Λέει η καρδιά στο λοϊσμό
μην παιδεύεις άλλο
στις αναμνήσεις μη γυρνάς
κάνε μπροστά ένα ζάλο.
Γιάϊντα παντέρμε λοϊσμέ
στα περασμένα τρέχεις
και μια στιγμή δεν σταματάς
να μάθια μου να βρέχεις.
Οπίσω τρέχει ο λοϊσμός
στις αναμνήσεις μόνο
στις περασμένες θύμησες
που προκαλούν τον πόνο
Μέσα στα βάθη της καρδιάς
οι θύμησες κοιμούνται
κι όταν χτυπήσει ο λοϊσμός
όλες μαζί πετιούνται.
Κι ακολουθούν το λοϊσμό
στο δρόμο και στη σκέψη
στο γυρισμό τους η καρδιά
μπορεί να το πιστέψει.
Κράτα καημένη μου καρδιά
τους χτύπους τους αντέχεις
μ’ αυτούς δίνεις ζωή
κι αγάπη όση έχεις.
Ο λοϊσμός και η καρδιά
τρέχουν στα περασμένα
κείνα που δεν ξανάρχονται
μα είν’ αγαπημένα.
Ο λοϊσμός και η καρδιά
είν΄ η ζωή τ’ ανθρώπου
ένα απ’ τα δυο σαν χαθεί
κάτοικος άλλου τόπου.
