Πάλι θ’ αναδυθεί το Λυκαυγές
κι οι λύκοι θ’ αποτραβηχτούν
και πάλι στο λυκόφως θα επι-
στρέψουν καταπεινασμένοι.
Όμως μη μας τρομάζουν
τα ουρλιαχτά της νύχτας,
κι ούτε να εφησυχάζουμε
στης χαραυγής την ηρεμία
ή και στην ημερήσια διακοπή
των απειλών προ των πυλών μας.
Το λυκαυγές δεν είναι η σωτηρία
ούτ’ η αρχή του τέλους το λυκόφως.
Ας προετοιμάζουμε καλά την άμυνά μας,
που όταν οι λύκοι επιστρέφουν πεινασμένοι,
έτοιμους να μας βλέπουν να τους… «φάμε».
Και μη ξεχνάμε, προπαντός, να συντηρούμε
ολονυχτίς ακοίμητες γύρω μας τις φωτιές
που θα απομακρύνουνε τους λύκους,
μα και το πως η νίκη μας δεν είναι
ο εξολοθρεμός όλων των λύκων
(Αυτό δεν είναι μόνο αδύνατο
είναι και… αντιοικολογικό),
ούτε και το να καταλήξουμε
ένα μ’ αυτούς για επιβίωση.
Ούτε να ανεχόμαστε στιγμή
τα… «μαρκαρίσματά» τους,
που χώρους μας «γκριζάρουν»
ή ως δικούς τους οριοθετούν.
Το εσωτερικό δικό μας ΦΩΣ
να είναι άδυτο νυχθημερόν,
για να μας προστατεύει προ-
παντός απ’ τους «γκριζόλυκους»,
τους λύκους με… προβιά προβάτου
ή δήθεν συμπεριφορά… κατοικιδίου.
