οι ετοιμασίες υποδοχής διακόπτοντας για ένα δίωρο το πένθος του Ρεθύμνου για την απώλεια του Ελευθερίου Βενιζέλου. Οι καμπάνες άρχισαν να σημαίνουν χαρμόσυνα καλώντας τον λαό στην τελετή.
Δεν πέρασε πολύ ώρα και ο καθεδρικός μας ναός γέμισε ασφυκτικά.
Τιμές απέδωσε διμοιρία Πεζικού υπό τον ανθυπασπιστή Ανδρεδάκη με σαλπιγκτές που παρατάχθηκαν μπροστά στον ναό.
Σε λίγο άρχισαν να καταφθάνουν το δικαστικό σώμα σε πλήρη απαρτία, οι διοικητικές και άλλες αρχές, ο Φρούραρχος και ο Διοικητής Χωροφυλακής και οι περισσότεροι των Αξιωματικών Φρουράς, ο δήμαρχος Ρεθύμνης μετά του Δημοτικού Συμβουλίου, οι εξ αίματος και αγχιστείας στενότεροι των συγγενών του νέου Επισκόπου, ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αρκαδίου, στην Αδελφότητα της οποίας ανήκε ο νέος Επίσκοπος, με όλους σχεδόν τους Πατέρες και τους Αδελφούς της Μονής, τα Ηγουμενοσυμβούλια όλων των Μονών του νομού και ο Ενοριακός Κλήρος των Επαρχιών Ρεθύμνης και Μυλοποτάμου.
Ο Αθανάσιος επιβαίνοντας του θαλαμηγού «Ακρόπολις» αποβιβάστηκε το πρωί της Κυριακής στα Χανιά και παρά το γεγονός ότι είχε εξαντληθεί από το ταξίδι ζήτησε να τηρηθεί το πρόγραμμα χωρίς καθυστέρηση όπως κι έγινε.
Με την άφιξη του νέου Μητροπολίτη γύρω στις 4 το απόγευμα, ήχησαν οι σάλπιγγες ενώ ο στρατός απέδιδε τιμές και το Ιερατείο στην εξωτερική πύλη του Ναού υποδέχθηκε το νέο Αρχιερέα, που «περιβληθείς τον Αρχιερατικόν μανδύαν, προηγουμένης μακράς πομπής Οφφιτσιούχων της Εκκλησίας, Ιερέων και Διακόνων εισήλθε μετά πολλού κόπου λόγω του λαϊκού συνωστισμού εις το Ιερόν…».
Και μέσα σε ένα πανδαιμόνιο ενθουσιασμού που προκάλεσε στον κόσμο ο επίσημος χαρακτήρας της τελετής, τελέστηκε το τρισάγιο και σύντομη αίτηση. Κι ενώ ο Επίσκοπος κατευθυνόταν στον θρόνο του, συνεχίζει το ρεπορτάζ, «ακούστηκε από του άμβωνος η φωνή του σπανίου βαρυτόνου της Εκκλησίας μας Αρχιμανδρίτου Παν, κ. Γρηγορίου Βορειαδάκι, αναγνώσκοντος το «Κυριαρχικόν Γράμμα» της Ιεράς Συνόδου Κρήτης, προς τους Κληρικού και Λαϊκού των επαρχιών Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου καλουμένους όπως αναγνωρίσωσι τον νέον Επίσκοπον και σέβωνται και υπακούωσιν Αυτόν.
Επηκολούθησεν εμπνευμένη, εκ μέρους του Ιερού Κλήρου της Επισκοπής, προσφώνησις του Ιεροκήρυκος και κατηχητού κ. Δ. Φωτοπούλου, προσλαλιά του συμπολίτου δικηγόρου κ. Πέτρου . Μανουσάκι εκ μέρους της Ενοριακής Επιτροπής, ολίγαι λέξεις του Δημάρχου Ρεθύμνης, προσαγορεύσαντος με το ως ευ Παρέστη τον νέον Επίσκοπον εκ μέρους των Ρεθυμνίων Δημτοτών.
Ευθύς αμέσως ο Θεοφιλέστατος εξεφώνησε ενθρονιστήριον λόγον μετά το πέρας του οποίου οι χοροί έψαλλον τον Πολυχρονισμόν του…».
Λόγος ενθρονιστήριος
Και είπε στον ενθρονιστήριο λόγο του ο Αθανάσιος μεταξύ άλλων: «Σήμερον, μετά τας μεταπολεμικάς συνθήκας και με τα αναρίθμητα προβλήματα άτινα εξεπήδησαν εξ΄ αυτών, και με τους πολλούς εχθρούς της πίστεως ημών, πρέπει να βαδίσωμεν επί των πραγμάτων.
Απαιτούνται ώμοι δυνατοί δια να επωμισθώσι και βαστάσωσι το βαρύ τούτο φορτίον. Εκεί όπου θα στρέψω όλην μου την μέριμναν και όλην μου την φροντίδα προς τοις άλλοις, θα είναι το έργον της φιλανθρωπίας, της ευποιϊας, του αλτρουισμού, όπως λέγεται σήμερον, της μεγάλης ταύτης Χριστιανικής αρετής
Θα εκδαπανήσω τον εαυτόν μου υπέρ του φιλανθρωπικού έργου της εκκλησίας, διότι νομίζω, ότι το κατ΄ εξοχήν έργον του Επισκόπου είναι το φιλανθρωπικόν, το κοινωνικόν. Θα κρούσω θύρας ζητών την αρωγήν του πλουσίου και το δίλεπτον του πτωχού δια να ανακουφισθώσιν οι έχοντες ανάγκην και δια να μη παριστάμεθα καθημερινώς μάρτυρες της θλιβεράς επαιτείας.
Θα προσπαθήσω εν τω των ατομικών μου δυνάμεων ν΄ ανακουφίσω την πενίαν, την φανεράν και την κρυφίαν. Πόσαι δυστυχείς υπάρξεις δεν μαστίζονται υπο ταύτης και όμως δεν τολμούν να τείνουν χείρα επαίτιδα; Θα ανεύρω αυτάς. Θα τας βοηθήσω και θα τας υποστηρίξω. Θα μεριμνήσω συγχρόνως υπέρ όλων των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων της πόλεως, ώστε να παρέχηται αυτοίς η αναγκαία υλική και ηθική υποστήριξις. Έτερα μέριμνα και φροντίς ην θα καταβάλω εν τη ενασκήσει του αναλαμβανομένου ιερού έργου θα είναι η εν συνεννοήσει μετά των λοιπών ιεραρχών της Εκκλησίας της Κρήτης τακτοποίησις της μισθοδοσίας του εφημεριακού κλήρου, του στυλοβάτου τούτου της εκκλησίας. Θα καταβάλω φροντίδα υπέρ της τακτοποιήσεως του ζητήματος τούτου, όπερ απεσχόλησε και έτι απησχολεί την εκκλησίαν μας.
Θα μεριμνήσω εν συνεχεία και περί των Ιερών Μονών, των ιδρυμάτων εκείνων εν οις κατά τους χρόνους της δουλείας εδιδάσκοντο η ελευθερία και η πίστις προς την θρησκείαν και την Πατρίδα, των δύο τούτων ιδανικών του Έλληνος. Με τα ιδανικά ταύτα έζησαν οι πρόγονοί μας, με τα ιδανικά ταύτα επολέμησαν τους δυνάστας, με τα ιδανικά ταύτα απηλευθέρωσαν την Πατρίδα και διέσωσαν την εκκλησίαν. Τιμή και δόξα εις αυτούς και έστω αιωνία η μνήμη των.
Πάσαν τυχόν ανωμαλίαν εις την τάξιν των Μοναχών θα θεραπεύσω και πάσαν θα καταβάλω προσπάθειαν υπέρ ανοθρώσεως των Μονών, των ευαγών τούτων ιδρυμάτων, άτινα, καταλλήλως οργανούμενα, δύνανται και σήμερον εν μέσω του υλισμού και του ατομισμού να επιτελέσωσι τον ύψιστον προορισμόν των.
Θα μεριμνήσω επίσης δια την μόρφωσιν του κλήρου, υποστηρίζων εν τη δικαιοδοσία μου την Ιερατικήν Σχολήν Χανίων, το φυτώριον τούτο από το οποίο εξέρχονται και μέλλουσι να εξέρχωνται οι κληρικοί της Εκκλησίας μας. Από την Σχολήν αυτήν, εις την οποίαν ηυτύχησα να υπηρετήσω και ως καθηγητής και ως διευθυντής αυτής επί μίαν δεκαετίαν, θα εξέρχωνται οι σκαπανείς του λόγου, οίτινες μέλλουσι να κηρύττωσι τον λόγον του Θεού εις τας εκκλησίας.
Μεριμνών δια την ηθικήν και θρησκευτικήν μόρφωσιν του ευλαβούς πληρώματος της εκκλησίας θα υποστηρίξω, πάση δυνάμει, τον ιεροκήρυκα του Οίκου της Ζωής από τον οποίον Οίκον εξέρχωνται πολλοί θεολόγοι οίτινες ανά πάσαν την Ελλάδα κηρύττουν τον θείον λόγον.
Ούτω θα έχωμεν τακτικόν κήρυγμα εκάστην Κυριακήν κατά την θείαν λειτουργίαν και σειράν απογευματινών κηρυγμάτων.
Θα υποστηρίξω τα ιδρύθέντα κατηχητικά Σχολεία εις την πόλιν μας παρακαλών όπως με βοηθήσωσι προς επίτευξιν τούτου πάντας τους αρμοδίους.
Με την πίστιν εις τον Ιησούν Χριστόν καλώ άπαν το πλήρωμα της Εκκλησίας και επιθέτων την χείρα εις το πηδάλιον επιφωνώ προς πάντας, Ειρήνη υμίν! Ειρήνην ουχί την πρόσκαιρον, την εν αυτή τους πολέμους εγκλείουσαν, αλλά την ειρήνην του Θεού, την πάντα νουν υπερέχουσαν, την δυναμένην να φρουρήση τας καρδίας και τα νήματα εν Χριστώ, τω Σωτήρι των ψυχών ημών.
Απευθύνομαι προς τον επιστημονικόν κόσμον, προς τους εργάτας του πνεύματος, επικαλούμενος την σύμπραξιν και την πολύτιμον συμβολήν των.
Αποτείνομαι προς πάντα τα επαγγελματικά Σωματεία, προς πάσας τας κοινωνικάς τάξεις, έτοιμος μετ΄ ευγνωμοσύνης να δεχθώ την ορθήν συμβουλήν την προερχομένην εξ αγνής και αδόλου ψυχής και προς κοινόν αγαθόν αποβλέπουσαν. Απευθύνομαι τέλος και προ πάντων προς το ευσεβές εκλησίασμα και το εν γένει ποίμνιον της Επισκοπής μου και συνιστώ το του Αποστόλου «στήκητε και κρατείται τας παραδόσεις». Διότι αγαπητοί αδελφοί, εκ της προσηλώσεώς σας εις τας ιεράς ταύτας παραδόσεις των πατέρων μας εις την ευλαβή διατήρησιν ακμαίου του θρησκευτικού συναισθήματος και μόνον εις αυτά δύνασθε και την ιδικήν σας ευδαιμονίαν να επιτύχητε και των τεκνων σας την ευτυχίαν να διασφαλίσητε…».
Εκείνη την ημέρα ο Αθανάσιος τα είπε όλα Από εκεί και μετά μιλούσε το έργο του Αν και δεν υπάρχουν αναλυτικά στοιχεία της δράσης του Επισκόπου είναι γεγονός ότι με την κήρυξη του πολέμου η δική μας Μητρόπολη κατάφερε να συγκεντρώσει ένα εκατομμύριο δραχμές και να σταλεί στο μέτωπο για τις ανάγκες του στρατού μας.
Σεμνό το έργο του Αθανασίου χαρακτηρίστηκε από πραότητα, καλοσύνη, ιεροπρέπεια και έντονη προσφορά κατά τη διάρκεια δύσκολων ιστορικών περιόδων.
Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, στάθηκε δίπλα στον λαό του Ρεθύμνου. Βοήθησε κρυφά ανθρώπους που είχαν ανάγκη και προσπάθησε να σώσει πολλούς από τις διώξεις των κατακτητών.
Μετά τον πόλεμο, φρόντισε για την επισκευή και την ανοικοδόμηση πολλών ιερών ναών και μονών της περιοχής που είχαν πάθει ζημιές.
Ενίσχυσε το φιλανθρωπικό έργο της Μητρόπολης για τους φτωχούς, τα ορφανά και τις οικογένειες που έχασαν τους δικούς τους στον πόλεμο.
Ο Αθανάσιος προήχθη από Επίσκοπος σε Μητροπολίτη στις 25 Σεπτεμβρίου μαζί με τους υπολοίπους Επισκόπους της Κρήτης.
Έχοντας πάντα επίγνωση των δυνατοτήτων του πήρε τη γενναία απόφαση να παραιτηθεί στις 8 Απριλίου 1968 όταν κατάλαβε ότι δεν του επιτρέπουν οι δυνάμεις του να συνεχίσει το πολυσήμαντο έργο του.
Το κείμενο της παραίτησης συντάχτηκε σε κλίμα αγωνίας, τη νύχτα της 1/4/1968 από τον γραμματέα της Μητρόπολης Ι. Αντωνοβαρδάκη με εντολή του Αθανασίου εστιάζοντας στα προβλήματα υγείας του λόγω και της προχωρημένης ηλικίας του.
Με απολύτως χριστιανικά τα τέλη της ζωής του, αναίσχυντα και ειρηνικά κοιμήθηκε στις 15 Μαρτίου 1981.
Ο Αθανάσιος άφησε, μνήμη αγαθή. Ήταν ο Επίσκοπος της καρδιάς των Ρεθεμνιωτών όπως φάνηκε στην τελετή αποκαλυπτηρίων της προτομής του που έγινε την Κυριακή 18η Αὐγούστου 2013 στη γενέτειρά του.
Γαβριήλ Πάγκαλος
Από τον Πρινέ Μυλοποτάμου καταγόταν από πλευράς της μητέρας του και ο Γαβριήλ ΄Πάγκαλος με την αγγελική φωνή, από τις φωτεινές μορφές της εκκλησίας μας, που ενώ άφησε σημαντικό έργο σε αγιογραφίες, αν και θεωρείται από τους πλέον χαρισματικούς αγιογράφους, παραμένει άγνωστος.
Γεννήθηκε στα Πλευριανά Μυλοποτάμου το 1870.
Αγαπούσε την εκκλησία κι όταν άλλα παιδιά περνούσαν τον χρόνο τους παίζοντας εκείνος προτιμούσε την απομόνωση για νοερή προσευχή. Ίσως να τον είχε επηρεάσει και ο θείος του Μεθόδιος Λαγουβάρδος ηγούμενος της Ιεράς Μονής Ασωμάτων που ο Γαβριήλ αγαπούσε ιδιαίτερα. Με αυτές τις ενδείξεις κανένας δεν ξαφνιάστηκε που νεότατος ο ευσεβής νεαρός προεχειρίσθη τόσον ενωρίς εις Ιεροδιάκονο.
Οι παλιοί Ρεθεμνιώτες, σύμφωνα με τον Μιχαήλ Πρεβελάκη, τον απολάμβαναν επί σειρά ετών στο ψαλτήρι του Καθεδρικού μας Ναού. Η φωνή του λέγεται πως γινόταν γέφυρα που οδηγούσε στους ουρανούς.
Ο Ευμένιος Ξερουδάκης είναι ο άλλος μέντορας που ο Γαβριήλ του αφοσιώνεται. Με τις δικές του παραινέσεις γίνεται ηγούμενος της Ιεράς Μονής Ασωμάτων, όπως αναφέρει και μια βρύση στην είσοδο της Μονής που εκείνος δημιούργησε. Αυτός είναι ο σύμβουλος και ο καθοδηγητής του σε έργα καλού καγαθού.
Από τη θέση του Ηγουμένου φρόντισε να είναι πάντα κοντά σε κάθε κυνηγημένο και αναξιοπαθούντα. Λάτρευε τους νέους που αγαπούσαν τη γνώση και φρόντιζε να ενισχύει τους ανήμπορους οικονομικά, ακόμα και από δικές του οικονομίες για να μη διακόπτουν τις σπουδές τους.
Εκτός των άλλων ο Γαβριήλ υπήρξε και θεματοφύλακας του αρχαιολογικού μας πλούτου.
Ο αείμνηστος Εμμανουήλ Καούνης έβλεπε στο πρόσωπό του έναν σημαντικό συνεργάτη που τον βοηθούσε στο σημαντικό έργο του να αναδεικνύει και να προστατεύει τον αρχαιολογικό μας πλούτο. Πολύτιμες οι πληροφορίες που έδωσε ο Γαβριήλ στον Καούνη για τον τάφο του Χορτάτζη και το ναΐδριο της Αγίας Παρασκευής από τα αρχαιότερα της Κρήτης.
Όταν ήρθαν οι δύσκολες εποχές για τη Μονή Ασωμάτων βρίσκουμε το Γαβριήλ να καλύπτει τη θέση εφημερίου στο ιστορικό Μοναστηράκι.
Μια ιστορική διήγηση από τον Αγαλλιανό
Στον Γαβριήλ Πάγκαλο αναφέρεται και ο λόγιος και πολυγραφότατος κ. Κωστής Ηλ. Παπαδάκης στο αφιέρωμά του στον οικισμό Αγαλλιανού.
Γράφει σχετικά: «Ωραία ιστορική διήγηση σώζεται – γραμμένη από τον ίδιο τον αγιογράφο της Γαβριήλ Πάγκαλο – πάνω στην εικόνα τού αγίου Σπυρίδωνος, που κοσμεί το καλλιτεχνικότατο τέμπλο τού ομώνυμου ναού στον Αγαλλιανό: Ο Αγαλλιανός, λέγει, δεν είχε εκκλησία και αποφάσισαν, με την ευλογία τού δεσπότη τους Ευμενίου Ξηρουδάκη, να κτίσουν μια σε οικόπεδο που παραχώρησε για τον σκοπό αυτόν ο ευσεβής Αγαλλιανός Γιάννης Σηφομιχελάκης. Το είχε μάλιστα ονειρευτεί πριν από χρόνια πως σε εκείνο το χωράφι του θα κτιζόταν μια μέρα εκκλησία.
Προβληματισμός, όμως τους κατέλαβε όλους όταν κάποιος ρώτησε ποιος θα ήταν ο Άγιος στο όνομα τού οποίου θα χτίζανε τη νέα εκκλησία. Έγινε θόρυβος πολύς, γιατί -όπως χαρακτηριστικά σημειώνεται στο ιστορικό της εικόνας- «οι μεν ήθελαν τον μεν, οι δε τον δε άγιο.
Ο Μιχαλιός Πετυχάκης ήταν ένας κοσμογυρισμένος ναυτικός από τον Αγαλλιανό, που σαν γύρισε όλον τον κόσμο ως λοστρόμος στα καράβια, θυμήθηκε, στο τέλος, και πάλι το χωριό του και ξαναγύρισε σε αυτό, γέρος πια, γεμάτος ωριμότητα και πλούσιες εμπειρίες. Αυτό συνέβη την ώρα που οι χωριανοί του, ο παπα- Μανόλης από τον Βάτο και ο Δεσπότης, προσπαθούσαν να βρουν τον Άγιο, στο όνομα τού οποίου θα έχτιζαν τη νέα εκκλησία. Μπήκε, λοιπόν, και ο Μιχαλιός στη συζήτηση και, κοσμογυρισμένος όπως ήταν, πρότεινε η νέα εκκλησία να πάρει το όνομα τού αγίου Σπυρίδωνα, ενός άγνωστου μέχρι τότε στους κατοίκους τού μικρού χωριού Αγίου, που εκείνος τον είχε ακούσει στα μακρινά ταξίδια που είχε κάνει και είχε, ακόμα, ακούσει πολλά για τον βίο και τα πολυάριθμα θαύματά του.
Η συζήτηση τώρα είχε ανάψει για τα καλά και με τη νέα πρόταση που έκανε ο Μιχαλιός οδηγήθηκε σε πλήρες αδιέξοδο. Τότε ο προύχοντας τού χωριού Γιώργης Παπαδομιχελάκης έδωσε στο ζήτημα την πιο δίκαιη και δημοκρατική λύση. Πρότεινε να ρίξουν κλήρο! Έγραψε, λοιπόν, ο Δεσπότης τα ονόματα όλων των Αγίων που είχαν προταθεί σε κλήρους, έριξε τους κλήρους σε ένα μικρό σακουλάκι, το πήρε στα χέρια του και, αφού το κούνησε καλά – καλά, κάλεσε τον Μιχαλιό να τραβήξει έναν από αυτούς. όποιου Αγίου το όνομα θα έβγαινε, σε αυτόν τον Άγιο θα οικοδομούνταν ο ναός.
Ο Μιχαλιός έκανε τρεις φορές το σημείο τού σταυρού και είπε δυνατά εις επήκοον όλων: «Στο όνομα τού Πατρός και τού Υιού και τού αγίου Πνεύματος. Άγιε μου Σπυρίδωνα απού ‘σαι απ’ τσι Κορφούς βοήθησέ μας ούλους μεγάλους και μικρούς». Ύστερα τράβηξε τον κλήρο και βγήκε το όνομα τού αγίου Σπυρίδωνα. Έτσι, αποφασίστηκε από όλους στην εκκλησία να δοθεί το όνομα τού αγίου Σπυρίδωνα.
Με την όμορφη αυτήν παράδοση – που αναγράφεται, όπως είπαμε, στη μεγάλη εικόνα τού Αγίου, στο τέμπλο τού ναού, από το χέρι τού αγιογράφου της Γαβριήλ Παγκάλου – έχει συνδεθεί η ανέγερση στον Αγαλλιανό τής πραγματικά όμορφης εκκλησίας τού αγίου Σπυρίδωνα, που συγκινούσε, έκτοτε, ιδιαίτερα, με τον κουκουλοφόρο Άγιό της, όλους τους κατοίκους τού μικρού χωριού, μικρούς και μεγάλους. Και ό,τι ο Άγιος αυτός αγαπήθηκε ξεχωριστά φαίνεται και από το γεγονός ότι το όνομα του δόθηκε, στη συνέχεια, σε πολλά παιδιά τού χωριού, ώστε σήμερα το βαφτιστικό «Σπύρος» να δεσπόζει στον Αγαλλλιανό και την περιοχή γενικότερα.
Ο Γαβριήλ Πάγκαλος υπάκουσε στο κάλεσμα του Κυρίου τον Οκτώβριο του 1940 λίγες μέρες πριν από την κήρυξη του πολέμου.
Πηγές
Πολιτιστικό Ρέθυμνο
