Μάρτιος 1913. Ο Α’ Βαλκανικός Πόλεμος συνεχιζόταν για το ελληνικό στράτευμα με επιτυχίες στην Ήπειρο (κατάληψη Ιωαννίνων, Αργυρόκαστρου, Κορυτσάς) , αλλά και στο ΒΑ Αιγαίο ( απελευθέρωση Μυτιλήνης, Χίου, Λήμνου, Τενέδου, Ίμβρου, Σάμου και Ικαρίας, άτακτη υποχώρηση των τουρκικών θωρηκτών στα Δαρδανέλια) για το ναυτικό μας σε βάρος των δυνάμεων του Σουλτάνου της Οθωμανικής παραπαίουσας αυτοκρατορίας.
Η Θεσσαλονίκη, η μητρόπολη του Βορρά, απελευθερώθηκε από τον ελληνικό στρατό τον Οκτώβριο του 1912, όπου από 11 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου ο βασιλιάς της Ελλάδας, Γεώργιος εγκαθίσταται. Κορυφαίες στιγμές θριάμβου σκιάζονται από μια αναπάντεχη εθνική τραγωδία:. Στις 5 Μαρτίου 1913, λοιπόν, ο Γεώργιος κάνει το συνηθισμένο του περίπατο μαζί με τον υπασπιστή, ταγματάρχη Φραγκούδη. Είναι σούρουπο στην οδό Αγ. Τριάδας. Κάποιος Αλέξαντρος Σχινάς τον πλησιάζει και τον πυροβολεί πισώπλατα. Ο 68χρονος μονάρχης αφήνει την τελευταία του πνοή ενώ μεταφέρεται σε νοσοκομείο.
Ο Γεώργιος Γλύξμπουργκ βρισκόταν στον ελληνικό θρόνο από το 1863. «Η τελετή της προσφοράς του ελληνικού στέμματος στον νέο βασιλιά των Ελλήνων, Γεώργιο Α’ πραγματοποιήθηκε με κάθε επισημότητα Στις 25 Μαΐου/6 Ιουνίου 1863. Λίγους μήνες αργότερα, στις 5/17 Σεπτεμβρίου, ο Γεώργιος Α αναχώρησε από την Κοπεγχάγη για το νέο του βασίλειο. Αφού πρώτα πραγματοποίησε σειρά επισκέψεων στις πρωτεύουσες των Προστάτιδων Δυνάμεων και σε άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις, έφθασε στις 18/30 Οκτωβρίου στην Αθήνα, μια μικρή πόλη μερικών δεκάδων χιλιάδων κατοίκων, η καθημερινή ζωή των οποίων ήταν εντελώς διαφορετική από αυτήν που είχε συνηθίσει στη Δανία. Ο Γεώργιος Α έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από τον κόσμο που είχε συγκεντρωθεί στον Πειραιά», γράφει η εφημερίδα «Καθημερινή» Αθηνών, στις 30-10-2024.
Παρά την αντιφατική εξωτερική του πολιτική στη διάρκεια της 50ετούς βασιλείας του, στα χρόνια του Βαλκανικού Πολέμου ακολουθούσε την κυβέρνηση Βενιζέλου τηρώντας μάλιστα ξεκάθαρα αγγλόφιλη πολιτική. Η στάση, λοιπόν, του βασιλιά ανησύχησε τους Γερμανούς που έβλεπαν πως οι Έλληνες, με τη βοήθεια των Άγγλων, νικούν τους σύμμαχούς τους, τούς Τούρκους, κι οι ίδιοι δεν έχουν πρόσβαση, πια, στο Αιγαίο. Ο πρωτότοκος γιος του, Κων/νος, παντρεμένος με την αδελφή του Γερμανού αυτοκράτορα Γουλιέλμου Β’, τη Σοφία, ακολουθούσε, λόγω του γαμβρού του, φιλογερμανική στάση. Και οι Γερμανοί επιδίωκαν να φύγει από τη μέση ο Γεώργιος και με τον Κων/νο στο θρόνο να προωθούσαν σημαντικά την επιρροή τους στα Βαλκάνια; Πιθανότατα!
Αν δούμε, λοιπόν, πώς ο Κων/νος και η Σοφία, με την άνοδό τους στο θρόνο, ακολουθούν τυφλή φιλογερμανική πολιτική σε βάρος των συμφερόντων της Ελλάδος και της Αγγλίας, ίσως πειστούμε πως το χέρι του Σχινά όπλισαν άνθρωποι της γερμανικής και της αυστριακής πρεσβείας στην Αθήνα. Ο Γ. Φιλάρετος («Σημειώσεις», σελ. 619-620) γράφει πως το πιο πιθανό φαίνεται να πυροβόλησε τον βασιλιά ο αυστριακός αξιωματικός Schinazyi και να ήταν το εξιλαστήριο θύμα ο Σχινάς.
Στην περίπτωση που αρνηθούμε την παραπάνω εκδοχή, είναι πιο πειστική εξήγηση του φόνου ο Σχινάς ήταν ανισόρροπος; Δεν επαληθεύτηκε ποτέ, καθώς δεν ανακοινώθηκε τίποτα επίσημα για τις ανακρίσεις και την ομολογία του Σχινά, που είχε συλληφθεί από τον εμβρόντητο Φραγκούδη. Η τακτική ανάκριση, που διεξάγεται από τον Πρωτοδίκη Βασ. Κανταρέ, διακόπτεται μετά από επίσκεψη της βασιλίσσης Όλγας στο κελί του δολοφόνου. Την είχε ζητήσει ο ίδιος να της μιλήσει προσωπικά, μα αυτή φεύγοντας βαθύτατα συντετριμμένη δεν αποκάλυψε ό,τι της είπε. Επειδή άραγε ο Σχινάς ομολόγησε πως τον χρησιμοποίησαν ο Αυστριακός πρόξενος και άλλα ανώτερα πρόσωπα της αυστρογερμανικής διπλωματίας, μόλις έφυγε η βασίλισσα, δεν αυτοκτόνησε, αλλά -κατά την αφήγηση στα 1938 του Κανταρέ στον Γ. Κορδάτο («Ιστορία της Ελλάδος», τόμος 13, σελ. 313 εξής)- «…τον έριξε από το παράθυρο του διοικητηρίου ανώτατος αξιωματικός της χωροφυλακής…»;
Πρέπει να διαβάσουμε, όμως, με προσοχή και τι δημοσιεύτηκε στο ethnos.gr στις 5-3-2022 ανάμεσα σε άλλα: «Ο τότε Νομάρχης Θεσσαλονίκης Περικλής Αργυρόπουλος διατύπωσε την άποψη ότι η Γερμανία και Αυστρία είχαν προγράψει τον βασιλιά! Το Βερολίνο, με ψυχρό υπολογισμό, επιθυμούσε να εκλείψει ο αγγλόφιλος Γεώργιος και να ανέβει στον ελληνικό θρόνο ο Κωνσταντίνος, ο γαμπρός του κάιζερ Γουλιέλμου. Επίσης προξενεί εντύπωση το γεγονός ότι ο υπασπιστής του βασιλιά Γεώργιος Φραγκούδης, μπροστά στα μάτια του οποίου έγινε η δολοφονία και ο οποίος με τα ίδια του τα χέρια συνέλαβε τον δολοφόνο, δεν κλήθηκε ποτέ από τον ανακριτή για να καταθέσει, ενώ εξετάστηκαν οι χωροφύλακες συνοδοί του!»
Σημασία, όμως, για τον τόπο και την μετέπειτα ιστορία του έχει αυτό που θα γράψει ο στρατηγός Θ. Πάγκαλος στα «Απομνημονεύματα Α’» (Σελ. 279-280) ότι δηλ. «... εάν (σ.σ. ο Γεώργιος) έζη, ουδέποτε θα εδημιουργείτο ο απαίσιος Διχασμός του ελληνικού λαού (σ.σ. Κωνσταντινικοί – Βενιζελικοί, της περιόδου 1915-22), ο οποίος είχε ως αποτέλεσμα την εθνικήν συμφοράν της Μ. Ασίας…».
* Ο Γεώργιος Η. Ορφανός είναι φιλόλογος, Msc Διαχείρισης Πολιτιστικής Κληρονομιάς και Διαχείρισης Πληροφοριακών συστημάτων
