Του Γ. ΑΠΤΕΡΑΙΟΥ
Στην Ελλάδα, αλλά και σε όλο τον κόσμο, καθημερινά λέμε ότι οι πολιτικοί πρέπει να έχουν ήθος. Είναι αλήθεια. Όμως το ήθος προσωπικά νομίζω ότι δεν είναι μόνο ευθύνη και υποχρέωση των πολιτικών· είναι και των πολιτών. Γιατί, όπως είναι ο λαός, έτσι διαμορφώνονται τις περισσότερες φορές και όσοι καλούνται να διαχειριστούν τα ηνία της πολιτικής εξουσίας.
Όταν ένας πολίτης ζητά και σχεδόν απαιτεί «ένα ρουσφέτι» για να πάρει επιδότηση για ανύπαρκτη αγροτική περιουσία ή για να πετύχει διορισμό ή μετάθεση ή για να παρακάμψει προς ίδιον συμφέρον έναν νόμο, τότε στην πραγματικότητα δεν κάνει τίποτα άλλο παρά ωθεί τον πολιτικό να φερθεί χωρίς αρχές και αξίες. Από την άλλη, όταν, μόνο και μόνο για να κερδίσει ψήφους, κάποιος πολιτικός υπόσχεται πράγματα που ξέρει ότι δεν μπορεί να κάνει ή που για την πραγματοποίησή τους απαιτείται να παραβιαστούν γραπτοί και άγραφοι νόμοι και κοινωνικοί κανόνες, δείχνει ολοφάνερα έλλειψη τιμιότητας και σεβασμού προς τον λαό.
Το ήθος, όπως όλοι ξέρουμε, φαίνεται στα μικρά της καθημερινής ζωής. Το βλέπουμε όταν ο πολίτης δεν πετάει ασυνείδητα σκουπίδια στον δρόμο, όταν δεν παραβιάζει οφθαλμοφανέστατα τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας ή τους νόμους, όταν πληρώνει τους φόρους του χωρίς να ψάχνει τρόπους να ξεγελάσει το κράτος, όταν σέβεται τον συνάνθρωπό του και τα δικαιώματά του. Κοντά σε αυτά, διακρίνεται οσάκις ο πολιτικός λέει την αλήθεια, αναλαμβάνει τις ευθύνες του και δεν ψάχνει να κρυφτεί πίσω από δικαιολογίες.
Αν θέλουμε καλύτερη, καθαρότερη και ηθικότερη πολιτική, πρέπει πρώτα να γίνουμε καλύτεροι και πιο καθαροί μεταφορικά και κυριολεκτικά πολίτες. Το ήθος είναι, όπως έλεγε και ο πατέρας μου, καθρέφτης της κοινωνίας αλλά και του ανθρώπου, τόσο ως μεμονωμένου ατόμου όσο και ως μέλους ενός οργανωμένου κοινωνικού συνόλου. Ό,τι δείχνουμε ως άνθρωποι και ως κοινωνία, αυτό θα δούμε και στην πολιτική μας ζωή.
