Ανάμεσά τους κι ένα θύμα ναυαγίου του Ο/Γ «ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ»
Ο δημοσιογράφος γεννιέται …Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγω καθώς σταχυολογώ για το «Πολιτιστικό Ρέθυμνο» άρθρα και ρεπορτάζ που μας δίνουν πολύτιμο υλικό για να κατανοήσουμε τα ιστορικά γεγονότα κάθε περιόδου.
Ο Νικόλαος Ανδρουλιδάκης θα ήταν απλά ένας επιφανής δικηγόρος αν δεν είχε τόσο ανεπτυγμένο το δημοσιογραφικό ένστικτο.
Και που δεν μας το αποδεικνύει. Σε δυο περιπτώσεις όμως τα κείμενά του είναι αρχειακοί «θησαυροί». Η συνέντευξη με τους πρόσφυγες τον Αύγουστο του 1922 και μια επίσκεψη στις φυλακές Ρεθύμνου μόλις είχε επιστρέψει από την κόλαση του ναζιστικού στρατοπέδου που τον είχαν κλείσει.
Ο Νικόλαος Ανδρουλιδάκης γεννήθηκε το 1896. Διακρίθηκε σε όλα τα στάδια των σπουδών του και διορίστηκε δικηγόρος το 1920. Υπηρέτησε τη Θέμιδα με πάθος μέχρι το 1967. Για την ευδόκιμο υπηρεσία του οι συνάδελφοί του πρόθυμα του έδωσαν τον τίτλο του επίτιμου δικηγόρου. Υπήρξε μέγας δικανικός ρήτορας και έλαβε μέρος ως υπεράσπιση σε όλες τις μεγάλες ποινικές δίκες που διεξήχθησαν στα Κακουργιοδικεία Ρεθύμνου και άλλων πόλεων.
Ανέφερε χαρακτηριστικά ο Γεώργιος Δρανδάκης νεκρολογώντας τον συνάδελφό του.
«Όταν μιλούσε, άστραφτε το πνεύμα του και βροντούσε η χειμαρρώδης ευγλωττία του. Από τη δύναμη του λόγου του εσείετο η αίθουσα του δικαστηρίου και εδονείτο η ψυχή των παραγόντων της δίκης και του ακροατηρίου. Οι αγορεύσεις του διεκρίνοντο δια την νομικήν και επιστημονική θεμελίωση, για την επιχειρηματολογία τους, για την πληρότητα της έκφρασης, την πηγαία ρητορική ικανότητα, την μαχητικότητα. Είχε και το χάρισμα να διανθίζει την αγόρευσή του με επιγραμματικές εκφράσεις που γοήτευαν το ακροατήριο».
Ανυπόταχτο πνεύμα
Ο Νικόλαος Ανδρουλιδάκης ήταν ένα ανυπόταχτο πνεύμα που αρνείτο να συμβιβαστεί με καθεστώτα ενάντια στην ελευθερία της έκφρασης. Οι φιλελεύθερες ιδέες μέστωσαν στη συνείδησή του κι έγινε ένας από τους πιο θερμούς υποστηρικτές τους. Η αβασίλευτος δημοκρατία ήταν το ποθούμενο γι αυτόν. Έτσι για χάρη της ιδέας αυτής κυκλοφορούσε από το 1922 έως το 1929 εφημερίδα με τον τίτλο «Δημοκρατία». Σε άρθρα του, μας πληροφορεί ο Γιώργος Εκκεκάκης, στο βιβλίο του «Ρεθεμνιώτες που πέρασαν αφήνοντας ίχνη» ο Ανδρουλιδάκης μερικές φορές, χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Ν. Μιράντας.
Οι αγώνες του ήταν συνεχείς και ανυποχώρητοι. Έτσι δεν άργησε να υποστεί τις συνέπειες με διώξεις, συλλήψεις, φυλακίσεις. Καμιά δίωξη όμως δεν στάθηκε ικανή να τον φοβίσει.
Όμηρος στο στρατόπεδο
Όταν το χιτλερικό τέρας άπλωσε τα πλοκάμια του και στην Κρήτη ο Ανδρουλιδάκης στρατεύτηκε από τους πρώτους ενάντια στον κατακτητή.
Η αδούλωτη ψυχή του δεν γονάτισε ούτε κι όταν συνελήφθη και οδηγήθηκε όμηρος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Άντεξε κι εκεί και είναι μνημειώδες πραγματικά ένα κείμενο που περιγράφει συγκλονιστικά τις στιγμές που έζησε μέχρι που φάνηκαν οι σύμμαχοι να τους ελευθερώσουν από την κόλαση που έζησαν τόσο καιρό.
Η πρώτη του επαφή με την πόλη του μετά την ομηρία ήταν από τις μεγάλες στιγμές που ζει ένας άνθρωπος. Εκείνη τη μεγάλη στιγμή, που μετά από τόσο καιρό, αντίκριζε το κάστρο στο έμπα του Ρεθύμνου, δεν θα μπορούσε να τον συγκινήσει ολόκληρος ο θησαυρός του κόσμου. Από τις ανήλιαγες στοές ανέπνεε τον αέρα της πόλης που τον γέννησε και απολάμβανε το φως της. Έβλεπε ξανά τους φίλους και συγγενείς που κάποιοι ίσως τον είχαν κιόλας ξεγράψει. Ποιος γλίτωνε εύκολα από τα στρατόπεδα εκείνα της κόλασης; Μόνο σε θαύμα οφείλετο η επιστροφή.
Ξαναγύρισε στους καθημερινούς ρυθμούς του και στα βιβλία του που ήταν η αχώριστη συντροφιά του. Κι όταν χόρτασε την απλή ομορφιά της ήρεμης καθημερινότητας άρχισαν πάλι να τον απασχολούν τα θέματα της πόλης του. Η δημοσιογραφία ήταν αυτή που του έδινε διέξοδο και βήμα να εκφράσει τις απόψεις του, αλλά ήταν κι ένα μετερίζι για να ξεκινήσει τους κοινωνικούς του αγώνες.
Καταπέλτης η πένα του
Εκτός από τη «Δημοκρατία» (1922-1933) εξέδωσε μια ακόμα εφημερίδα την «Πολιτεία» (1949-1950). Για μεγάλο διάστημα επίσης είχε τη διεύθυνση της εφημερίδας « Βήμα» επειδή ο διευθυντής της ήταν ασθενής.
Εκτός από την πολιτική αρθρογραφία, ασχολείτο με επιτυχία και με άλλους τομείς όπως το σχόλιο, το χρονογράφημα, η κριτική, χωρίς ποτέ να μειωθεί η γοητεία που ασκούσε στον αναγνώστη η χαρισματική του πένα.
Ένα τόσο ανήσυχο πνεύμα δεν θα μπορούσε να μην ενδιαφερθεί για την πολιτική. Έτσι τάχθηκε στον προοδευτικό χώρο. Εξελέγη δημοτικός σύμβουλος και διατέλεσε πρόσεδρος του Δημοτικού συμβουλίου Ρεθύμνου.
Οι ευαισθησίες του για τον συνάνθρωπο δεν άργησαν να εκφραστούν με σπουδαίο κοινωνικό έργο όπως η συμβολή του στην ίδρυση του Φιλοπτώχου Ταμείου του Οίκου ευγηρίας, της Πνευματικής Εστίας Ρεθύμνου. Με τον επιστήθιο φίλο του Πολύβιο Τσάκωνα εμπνεύστηκαν και ίδρυσαν το Σύνδεσμο για τη διάδοση των Καλών Τεχνών το 1931 με ταυτόχρονη λειτουργία και του παραρτήματος του ελληνικού ωδείου.
Η ζωή του Νικολάου Ανδρουλιδάκη ήταν άμποτις και παλίρροια καταστάσεων. Γνώρισε πολλές χαρές και την ευτυχία πλάι σε μια άξια σύντροφο. Αλλά και μεγάλες πίκρες αποχαιρετώντας πρόωρα αγαπημένα πρόσωπα. Εκείνος έμενε πάντα αγέρωχος και στη χαρά και στη συμφορά. Ήξερε να φιλοσοφεί τη ζωή του και να δέχεται με την ίδια αγωνιστική διάθεση κάθε δοκιμασία. ‘Έφυγε το 1973.
Νίκος Επιτροπάκης
Ο Νίκος Επιτροπάκης ήταν ένα φαινόμενο στον χώρο της δημοσιογραφίας. Ακόμα και σε γήπεδο να βρισκόταν και οι φίλαθλοι να δημιουργούσαν πανδαιμόνιο εκείνος συμμετείχε, παρακολουθούσε αλλά είχε και το νου του στο θέμα που περίμενε η εφημερίδα του.
Και το έγραφε την κατάλληλη στιγμή με μια συνεχή ροή σαν κάποιος να του το υπαγόρευε.
Αυτό είχα την ευκαιρία να το διαπιστώσω λόγω καθημερινής κάποτε συνεργασίας του Νίκου με την εφημερίδα που εργαζόμουν.
Ήταν παροιμιώδης η άνεσή του στο σατιρικό στίχο. Μου έλεγαν άνθρωποι από το περιβάλλον του ότι μπορούσε να είχε γράψει σπαρταριστό στίχο στο πακέτο του ενώ περίμενε στο τιμόνι ν΄ ανάψει το πράσινο και να συνεχίσει την πορεία του. Σατίριζε βάζοντας το μαχαίρι στο κόκαλο χωρίς να βωμολοχεί. Παράδειγμα:
Εμπρός παιδιά ξεσηκωθείτε
αλλά εμάς μην ενοχλείτε
μαζί τη νίκη να χαρούμε
μα δίχως να τσαλακωθούμε…
Άνθρωπος χαμηλών τόνων
Όταν του εξέφραζες όμως τον θαυμασμό σου εκείνος απορούσε γιατί πίστευε ότι έκανε το φυσικότερο πράγμα του κόσμου. Η φωνή του ήταν πάντα χαμηλή και ο λόγος του μεστός. Είχε άποψη και την επέβαλε χωρίς να το επιδιώξει. Γιατί ήταν τεκμηριωμένη.
Ο δημοσιογράφος Νίκος Επιτροπάκης, αναφέρει το βιογραφικό του στο διαδίκτυο, (μέλος της ΕΣΗΕΑ) γεννήθηκε το 1931 στους Μολάους Λακωνίας όπου υπηρετούσε τότε ο πατέρας του.
Ξεκίνησε ως πολιτικός γελοιογράφος στη «ΜΕΣΟΓΕΙΟ» Ηρακλείου Κρήτης το 1953 εγκαταλείποντας τις σπουδές του. Το 1954 (20 Ιανουαρίου) με τη στρατιωτική θητεία και βρέθηκe στο ΚΕΝ Κορίνθου απ όπου με ενέργειες της εφημερίδας μετατέθηκε στο Ηράκλειο και του εξασφαλίστηκε άδεια να δημοσιογραφεί. Κατά τη θητεία του συνεργαζόταν με την εφημερίδα καθημερινά και λίγο μετά μεταπήδησε στην «ΠΑΤΡΙΔΑ», επίσης του Ηρακλείου. Μετά τη απόλυσή του εργάστηκε στην «ΠΑΤΡΙΔΑ» αρχικά ως ρεπόρτερ και στη συνέχεια εσωτερικός ως αρθρογράφος και επί της ύλης. Πολύ ενωρίς του ανατέθηκε η αρχισυνταξία και παράλληλα είχε την αρχισυνταξία στην εβδομαδιαία εφημερίδα «ΚΡΗΤΙΚΟ ΦΩΣ» και παρά το φόρτο εργασίας εύρισκε χρόνο να ασχολείται με διάφορες εκδηλώσεις όπως θεατρικές παραστάσεις, ρεβύ πίστας και επιθεωρήσεις που έγραφε και παρουσιάζονταν πάντα για φιλανθρωπικούς σκοπούς, όχι μόνο στο Ηράκλειο αλλά και εντός και εκτός νομού, με κορυφαία εκδήλωση το μνημόσυνο του Καζαντζάκη το 1960 για τα δύο χρόνια από τον θάνατό του που είχε πανελλήνια απήχηση.
Το 1965 μεταπήδησε στην «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» των Αθηνών, μετά από πρόσκλησή της για την παραπολιτική στήλη «Ελευθεροστομίες», με την οποία ως τότε συνεργαζόταν τηλεφωνικά με πολιτικό στίχο. Κατά τα Ιουλιανά συνεργαζόταν και με σατυρικά έντυπα (Σκούφος Δημοκρατίας, Γαργάλατα). Με τη δικτατορία έκλεισαν και οι τρεις εφημερίδες στις οποίες εργαζόταν, «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», «ΜΑΧΗ» «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΡΗΤΗ» και τότε στράφηκε στα περιοδικά ποικίλης ύλης «ΘΗΣΑΥΡΟΣ», «ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ», «ΠΡΩΤΟ» « και για λίγο στο «ΦΑΝΤΑΖΙΟ» και διάφορα άλλα με ευθυμογραφήματα και χρονογραφήματα.
Επίσης εργάστηκε στη «ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑ» και όταν έκλεισε στο «ΝΤΕΡΜΠΥ» και ταυτόχρονα στην εβδομαδιαία «ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ»(αν και ΑΕΚτζής!) Επίσης και στη «Ραδιοτηλεόραση» και την ΕΡΤ 1 με την εκπομπή «Ταξιδεύοντας εδώ κι εκεί». Στη μεταπολίτευση εργάστηκε μόνιμα στην ΕΡΤ στα βραχέα με την εκπομπή «Ακούμε, βλέπουμε, συζητάμε» και παράλληλα αργότερα με την εκπομπή «Κάθε Μέρα Παντού». Επίσης με την ΑΘΗΝΑΪΚΗ, στο BLOY SKAI και στο κανάλι του Ηρακλείου «GRETA CHANEL». Έχει γράψει δύο πρωτοχρονιάτικες επιθεωρήσεις με συνεργασία με άλλους «Γαλαξίας του 70» στην ΕΡΤ και «Πρωτοχρονιάτικη Αθήνα» (το 1971 στην τότε «ΥΕΝΕΔ». Έχει γράψει τρία παιδικά θεατρικά έργα που παρουσιάστηκαν στη Θεσσαλονίκη από το Παιδικό Θέατρο Μακεδονίας του Γιάννη Μαλλούχου «Δαίδαλος και Ίκαρος» το 1990, το Παιχνίδι του Θησαυρού»1991 και «Μιλάτε Ελληνικά;» το 1992. Έχει εκδώσει δύο βιβλία «Απρόοπτα της Ζωής» (Ευθυμογραφήματα 1979) και «Ευρωφουστανέλλα» (Εκδόσεις Γιάννη Βασδέκη 1984). Έχει γράψει, πολλά σενάρια βιντεοταινιών τα περισσότερα με τον Κώστα Καραγιάννη.
Από τα τελευταία του βιβλία ήταν η «Πανσπερμία».
Ένα βιβλίο με σκόρπια ποιήματα, που ξεχωρίζουν για το χιούμορ και τη σατιρική τους διάθεση. Όπως ανέφερε ο ίδιος άλλα από τα ποιήματα αυτά είχαν γραφεί στην Ιεράπετρα, άλλα στο Ηράκλειο και άλλα στην Αθήνα και αφιερώνονταν σε όλες τις καλές φίλες και τους καλούς φίλους που συνάντησε και σ’ εκείνους που χάθηκαν στην αδυσώπητη μάχη με τον χρόνο.
Ο Νίκος Επιτροπάκης ο δημιουργός μεγάλων επιτυχιών πέρασε τα τελευταία του χρόνια στο Ηράκλειο απολαμβάνοντας τις χαρές της οικογενειακής ζωής χωρίς ποτέ να εγκαταλείψει την πένα.
Ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας που τον απασχόλησε τα τελευταία χρόνια, στάθηκε μοιραίο τελικά. Έφυγε διακριτικά όπως ήθελε να ζει την Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2015.
Κι άφησε στον χώρο της δημοσιογραφίας ένα τεράστιο, δυσαναπλήρωτο κενό.
Κωστής Μαυρουλάκης
«Εμένα διάβηκε η ζωή όλη ένα δάκρυ από το πρωί ως την εσπέρα…».
(Κοντές ντε Νουάιγ)
Έτσι ξεκινά ο Κώστας Μαμαλάκης την ελεγεία του για τον δημοσιογράφο Κωστή Μαυρουλάκη από τα θύματα του ναυαγίου του Ο/Γ ΗΡΑΚΛΕΙΟ τον Δεκέμβρη του 1966.
Και συνεχίζει: «Ανάμεσα στα θύματα κι ένα βασανισμένο, σεμνό και αξιαγάπητο παιδί του Ρεθύμνου. Ο λαμπρός δημοσιογράφος Κωστής Μαυρουλάκης. Δεν επιχειρούσε βέβαια – πού τέτοια πολυτέλεια! – ταξίδι αναψυχής με το μοιραίο πλοίο.
Ανάγκες σκληρής βιοπάλης τον έκαμαν να ταξιδέψει. Και τον ρούφηξε η υγρή άβυσσος! Όλοι οι θάνατοι είναι άδικοι! Αλλά του Κωστή Μαυρουλάκη φριχτός ο θάνατός του και σπαραχτικά άδικος! Γιατί είχε εξοφλήσει αυτός ο μεγαλομάρτυρας της ζωής, όλες τις οφειλές του προς τα ανθρώπινα βάσανα! Στο Πέρασμά τους από τη ζωή κράτησε αγόγγυστα το βάρος του Σταυρού του, υποφέροντας μυστικά. Κι ανέβαινε υπερήφανα με εγκαρτέρηση και αξιοπρέπεια τον Γολγοθά του!
Ήταν γραφτό φαίνεται ο μαρτυρικός του θάνατος να αποτελέσει την κορύφωση της εξαγνιστικής πονεμένης γήινης πορείας του. Την ανθρώπινη τελείωσή του!
Όνειρα πλάθουν στη ζωή οι άνθρωποι. Και πρέπει, κατά πως λένε, σταδιακά να πραγματοποιούνται για να έχει ενδιαφέρον η ζωή.
Εσύ όμως Κωστή μου αλησμόνητε, δεν αξιώθηκες ούτε ένα σου όνειρο να δεις να σαρκώνεται!
Καταπιανότανε με επιτυχία και θαυμαστή ευχέρεια, και με το χρονογράφημα, τις επίκαιρες καμπάνιες, το ευθυμογράφημα, το σατιρικό στίχο. Έχει γράψει και αξιοπρόσεκτους λυρικούς στίχους. Αλλά το φόρτε του ήταν το πολιτικό άρθρο να γράφει εκτός από τα άλλα και δύο πολιτικά άρθρα κάθε μέρα. Αυτό συνέβαινε συχνά.
Ήτανε δε και μοναδικός συντάκτης, της εβδομαδιαίας εφημερίδας του. Και είχαν τα καλογραμμένα κύρια άρθρα του, ένα ύφος ρέον, ευπρέπεια και με τα επιχειρήματά τους έπειθαν.
Με την εφημερίδα του «Νέος κόσμος» που έβγαζε συνέχεια από το 1961, υπηρέτησε πιστά και με αγωνιστικό μένος τα τοπικά ζητήματα, τις λαϊκές διεκδικήσεις και τη Δημοκρατία.
Θυμάμαι με είχε εντυπωσιάσει το κύριο άρθρο του στο πρώτο φύλλο του «Νέου Κόσμου] του ανυπόγραφο βέβαια όπως, από σεμνότητα, του άρεσε να αφήνει τα δημοσιεύματά του.
Πολυγραφότατος πολυεδρικός και καταπληκτικά ταχύς, ένα μετάλλιο, χρόνια κρυμμένο στην ανωνυμία ήταν αξέχαστος!
Τον τελευταίο καιρό που έμενα στο Ρεθεμνος γράφοντας στην «Κρητική Επιθεώρηση» ερχότανε συχνά τα βράδια κατάκοπος στα τυπογραφεία της και με συντρόφευε.
Προσφερόταν πάντα με ευγένεια που σκλάβωνε να μου ξεκουράζει λέει τα μάτια βοηθώντας με στη διόρθωση των τυπογραφικών δοκιμίων. Ύστερα φεύγαμε πάντα μαζί και διασχίζαμε απαραίτητα όλη την προκυμαία, για να καθαρίσουν λίγο τα σωθικά του από τις αναθυμιάσεις του αντιμονίου.
Του άρεσε να στέκει λίγο και να ατενίζει στο βάθος ρεμβάζοντας τον ατέρμονα πόντο. Και τότε ένα φως γαλήνης σχεδόν ιλαρό περίχυνε την αγαθή μορφή του.
Πού να φανταστείς άτυχε Κωστή ότι σε λίγες μέρες θα παγιδευόσουν μόνιμα στα ενάλια βάθη!..
Ύστερα με συνόδευες ίσαμε τη Νερατζέ, στην πόρτα του πατρικού μου. Δε θα ξεχάσω – πόσο το έκανα γούστο – εκείνο το ιδιότυπο χαρακτηριστικό, τσιριχτό γελάκι σου, που σαν κατάφαση μαζί με κλίση του κεφαλαίου σου – λιγόλογος ήσουνα πάντα – τα λεγόμενά μου άμα τα επιδοκίμαζες. Πόσο με ανακούφιζε η συντροφιά σου η καλή.
Ήταν ανασασμός, γιατί μου γαλήνευε την ψυχή και ένιωθα εμπιστοσύνη για τον άνθρωπο.
Και αποχωριζόμαστε εγκάρδια, σε λίγο. Κι έβλεπα τη σιλουέτα σου να ξεμακραίνει ανάλαφρα περπατώντας στην υγρή Ρεθεμνιώτικη νύχτα, τυλιγμένη στο λεπτό σου γκρίζο αδιάβροχο, δίνοντας μια πρόσθετη μελαγχολική νότα στο Ρεθεμνιώτικο στενό που δεν χώραγε τον καημό σου το μεγάλο!
Τώρα αισθαντικέ, ωραίε ψυχικά Νεκρέ μας, δε θα σε βρούμε ούτε στη συνοικία των νεκρών του Ρεθύμνου για να σου φέρουμε λίγα λουλούδια. Το αλαφρό χώμα της Μεσαμπελίτισας γης δε σκεπάζει το βασανισμένο σου σώμα. Όταν όμως η ρότα του πλοίου θα μας περνά απο τον υγρό τάφο τόσων αθώων μαρτυρικών ανθρώπων, πάνω από τον τάφο σου Κωστή μας, πού να μας πάρει ο ύπνος! Άγρυπνους να μας κρατούν οι πικρές μνήμες! πάνω στο ραντισμένο από δάκρυα μαξιλάρι, θα στήνουμε τ’ αυτί, μήπως ακούσουμε κανένα μήνυμα, καθώς τα ύφαλα του πλοίου θα σχίζουν τα βαθιά νερά της Φαλκονέρας.
Ίσως τότε ακούσω εκείνο το ιδιότυπο τσιριχτό γελάκι σου Κωστή μου, τώρα που έχεις λυτρωθεί και θα θεωρείς εκείνες τις φρικτές ώρες, περασμένες, ξεχασμένες ασήμαντες. Και τότε θα ησυχάζουμε και θα μας παίρνει ο ύπνος!
Επιθανάτιο του Κώστα Μαυρουλάκη
Ταξιδεμένε φίλε μου, που σ’ έχασα
να’ ξερες πως και πόσο σ’ έχω κλάψει
δε θα παραπονιούσουν πώς σε εξέχασα
κι ενα θυμηντικό δε σου ‘χω γράψει.
Από την μαύρη νύχτα, που μαθεύτηκε
τ’ απάντεχο μαντάτο του χαμού σου,
λυπητερό στο σπλάχνο μου αναδεύτηκε
το μοιρολόϊ τ’ αποχωρισμού σου.
Μα εγώ την πίκρα στην καρδιά μου στέρνιαζα,
και είχα βαριά στο στήθος μου πετρώσει
κι έσερνα φωνή, δεν αναστέναζα,
να μη ξεδώσει ο πόνος ν’ αναλαφρώσει…
Μα τώρα που το δάκρυ μου ξεχείλισε,
κόμπο και κόμπο καταπίνω,
απ ‘ την καρδιά στα χείλη ξανακύλησε,
κι έκαμε τ’ αναφυλητό μου θρήνο:
Πολύ νωρίς εμίσεψες και μ’ άφηκες
κι έφυγες χωρίς αντίο,
γιατι μήδε κι εσύ δεν το φαντάστηκες
πως έμπαινες στου Χάρου το Πορθμείο!
Κι εγώ που στο ταξίδι, το θανάσιμο
δεν έλαχα να σ’ αποχαιρετήσω,
το ξαφνικό και τραγικό στου χάσιμο
ακόμη δε μπορώ να συνηθίσω.
Κάθε βραδυά, στο πάρωρο ξαγρύπνι μου,
κάνω παρέα με τη θύμησή σου,
και κάθε αργαδινή στο πρωτοΰπνι μου,
πιάνω κουβέντα στ’ όνειρο μαζί σου.
Και κάθε δείλι που μονοημεριάζομαι
όλοι οι παλιοί σύντροφοί σου
κι οι φίλοι θλιφτοί το Συναξάρι σου διαβάζομε
κι ανάβουμε στην Μνήμη σου καντήλι.
Κώστας Απανωμεριτάκης
Το αφιέρωμά μας στην πορεία της δημοσιογραφίας στο Ρέθυμνο συνεχίζεται, κατάθεση μνήμης και τιμής των «Ρεθεμνιώτικων Νέων» στις εκδηλώσεις για τα 100 χρόνια από την ίδρυση της Ένωσης Συντακτών Πελοποννήσου Ηπείρου και Νήσων.
