– Μέρα Διεθνούς//Δικαιοσύνης. μήπως//και… Αδικίας;
– Μήπως η Θέμις//κρυφοκοιτά κάτ’ απ’ τον//επίδεσμό της;
Μπορεί η Θέμις,//όταν πρέπει, να κτυπά//με το σπαθί της;
– Νόμοι στα χαρτιά. //τυφλή η Δικαιοσύνη//μπροστά στην Ισχύ;
– Είναι Ειρήνη//η αφωνία Όπλων και//Δικαιοσύνης;
* * *
– Δικαιοσύνη://Φως στο σκοτάδι τ΄ Άδη//του επίγειου.
– Κάθε Ειρήνη//χωρίς Δικαιοσύνη//γίνεται στάχτη.
– Δικαιοσύνη//κι Ελευθερία είναι//αλληλένδετες.
– Δικαιοσύνη//για Δικαίωση κι όχι//για Εκδίκηση.
– Ισονομία//κι Ισοπέδωση είναι//ασυμβίβαστες.
– Ισονομία//μ’ ευκαιρίες άνισες,//«δώρο άδωρο».
– Οι ίσοι Νόμοι//για Αξιοκρατία//δεν ειν’ επαρκείς.
– Πολεμόχαροι//χαράσσουν το Δίκαιο//στις ταφόπλακες.
– Πολεμοχαρείς//γράφουν ψυχρά το Δίκαιο//μ’ αίμα αθώων.
– Μπροστά στ’ Άδικο//ουδέτερος αν μένεις,//είσαι ένοχος.
– Συναυτουργία//στην Αδικοπραγία//είναι η Σιωπή.
– Η ενίσχυση//Αδίκου κατά Δίκιου//είναι άδικη.
* * *
Στο παλίμψηστο της Γης, Αδικία,
όλο τα ίχνη σου ανακυκλώνεις,
όπως κι ο άνεμος τη στάχτη
πάνω στο ίδιο κοκκινόχώμα!
Ξύνεις το δέρμα της με λύσσα
για ν’ απαλείψεις τα παλιά σου,
μα οι πληγές είναι πολύ βαθιές,
φάσκελα ορθάνοιχτα στο Χρόνο!
Και περιπλέκονται οι ρίζες τους
σε πολυκαιρισμένα κόκκαλα,
σε σκουριασμένες αλυσίδες,
λόγχες ή νάρκες άσκαστες!
Δεν προχωράει ο Πολιτισμός
ούτε αλλάζει ουσία η Ιστορία
με ένα βήμα μπρος και ένα πίσω!
Απλώς ο ίδιος Πόνος αλλάζει ρούχα,
και η ίδια Ανάγκη αναζητά ξανά πατρίδα
σε χάρτες που σχεδιάζονται ξανά με βία!
Πάντοτε το μελάνι είναι σκουροκόκκινο
και οι αιώνιοι κι επαρκείς αναγνώστες
διαβάζουν πάντοτε την ίδια μοίρα
κάτω απ’ την κάθε νέα γραφή!
* * *
Έως πότε, επιτέλους, θα μπορεί η Αδικία,
να επαναλαμβάνει αδιάντροπα τον εαυτό της
με τα αμέτρητα της πρόσωπα και προσωπεία;
Έως πότε το Δίκαιο της Ισχύος θα υπερ-
ισχύει της Ισχύος του Διεθνούς Δικαίου;
Έως πότε ο «Άνθρωπος ο σοφός»
θα περιφέρει ψευδώνυμο τον
καρκινικό του τίτλο;
* * *
Πότε θα σπάσει,
Γη, ο «μαύρος κύκλος»,
να μείνει η σελίδα σου λευκή
για μία εντελώς νέα αρχή και ένα
εορτασμό της Διεθνούς Δικαιοσύνης
χωρίς τους ήχους και τις λάμψεις των βομβών
των σύγχρονων Νερώνων και «Υπερανθρώπων»!
* Ο Γιώργος Φρυγανάκης είναι φιλόλογος – συγγραφέας
