Από μικρό παιδί θυμάμαι τον εαυτό μου παρέα με γατιά. Πέρασαν τα χρόνια κι αυτή η συνήθεια δεν άλλαξε, ίσα-ίσα η μεταξύ μας σχέση ενδυναμώθηκε, επιδαψιλεύοντας και προσφέροντας απλόχερα φροντίδα και αγάπη αμφίδρομα. Η επίσκεψη μας μάλιστα στη νεαρή κτηνίατρο Τάνια, με τις δύο θηλυκές μου γάτες για στείρωση, ο αποχωρισμός και η επανασύνδεση μετά από μια μέρα, λες και έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην μεταξύ μας σχέση.
Όμως ήρθε η ώρα να σας διηγηθώ μια ιστορία όπως την άκουσα στο ραδιόφωνο και στην εκπομπή «Συγκάτοικοι», η οποία μεταδίδεται κάθε Κυριακή 18:00 – 19:00 από την συμπαθέστατη Σύσση Καπλάνη στον κρατικό σταθμό.
Από το Μάρτιο του 2020 έως τον Ιούλιο του 2024, ένας μεγάλος πορτοκαλί τιγρέ γάτος ζούσε στο κλουβί 4β σε μια κτηνιατρική κλινική της Πενσυλβάνια και έδωσε αίμα 23 φορές. Στην καρτέλα του δεν αναγραφόταν κανένα όνομα μόνο δωρητής 4, ζύγιζε 6.5 κιλά και είχε ομάδα αίματος ΑΒ τον πιο σπάνιο τύπο αίματος στις γάτες, τύπο αίματος τον οποίο έχει λιγότερο από 1% του πληθυσμού, κάτι που τον έκανε συμβατό δότη με κάθε γάτα που περνούσε την πόρτα της κλινικής. Ήταν υγιής, ήρεμος και αρκετά μεγάλος ώστε να αντέχει τις αιμοδοσίες. Τον έβαζαν σε ήπια καταστολή και του πήραν αίμα από τις φλέβες των μπροστινών ποδιών 23 φορές, 53ml αίματος κάθε φορά, αφού πρώτα το πόδι ξυριζόταν για να μπει η βελόνα. Σε διάστημα 40 μηνών έδωσε 1240ml αίματος, δηλαδή σχεδόν τρεις φορές το συνολικό όγκο του αίματός του. Το αίμα του πήγε σε 19 γάτες, 14 σώθηκαν. Ανάμεσά τους ένα γατάκι με θρόμβωση, μια τρίχρωμη γάτα μετά από ατύχημα με αυτοκίνητο κι ένα γατάκι 8 εβδομάδων με αναιμία εξαιτίας των ψύλλων που του ρουφούσαν το αίμα και που ζύγιζε μόλις 300 gr, το οποίο επέζησε και υιοθετήθηκε από μια οικογένεια.
Μεταξύ των αιμοληψιών ο δωρητής ζούσε στο κλουβί του 70x70cm με τα άκρως απαραίτητα, ενώ του επιτρεπόταν να μπαίνει στο δωμάτιο που έκανε διάλειμμα το προσωπικό 2-3 φορές την εβδομάδα, για 40 λεπτά περίπου κάθε φορά.
Τον Αύγουστο του 2024 η κλινική εξαγοράστηκε από μια νέα εταιρία η οποία διέκοψε τις αιμοληψίες. Τότε ο γάτος δωρητής 4 αποφασίστηκε να δοθεί σε ένα καταφύγιο ζώων, χωρίς να περιλαμβάνεται όμως στο ιστορικό του ο ιατρικός του φάκελος. Τις πρώτες δέκα μέρες για τον γάτο μας δεν ενδιαφέρθηκε, ούτε τον αναζήτησε κανείς. Την 11η όμως μέρα, τον επισκέφτηκε η Τερέζα που τον γνώρισε αμέσως καθώς ήταν νοσηλεύτρια στην κτηνιατρική κλινική για χρόνια και μάλιστα τού είχε πάρει αίμα 9 φορές. Την επομένη τον υιοθέτησε και έζησαν μαζί. Ο γάτος που του δόθηκε το όνομα Τζόελ ήταν ήρεμος, δεν ζητούσε επιτακτικά φαγητό, ούτε χάδια, λες και από καιρό είχε καταλάβει ότι η αποστολή του ήταν να σώζει ζωές. Μόνο που στα μπροστινά πόδια δεν ήθελε να τον ακουμπούν, δεν επιτιθόταν όμως, ούτε γρατζουνούσε, απλά μάζευε τα πόδια του και γυρνούσε αλλού το κεφάλι.
Μετά από αυτή την τόσο ωραία ιστορία, ίσως στην επόμενη επίσκεψη μας στην νεαρή κτηνίατρο, να ζητήσουμε να μάθουμε τον τύπο αίματός μας, ποιος ξέρει κανείς ποτέ, ίσως να είναι τόσο σπάνιος όσο του δωρητή νούμερο 4.
