Το βραβείο «δύναμη της ψυχής» για το 2025 σε πανελλήνιο ή και παγκόσμιο επίπεδο αν προτιμάτε, δεν χρειάζεται ταχυδρόμο για να σταλεί… Είναι ήδη φακελωμένο και πάει «συστημένο» σε δύο παιδιά του Ρεθύμνου, τον Γιώργο Σαλονικιό και τον Γιώργο Διαλεκτάκη.
Οι δύο αυτοί νέοι, έκαναν κάτι αδιανόητο, συμμετείχαν στον Αυθεντικό «Φειδιππίδειο» δρόμο διανύοντας μια απόσταση 245 χλμ. με αμαξίδιο μέσα σε 2.39.39’’.
Πρόκειται για ένα παγκόσμιο ρεκόρ υπεραποστάσεων σε δρόμο εκτός πόλεως! Τα επινίκια στους δύο αυτούς ήρωες έχουν αποδοθεί από την πόλη μας αλλά και τους απλούς πολίτες της ενώ λίαν συντόμως, αυτό το Σάββατο στις 17.00 θα βραβευθούν στον πολυχώρο εκδηλώσεων ΔΑΪΣ στο Μαρούσι.
Προερχόμενοι μέσα από το αθλητικό Ρέθυμνο
Ο Γιώργος Σαλονικός ξεκίνησε από την άρση βαρών του Αρκαδίου και μέσα από τη μυική του δύναμη στα πόδια του, «φόρτισε» με κουράγιο την ψυχή του για να σπρώξει σε μέρη… άλλα τον αγαπημένο του φίλο, τον Γιώργο Διαλεκτάκη. Ο Γ. Διαλεκτάκης από τη δική του πλευρά, μέσα στο αμαξίδιο, αποδείχθηκε ένας πολλαπλασιαστής ψυχικής ανάτασης για τον έτερο Ρεθεμνιώτη δρομέα.
Ο Γιώργος Διαλεκτάκης βρισκόταν μέσα στον αθλητισμό, όταν στα τέλη του Απριλίου του 2016 χτυπήθηκε από μια ατυχία… Συγκρούστηκε με άλλον σέρφερ (έκανε κάιτ σερφ) και κατέληξε στα βράχια. Έδωσε αγώνα για τη ζωή του και σήμερα, παρά την αναπηρία του από το στήθος και κάτω, φρόντισε να μην μείνει στο χτύπημα της μοίρας. Κάθε άλλο… Βγαίνει και αγωνίζεται δίδοντας το λαμπρό παράδειγμα σε όλους που νιώθουν ανήμποροι στο ο,τιδήποτε. Είπε το «ναι» στην πρόκληση του Γ. Σαλονικιού να τρέξουν στον μεγάλο «Φειδιππίδειο» αγώνα, ευρισκόμενος σε ένα αμαξίδιο! Και προσέξτε! Την πρώτη φορά “απέτυχαν”… Σταμάτησαν στο 118ο χιλιόμετρο. Αμφότεροι όμως δεν το έβαλαν κάτω… Έναν χρόνο μετά, κάλυψαν την απόσταση των 245 χλμ., και έγιναν αντικείμενο σεβασμού αλλά και μιας τεράστιας αποδοχής κι υποδοχής από φίλους και αγνώστους.
Οι δύο πρωταγωνιστές αυτής της πρωτοποριακής κίνησης μίλησαν στα «Ρεθεμνιώτικα Νέα». Αντικείμενο της συζήτησής μας δεν ήταν μονάχα το ρεκόρ που, αυτό έτσι κι αλλιώς έχει καταγραφεί επισήμως, αλλά της δύναμης, της ψυχικής και της σωματικής που άντλησαν πριν, κατά τη διάρκεια αλλά και μετά τον επίπονο αυτόν αγώνα.
Οι προϋποθέσεις για ένα τρελό εγχείρημα
Ο Γ. Σαλονικός μας εξηγεί τί θα έπρεπε να γίνει για να λάβουν μέρος μαζί και οι προϋποθέσεις δεν ήταν λίγες: «Για να παραλάβουμε το αγωνιστικό αμαξίδιο και να συμμετάσχουμε στον αγώνα, οι προϋποθέσεις ήταν, να είμαστε και οι δύο αθλητές του ΣΕΓΑΣ, να έχουμε δελτίο αθλητή στην Ομοσπονδία προκειμένου να κατοχυρωθεί ο χρόνος ή το ρεκόρ από τους ελεγκτές του ΣΕΓΑΣ και από τους ελεγκτές της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας στίβου.
Πρέπει να πω δε, ότι λάβαμε μέρος, επί ίσοις όροις με τους υπόλοιπους 59 αθλητές. Ο χρόνος μετρούσε για όλους μας το ίδιο, ασχέτως εάν εμείς είχαμε αμαξίδιο.
Ανά κάποιες δεκάδες χιλιόμετρα, είχαμε «κόφτες». Αν δεν περνούσαμε έναν προκαθορισμένο χρόνο, μας «κόβανε»! Για να καταλάβετε, πέρυσι λάβαμε μέρος και μας “έκοψαν” στα 118 χιλιόμετρα γιατί υπερβήκαμε τον χρόνο!
… Και φέτος, είχαμε χρονικό έλεγχο στα 50 χλμ. όπου θα έπρεπε να είναι κάτω από 5.30 ώρες, στα 87 χλμ. κάτω από τις 12.30 ώρες, στα 119 χλμ. κάτω από τις 18 ώρες, στα 170 χλμ. κάτω από τις 29 ώρες, στα 192 κάτω από τις 33 ώρες και στα 245 στις 43 ώρες! Εμείς κάναμε 42.39’ και 39’’.
Δεν σταματούσαμε πουθενά (!) ή συγγνώμη, λάθος, σταματήσαμε στις 17 ώρες – στον μεγάλο «κόφτη» – και κοιμηθήκαμε 12 λεπτά».
Γ. Διαλ.: «Εγώ φίλε δεν κοιμήθηκα καθόλου να ξέρεις…».
Γ. Σαλ.: «Υπήρξαν στιγμές που είπα στον Γιώργο ενώ έτρεχα, – Γιώργο έχε ανοικτά τα μάτια σου για να κοιμηθώ λίγο. Έβαλα τον φακό στο αμαξίδιο για να βλέπει εκείνος και ‘γω έτρεχα με κλειστά τα μάτια».
– Όταν φτάσατε στον τερματισμό όμως, νομίζω ότι τα συναισθήματα θα πρέπει να ήταν μοναδικά…
Γ. Σαλ.: (σ.σ. κάπου εκεί βούρκωσαν για λίγο τα μάτια του). «Θελήσαμε να πάμε στο άγαλμα του Λεωνίδα αλλά άμεσα ήρθαν όλοι οι δρομείς και μας αγκάλιαζαν. Άλλοι έκλαιγαν λέγοντας μας: «Τί κάνατε ρε τρελοί»! Οι επαγγελματίες «ultrαδες» δε, δεν το πίστευαν και μας αγκάλιαζαν, μας επευφημούσαν.
Η κ. Πολύζου που είναι ρέκορντγουμαν της απόστασης μάς αποθέωσε όπως φυσικά και ο δήμαρχος της πόλης της Σπάρτης. Ήταν κάτι που δεν έχει ξαναγίνει».
– Πριν από απ’ όλα αυτά, πείτε μας πότε ξεκινήσατε και από πού προήλθε αυτή η ιδέα;
Γ. Σαλ.: «Ξεκινήσαμε πριν από 4 χρόνια. Ήμασταν φίλοι για πολλά χρόνια πολύ πριν χτυπήσει ο Γιώργος.
Ενωθήκαμε μέσα από μία πρώτη προσπάθεια στην πορεία Ρέθυμνο – Παναγία Μυριοκεφάλων (είμαι από τα Μυριοκέφαλα), μια απόσταση 29 χλμ. με τα τελευταία 14 να είναι ανηφόρα.
Μετά από αυτή την πορεία, έκανα μαραθώνιο και υπερμαραθώνιο. Στους μεγάλους αγώνες δεν μπορούσες να έχει το support (σ.σ. αυτοκίνητο-συνοδός σε διήμερους αγώνες). Εκεί λοιπόν μου ήρθε η ιδέα, το πως θα έχω τα πράγματα μαζί μου, να μιλάω στη διαδρομή δίχως να ανεβάζω παραπάνω παλμούς.
Μίλησα στον Γιώργο (Διαλεκτάκη), ρωτώντας τον: – Θέλεις να έρθεις μαζί μου, να τρέξουμε μαζί με σε μια μεγάλη διαδρομή αλλά να ξέρεις, δεν θα κοιμηθείς όλη τη βραδιά….». Μου απάντησε καταφατικά κι έτσι ξεκινήσαμε!».
Γ. Διαλ.: «Προπονήσεις γίνονταν όποτε μπορούσε ο Γιώργος. Τις κάναμε στο γήπεδο του Γάλλου αλλά πηγαίνοντας και προς αυτό για να έχουμε ανηφόρες και κατηφόρες ενώ προσθέσουμε το γυμναστήριο.
Προσωπικά, για να κάτσω τόσες ώρες στο αμαξίδιο θα έπρεπε να προετοιμάσω τον εαυτό μου για να αντέξω. Από πέρυσι έχασα περίπου 7 κιλά προκειμένου να είμαι πιο ελαφρύς στον αγώνα».
Γ. Σαλ.: «Ναι, Έτσι τον πήρα. Οπότε, το κατάλληλο άτομο για να είναι παρέα μαζί μου ήταν ο Γιώργος και το support μου. Για την παρέα! Δεν το κάναμε για να φτάσουμε σε κάποιο ρεκόρ. Μετά τα είδαμε αυτό».
– Έκτοτε, πότε ξαναπήρατε μέρος σε αγώνα μεγάλων αποστάσεων;
Γ. Σαλ.: «Το 2023 μάς δέχθηκαν για πρώτη φορά σε έναν αγώνα άνω των 42 χλμ. στο Sparta City Ultra. Ήταν αγώνας μέσα στην πόλη. Μέσα σε 24 ώρες θα έπρεπε να κάνουμε όσα περισσότερα χιλιόμετρα μπορούμε. Συμμετείχαμε με αθλητές απ’ όλον τον κόσμο, με ελεγκτές, με τσιπάκια. Εκεί μπήκαν για πρώτη φορά παγκοσμίως αθλητές με αμαξίδιο σε δρόμο γιατί, μέχρι πρότινος υπήρχαν τέτοιοι μέσα σε στάδιο. Σημειολογικά, το ρεκόρ μέσα σε στάδιο ήταν 161 χλμ.».
– Πόσος χρόνος προετοιμασίας χρειάστηκε για να προετοιμαστείτε; Οι περισσότεροι θα πιστέψουν ότι κάτι παίρνετε.
Γ. Σαλ.: «Εμείς κάνουμε μια προπόνηση κανονικού μαραθωνοδρόμου. Ωστόσο δουλεύαμε με σταθμούς. Δεν είμαστε υπεράνθρωποι. Μια απόσταση 9 χλμ. για παράδειγμα, τη χωρίζουμε σε 3 σταθμούς.
Πέρυσι μπήκαμε στον αγώνα των 245 χλμ. και μας “έκοψαν” στο 118ο χιλιόμετρο. Μέσα στο 2025 είπαμε ότι αυτή τη φορά θα το πετύχουμε».
– Την ώρα που τρέχετε μπορείτε και τρώτε;
Γ. Σαλ.: «Ναι, έχει σταθμούς ανά 8 χλμ. Τρώμε σούπες σε ποτήρι, μπάρες, αλμυρά, τζελάκια… Πολύ σημαντικό κομμάτι όλου του αγώνα ήταν το σκέλος του Γιώργου. Ο Γιώργος έκανε τρίμηνη προετοιμασία γι’ αυτό. Για τα ούρα υπήρχε ο καθετήρας που έφερε μαζί του. Ο Γιώργος το έκανε εν κινήσει.
Πέρυσι σταματούσαμε ανά 4 ώρες για τα ούρα. Φέτος το εξέλιξε. Για την άλλη του ανάγκη, έκανε ειδική προετοιμασία προκειμένου να συντονιστεί με τους αγώνες ούτως ώστε να μην συμπίπτει με αυτούς!»
Γ. Διαλ.: «Προετοιμάστηκα μήνες πριν. Εκτός το βάρος που έχασα, χρειάστηκε περίπου ένα 4μηνο για να ρυθμίσω το έντερό μου και να μάθω να κάνω τη φυσική μου ανάγκη κάθε τρεις ημέρες.
Παράλληλα, έπρεπε να μάθω να«ακούω» το σώμα μου. Έβαζα καθετήρα ανάλογα με τί μούδιασμα είχαν τα πόδια μου για να μην έχουμε κάποιο απρόοπτο κατά τη διάρκεια του αγώνα. Επίσης, ο συνδυασμός, υγρασία, ήλιος, αέρας με την ακινησία ήταν πολύ κακός».
«Δεν σταματάμε ποτέ!»
– Για το αν παθαίνουν σοκ οι μύες του δρομέα αλλά και πως ο Γ. Διαλεκτάκης άντεξε στο αμαξίδιο, υπήρχαν απαντήσεις…; Πόσες φορές όμως τους είπε ο εαυτός τους «σταμάτα ως εδώ είχες να δώσεις…;»
Γ. Σαλ.: «Δεν μου το είπε ποτέ ο εαυτός μου. Είχα κάνει πολύ καλή προετοιμασία – εγκεφαλική – για μεγάλο διάστημα. Στη Σπάρτη πριν από 2 χρόνια στους αγώνες εντός πόλεως, τρέχαμε και έβαζαν τα παιδιά να τρέχουν δίπλα μας. Αυτά τα παιδιά κέρδισαν κάτι όπως και εμείς παίρναμε δύναμη από αυτά.
Τη διαδρομή Αθήνα-Σπάρτη την ξεκινούν συνήθως 400 δρομείς και τερματίζουν περί τους 240.
Θα πρέπει να πω επίσης ότι εμείς δεν μπήκαμε από τον κεντρικό δρόμο. Πήγαμε περιφερειακό, ανεβήκαμε όλο το Αρτεμίσιο, σε ένα υψόμετρο 1127 χλμ., Νεμέα κλπ.
Στον συγκεκριμένο αγώνα, από τους 59 αθλητές που ξεκινήσαμε οι 35 φτάσαμε στην Σπάρτη».
Προσωπικά, η άρση βαρών που έκανα για χρόνια, με βοήθησε πολύ. Εγώ «δίνω βενζίνη» στο μυαλό κι έπειτα η ψυχή δουλεύει «υβριδικά» για να δώσουν δύναμη στα πόδια. Αυτό είναι το “μότο” μου».
Γ. Διαλ.: «Για μένα που ήμουν καθιστός ήταν άλλη η κούραση γιατί είχαμε ξυπνήσει τρεις ώρες πριν ξεκινήσει ο αγώνας, άρα εκτός από τις 42 ώρες, προσθέστε άλλες 3 ώρες με το αυτοκίνητο.
Μετά τις 5 ώρες το σώμα αντιδρά με μουδιάσματα. Το σώμα κλειδώνει», η κυκλοφορία του αίματος δεν είναι η ίδια και γίνεται κατακράτηση υγρών και ούρων. Έκανα καθετήρα την ώρα του αγώνα. Συν τοις άλλοις, μπορείς να τραυματίσεις τον οργανισμό σου με τα τραντάγματα. Ουσιαστικά, ρίσκαρα την υγεία μου με τα μουδιάσματα. Κάποια στιγμή στα μισά της Πελοποννήσου, δύο ώρες πριν τερματίσουμε, με ρωτήσανε πως είμαι και τους είπα… «Χίλιες φορές να έτρεχα κι εγώ».
– Στις κατηφόρες τί γίνεται με το αμαξίδιο; Λογικά δουλεύουν άλλοι μύες στο σώμα ως πρωταγωνιστές….
Γ. Σαλ.: «Υπάρχει φρένο αλλά αν δεν είσαι προσεκτικός μπορεί να σου φύγει το αμαξίδιο! Εκεί όμως είναι αυξημένες όλες οι αισθήσεις σου και προφανώς φροντίζεις να μιλάς συνέχεια».
“Είχαμε παραισθήσεις μετά το 35ωρο”
– Και την κόπωση, τον ύπνο, πως τα νικήσατε όλα αυτά; Ποιός έδινε κουράγιο στον άλλον;
Γ. Σαλ.: «Τις νύχτες, είχα βάλει τον φακό στο πόδι του Γιώργου (Διαλεκτάκη) και έτσι έβλεπα για να τρέχω.
Εγώ αισθανόμουν ότι κοιμόμουνα και την ώρα του αγώνα! Μετά τις 35 ώρες, η ρόδα του αμαξιδίου πατούσε στην άσπρη γραμμή. Έκλεινα τα μάτια για 2 λεπτά και με οδηγούσε ο Γιώργος (Διαλεκτάκης). Αν συνέβαινε κάτι με ειδοποιούσε εγκαίρως. Αυτά που ζήσαμε δεν θα ξαναγίνουν ποτέ.
Επίσης μετά τις 35 ώρες είχαμε παραισθήσεις ενώ τρέχαμε πάνω στην άσπρη γραμμή που έχει τα στηθαία, εμείς βλέπαμε έναν μεγάλο τσιμέντινο τοίχο, ενώ όταν κουνούσαν τα δέντρα, νομίζαμε ότι βλέπουμε Μίκι-Μάους (γέλια). Ναι, βλέπαμε μορφές! Το συζητήσαμε με τον Γιώργο και γελούσαμε. Του λέω «κοιμήσου λίγο γιατί θέλω να κοιμηθώ μετά».
Γ. Διαλ.: «Εγώ προσωπικά δεν κοιμήθηκα. Η υπερένταση είναι τεράστια αλλά ναι, παραισθήσεις έχεις έστω και περιοδικά».
«Αν είχαμε τείχη θα τα ρίχναμε»
– Στο τέλος πως ήταν η υποδοχή από τον κόσμο;
Γ. Σαλ.: «Δεν περιγράφεται! Εκεί ήταν όλοι, ο δήμαρχος, η κ. Πολύζου, ενώ σημειώστε αυτό, ο διοργανωτής μας έδινε 3% να φτάσουμε ως το τέρμα! Το θεωρούσε αδύνατο να βγάλουμε όλη τη διαδρομή σε 43 ώρες.
Οι Σπαρτιάτες δρομείς κλαίγανε και μας έλεγαν: Αν είχαμε τείχη θα τα ρίχναμε! Η κ. Πολύζου το χαρακτήρισε παγκόσμιο φαινόμενο»!
– Όταν πέφτει η σκόνη της αποδοχής και της εικόνας, προφανώς επέρχεται η αναγκαία απομόνωση για ξεκούραση και αποκατάσταση της τεράστιας προσπάθειας. Πως νιώθεις τον εαυτό σου εκείνες τις ώρες;
Γ. Σαλ.: «Γυρίσαμε στην Αθήνα και μόνο το επόμενο απόγευμα, με πήρε ο ύπνος.
Όταν άνοιξα το κινητό είχα πάνω από 400 μηνύματα. Μου έστελνε άγνωστος κόσμος μηνύματα.
Είναι συγκλονιστικό. Ο κόσμος ενώ μονολογούσε το τί κάναμε, λίγοι μπορούν να το αντιληφθούν».
Γ. Διαλ.: «Τερματίσαμε μία παρά το ξημέρωμα του Σαββάτου. Γυρίσαμε στην Αθήνα μετά από 4 ώρες και μετά, ξεκίνησα να ξεκουράζομαι.
Βέβαια για μένα, ξεκίνησε ένας δεύτερος αγώνας… Με την ακινησία είχε περάσει μία εβδομάδα και τα πόδια μου ήταν πρησμένα. Θα έπρεπε να «ξεκλειδώσω» εγώ το σώμα μου, να σηκώνομαι όρθιος με το αμαξίδιο ορθοστάτη και έκανα γυμναστική, παθητικό ποδήλατο και ηλεκτροθεραπεία.
Άρχισα να χαλαρώνω μετά τις δύο εβδομάδες».
– Που αφιερώνετε αυτή την προσπάθειά σας;
Γ. Σαλ.: «Το αφιερώνω σε μας και στόχος μας είναι ότι, έστω κι ένα παιδί να αντλήσει λίγη δύναμη από αυτό που είδε, διάβασε ή έμαθε ό,τι συνέβη, να μπορέσει να παραδειγματιστεί για να μάθει να κυνηγάει τα όνειρά του, όποια κι αν είναι αυτά».
Γ. Διαλ.: «Πρώτα απ’ όλα, το έκανα γιατί ήταν μεγάλη πρόκληση αυτή η συμμετοχή. Μακάρι μέσα από αυτό να καταλάβει ο κόσμος ότι μπορεί να προσπαθεί για κάθε πρόβλημα που βρίσκεται μπροστά του. Να μάθει το αντιμετωπίζει, να το παλεύει. Το αφιερώνω λοιπόν σε όλους. Η ζωή είναι μία, με τα όμορφα και τα άσχημα. Για μένα, μπορεί να μπήκε στη ζωή μου αυτός ο τραυματισμός ωστόσο δεν αποτέλεσε εμπόδιο».
– Ποιοί είναι οι επόμενοί σας στόχοι;
Γ. Σαλ.: «Μας έχουν καλέσει σε ένα φεστιβάλ υπεραποστάσεων στην Κύπρο. Δεν ξέρω αν θα πάμε.
Θέλουμε να χτυπήσουμε πια το παγκόσμιο ρεκόρ των 161 χλμ. εντός πόλεως. Ίσως να το πραγματοποιήσουμε εντός Ρεθύμνου, στην παραλία τρέχοντας πάνω-κάτω. Σκέφτομαι να βάλουμε έναν κουμπαρά ενώ τρέχουμε για να δοθούν χρήματα για κάποιον φιλανθρωπικό σκοπό. Είναι κάτι που θα το δούμε εν καιρώ».
