Ήρωες και εθνομάρτυρες ανάμεσά τους
Το Ρέθυμνο σεμνύνεται για τις δημοσιογραφικές του πέννες . Πέρασαν δημοσιογράφοι που έγραψαν ιστορία.
Εκείνους που βιοπορίζονταν από το επάγγελμα θα θυμηθούμε σήμερα. Και θα βάλουμε αρχή από τον ήρωα Κωστή Παπαδάκη.
Κωστής Παπαδάκης
Ήταν όμορφο παλικάρι ο Κωστής και από τις πιο «καλόσειρες» η οικογένεια που μεγάλωσε.
Ο πατέρας του Μύρωνας Παπαδάκης, εργαζόταν στο δικαστικό κλάδο με ρίζες στο Βάτο Αγίου Βασιλείου. Εκεί γεννήθηκε ο Κωστής το 1911.
Όλα του τα σχολικά χρόνια τα πέρασε στο Ρέθυμνο, στο σπίτι που ήταν απέναντι από την τότε Νομαρχία και σημερινή Περιφερειακή Ενότητα.
Η αδελφή του Μαρία η μετέπειτα πανεπιστημιακός και ιδρύτρια του τμήματος Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης έτρεφε βαθύ σεβασμό για τον αδελφό της που δεν έμενε ήσυχος ούτε λεπτό διψώντας για γνώση και δράση.
Διάβαζε ατέλειωτες ώρες και επιδίωκε να πρωτοστατεί σε δραστηριότητες που υπηρετούσαν το πνεύμα και τον άνθρωπο. Μα ήταν πολλά και τα πρότυπα που συναντούσε στην οικογένεια και δεν μπορούσε να μην επηρεαστεί.
Οι καθηγητές του στο σχολείο είχαν να λένε για την ευστροφία του, την αγάπη για μάθηση και τον επαινούσαν για τη μελέτη πολλών εξωσχολικών βιβλίων που έδιναν φτερά στις σχολικές επιδόσεις του.
Μαθητής ακόμα αρχίζει να αρθρογραφεί στον τοπικό τύπο με το ψευδώνυμο «Κωστής Πάλμης» και κάποια στιγμή δημοσιεύει και την πρώτη ποιητική του συλλογή που ήταν δυστυχώς και η μοναδική.
Τα φοιτητικά του χρόνια στην Αθήνα σημαδεύονται από τη φιλία και τις ατέλειωτες συζητήσεις με κορυφαίους της εποχής του πνεύματος και των ιδεολογικών ρευμάτων από τις πηγές δημοκρατικών παρατάξεων.
Με συνέπεια και χωρίς να χάσει χρόνο τέλειωσε τις σπουδές του στη Νομική Σχολή Αθηνών κι επειδή η δημοσιογραφία ήταν ο μεγάλος έρωτας της ζωής του άρχισε να εργάζεται στο « Ελεύθερο Βήμα». Ο γέρο Λαμπράκης αμέσως διέγνωσε το ταλέντο και τις άλλες αρετές και τον ξεχώρισε από την πρώτη στιγμή. Του έδωσε την εμπιστοσύνη και όλες τις ευκαιρίες για να αναδείξει τα πνευματικά του χαρίσματα.
Και ο Κωστής ανταπέδιδε δικαιώνοντας τις προσδοκίες του εκδότη του και με απέραντο σεβασμό στον ίδιο.
Σεπτέμβριο του 1940 τον καλεί στο γραφείο και του αναθέτει καθήκοντα ανταποκριτή στο Λονδίνο. Ίσως να ήθελε και να τον προστατεύσει από τη θύελλα που ερχόταν και σαν έμπειρος γνώστης των πραγμάτων ο ίδιος έκανε τις εκτιμήσεις του για το μέλλον του τόπου του.
Αρχικά ο Κωστής ενθουσιάστηκε με την ιδέα αλλά μόλις κηρύχτηκε ο πόλεμος παραιτήθηκε από την ιδέα αυτή και δήλωσε ότι πηγαίνει να καταταγεί. Μάταια ο Λαμπράκης τόνιζε στον νεαρό Ρεθεμνιώτη πόσο πιο απαραίτητος θα ήταν στα μετόπισθεν, στο μετερίζι της δημοσιογραφίας. Εκείνος ανένδοτος προχώρησε στη διαδικασία κατάταξής του. Από τις πιο σπαρακτικές εικόνες αυτή που περιγράφει η αδελφή του Μαρία που τον ξεπροβόδισε στον σταθμό Λαρίσης. Κρεμασμένος από ένα παράθυρο ο Κωστής της έσφιξε το χέρι και τη διαβεβαίωσε ότι πηγαίνει στο μέτωπο με τη σιγουριά της νίκης. Ο έφεδρος αξιωματικός μηχανικού πλέον Κωνσταντίνος Μύρωνος Παπαδάκης βρέθηκε στην πρώτη γραμμή. Οι διαπιστώσεις ήταν απογοητευτικές. Ο Μεταξάς είχε παίξει καλά το παιχνίδι του πατριώτη αλλά στην ουσία είχε τη χώρα εντελώς αποδυναμωμένη από βασικά αμυντικά όπλα. Θεός οίδε τι είχαν γίνει τα χρήματα από έρανο «για την άμυνα». Κι όμως ο Κωστής δεν πτοείται. Πολεμά με θάρρος. Και στέλνει «κάπου από το μέτωπο» και την πρώτη του ανταπόκριση στην εφημερίδα του το «Ελεύθερον Βήμα».
Έπεσε ηρωικά μαχόμενος στο Νεστόριο Καστοριάς 4 Νοεμβρίου 1940. Προς τιμήν του ήταν οι εκδηλώσεις τύπου που διοργανώναμε με την ΕΣΗΕΠΗΝ από το 1990 μέχρι το 2004 στο Ρέθυμνο.
Μανόλης Λίτινας
Ο Μανόλης Λίτινας από τη Γωνιά Ρεθύμνου γεννήθηκε το 1921. Η δημοσιογραφία είναι η κατεύθυνση που τον βοηθά να εκφραστεί όπως ακριβώς ήθελε ο ασυμβίβαστος χαρακτήρας του.
28 του Οκτώβρη βρίσκεται έφεδρος ανθυπολοχαγός στην πρώτη γραμμή του μετώπου, κάπου στο Καλπάκι.
Για καμιά χαρά της ζωής δεν θα εξαγόραζε την ικανοποίηση να υπερασπίζεται με σθένος και αυτοθυσία την πατρίδα του.
Οι πρώτες νίκες τον γεμίζουν ξέφρενο ενθουσιασμό. Η κατάρρευση του μετώπου τον γεμίζει άγρια αποφασιστικότητα.
Γυρίζει στο σπίτι του. Και αλλάζει απότομα η ζωή του.
Ο Μανόλης έδινε την αίσθηση ότι ταξίδευε σε ένα ονειρικό κόσμο. Έφευγε και αργούσε να επιστρέψει. Μερικές φορές έλειπε και ημέρες. Ενώ ήταν επαγγελματίας δημοσιογράφος δεν επιστέφει στην εφημερίδα του. Δεν άντεχε να δουλεύει σε Τύπο που ελέγχεται από τον κατακτητή. Η Αντίσταση είναι ο χώρος που ξαναβρίσκει τον εαυτό του. Εντάσσεται στον Ε.Δ.Ε.Σ.
Στον Ε.Δ.Ε.Σ ο Μανόλης Λίτινας οργάνωσε κλιμάκιο για την έκδοση αντιστασιακών εφημερίδων, ανάμεσα στις οποίες και η «Δημοκρατική Σημαία» (του ΕΔΕΣ). Ήταν το πρώτο από όλα τα έντυπα και αποτελούσε παράνομο δελτίο ειδήσεων. Δεν απουσιάζει από καμιά δραστηριότητα της διαδικασίας έκδοσης και διανομής.
Παράλληλα συγκροτεί μαχητικές ομάδες, διαμορφώνει δίκτυα στρατολογίας και στέλνει μαχητές στα βουνά.
Μέσα σε σκοτεινά υπόγεια, όπου εύρισκε, τύπωνε τα παράνομα έντυπα της οργάνωσης. Η ζωή του κρεμόταν από μια κλωστή. Εκείνος όμως συνέχιζε τον αγώνα.
Αρχές Νοεμβρίου 1943 η Ειδική Ασφάλεια δολοφονεί τον στενό του συνεργάτη Μήτσο Γιαννακόπουλο.
Ο Μανόλης καταλαβαίνει ότι είναι ο επόμενος στόχος. Αλλά δεν υποχωρεί. Συνεχίζει με ακλόνητο θάρρος, αν και ολομόναχος τον αγώνα στο μετερίζι του.
Στις 7 Απριλίου 1944, συλλαμβάνεται στα γραφεία της Ένωσης Εφέδρων Αξιωματικών. Οδηγήθηκε στα κολαστήρια της οδού Μέρλιν. Και υπέφερε για μήνες απάνθρωπα βασανιστήρια.
Εκεί που θα χάραζε η λευτεριά κατάλαβε ότι ήρθε το τέλος. Θα τον πήγαιναν για εκτέλεση. Βρήκε κατά τύχη ένα στραπατσαρισμένο χαρτί και γράφει δυο σημειώματα. Καθώς το καμιόνι προχωρούσε στο μοιραίο του σταθμό βρήκε τρόπο και τα πέταξε τυλιγμένα στα μανικετόκουμπά του.
«Πέφτουμε για τη λευτεριά. Να είστε υπερήφανοι», έγραφε το δεύτερο σημείωμα. Και ο λόγος που προτίμησε να γράψει δυο είναι επειδή ήθελε να φτάσουν σίγουρα τα νέα του στην οικογένεια. Όπως κι έγινε. Πάντα συγκροτημένος και μεθοδικός ακόμα και την ώρα αυτή που προχωρούσε στον θάνατο. Ήταν Σεπτέμβρης του 1944.
Γιώργης Ανδρουλιδάκης
Όταν κάποτε με την «Πολιτιστική Αναγέννηση» κάναμε ένα αφιέρωμα στον πρύτανη της δημοσιογραφίας Γιώργη Ανδρουλιδάκη, μου ανέθεσαν να καλέσω τη Μαρία Ρεζάν στενή του συνεργάτιδα για κεντρική ομιλήτρια.
Μ’ έπιασε ρίγος. Ήταν το ίνδαλμά μου. Με δυσκολία μόλις άκουσα τη γνωστή εκείνη βαριά φωνή εξήγησα τον σκοπό του τηλεφωνήματος. Κι εκείνη αμέσως έγινε μια πρόθυμη συνομιλήτρια. «Καιρός ήταν να θυμηθείτε το Γιώργη» μου είπε Κι όταν έθεσα ζήτημα εξόδων κ.λπ. μου είπε έτσι απότομα «Δεν είσαι καλά. Θα μιλήσω για το Γιώργη και μου λες για λεφτά; Μόνη μου θα έρθω με δικά μου έξοδα και δεν θέλω κουβέντα».
Ήρθε κι εγώ ξωπίσω της να μη χάνω λέξη. Ήταν σπουδαία γυναίκα και πολύ κοφτερό μυαλό. Την επομένη της εκδήλωσης καθισμένες για καφέ στην αυλή του ξενοδοχείου ΒΑΛΑΡΗ μου μιλούσε για τη ζωή και τα προβλήματα που της δημιουργούσε η καταγωγή της, μέχρι που βρέθηκε στον δρόμο της ο Ανδρουλιδάκης με την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του.
«Ξέρεις Ευάκι πως θα μου ήμουν χωρίς αυτόν; Και μη πάει αλλού το μυαλό σου. Θα ήμουν ένα μηδενικό. Μου έδωσε δουλειά και μου δίδαξε την έννοια της ευθύνης. Καταλαβαίνεις γιατί πράγμα μιλάω;».
Κι η περήφανη εκείνη γυναίκα δάκρυσε. Από τότε στα γράμματά της που έχω σαν τίμιο φυλακτό, ανέφερε για όλα και φυσικά για τον Ανδρουλιδάκη που στο διάστημα αυτό είχα κι από άλλους συναδέλφους ακούσει πολλά κι ενδιαφέροντα.
Είχα πια καταλάβει γιατί τόσος θαυμασμός για τον άνδρα που έπεσε νεκρός, ενώ προσπαθούσε να διασταυρώσει μια είδηση.
Αυτός ήταν ο Γιώργης Ανδρουλιδάκης που γεννήθηκε στην Καρέ Ρεθύμνου στις 3 Μαΐου 1906. Ήταν το πρώτο από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειάς του (δεύτερο παιδί ο αδελφός του Ευάγγελος, μετέπειτα οικονομικός συντάκτης, γεννήθηκε το 1907).
Σε ηλικία 14 ετών έκανε την πρώτη του έκδοση, τη δίστηλη χειρόγραφη εφημερίδα «Λιχούδης», με πληροφορίες του σπιτικού και του γενικότερου οικογενειακού του περιβάλλοντος.
Το 1924 εκδίδουν στο Ρέθυμνο μαζί με τον Παντελή Πρεβελάκη και συντροφιά μαθητών των τελευταίων τάξεων του Γυμνασίου Ρεθύμνου το περιοδικό «Αθηνά». Στην «Αθηνά» δημοσιεύει το 1925 το πρωτόλειο «Η μάνα» και στη συνέχεια άλλες συνεργασίες του με διηγήματα και ποιήματα.
Το 1926 καταδιώκεται από τις κρητικές αρχές λόγω των ιδεών του (είχε προσχωρήσει στο χώρο της αριστεράς από το 1924) και πηγαίνει στην Αθήνα. Το ίδιο έτος εντάσσεται στο ΚΚΕ κι εργάζεται ως δημοσιογράφος στον «Ριζοσπάστη», στον οποίο αργότερα έγινε αρχισυντάκτης.
Το 1929 διαγράφεται από το ΚΚΕ ως τροτσκιστής, ενώ ένα χρόνο αργότερα, χάρη στις ξένες γλώσσες που μαθαίνει (αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά), εργάζεται στη«Βραδυνή» ως μεταφραστής, και στη συνέχεια στην «Καθημερινή». Το 1934 και για δέκα χρόνια θα συνεργαστεί με την «Πρωία».
Το 1936 γίνεται μέλος της Ενώσεως Συντακτών, κι αρχίζει τις πρώτες μεγάλες αποστολές και επιτυχίες του ως ρεπόρτερ. Ως διπλωματικός συντάκτης της «Πρωίας» καλύπτει τη Βαλκανική Συνδιάσκεψη, πραγματοποιεί διεξοδική έρευνα στην Πελοπόννησο, και με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες φέρνει το κοινό σ’ επαφή με τη ναζιστική Γερμανία, τη στιγμή ακριβώς που στην Ελλάδα επιβάλλεται το καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Το 1937, με νέα αποστολή στη Γερμανία, συμπληρώνει τα καταγγελτικά δημοσιεύματα για τον Ναζισμό, ενώ ένα χρόνο αργότερα εντάσσεται στη Μυστική Επαναστατική Οργάνωση (ΜΕΟ) που αποσκοπεί στη δυναμική ανατροπή του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου.
Όταν ξέσπασε ο πόλεμος του ’40 στάλθηκε ως πολεμικός ανταποκριτής της Πρωίας στο αλβανικό μέτωπο (ένας από τους πρώτους πέντε διαπιστευμένους Αθηναίους δημοσιογράφους). Κατά την περίοδο της Κατοχής οργανώθηκε στην Αντίσταση, όπου του ανατέθηκε η μυστική εκτύπωση και κυκλοφορία κάποιου υπερκομματικού αντιστασιακού εντύπου. Μαζί με τον αδελφό του, τον επίσης κορυφαίο δημοσιογράφο Ευάγγελο Ανδρουλιδάκη, εξέδωσαν και κυκλοφορούσαν κρυφά τη «Μαχόμενη Ελλάδα», για την οποία ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος έγραψε ότι «Κανένα άλλο μυστικό έντυπο της Κατοχής δεν ήταν τόσο υπερκομματικό, τόσο συνενωτικό και τόσο συμφιλιωτικό όσο αυτό».
Το 1944 γίνεται αρχισυντάκτης της «Μάχης», και μόνιμος ανταποκριτής του αμερικάνικου πρακτορείου ειδήσεων United Press International (έως το 1967) καθώς και της βρετανικής εφημερίδας Daily Express (έως το 1974). Το 1945 γίνεται πολιτικός συντάκτης της «Ελευθερίας» με αποστολές στο Λονδίνο, Παρίσι, Κρήτη και Ιταλία, ενώ τη διετία 1948/9 γίνεται μόνιμος ανταποκριτής της «Ελευθερίας» στο Λονδίνο. Το 1951 ανέλαβε αρχισυντάκτης της «Ελευθερίας» μέχρι τη βίαιη διακοπή της έκδοσής της (1967).
Από το 1959 αρχίζει ραδιοφωνικές ομιλίες, εξαιτίας του περιεχομένου των οποίων απολύεται το 1961. Το 1960 είχε γίνει μέλος του Διεθνούς Ινστιτούτου Τύπου και την ίδια χρονιά, με αποστολή στη Βουλγαρία, έφερε το κοινό σ’ επαφή με την κομμουνιστική χώρα. Το 1964 γίνεται αρθρογράφος της «Ελευθεροτυπίας». Το 1967 συλλαμβάνεται από την απριλιανή δικτατορία για να απολυθεί σύντομα με περιοριστικούς όρους.
Το 1968/69 γίνεται συνεργάτης των Times του Λονδίνου και των New York Times και στη συνέχεια συνεργάζεται με την «Οικονομική Πορεία». Το 1972 εστάλη με αποστολή στο Λονδίνο, για λογαριασμό του «Βήματος», όπου μελέτησε και παρουσίασε τα μυστικά αρχεία του Foreign Office.
Πέθανε από καρδιά σε ηλικία 69 ετών στην Αθήνα, το βράδυ της Πέμπτης 18 Ιουλίου 1974, ενώ προσπαθούσε να διασταυρώσει μια πληροφορία για την εφημερίδα «Daily Express», της οποίας ήταν ανταποκριτής από το 1944.
Έπεσε στο μετερίζι της ενημέρωσης όπως ήθελε πάντα και το ευχόταν «Να πεθάνω όρθιος».
Ευάγγελος Ανδρουλιδάκης
Ο Ευάγγελος αδελφός του Γιώργη γεννήθηκε κι αυτός στην Καρέ. Άρχισε τη σταδιοδρομία του πρώτα στην εκπαίδευση, διατελώντας επί δύο χρόνια διευθυντής σε ιδιωτικό σχολείο του Ρεθύμνου. Τον κέρδισε όμως η δημοσιογραφία την οποία άρχισε να υπηρετεί από το 1929. Τότε πρωτοεμφανίστηκε ως οικονομικός συντάκτης από το «Ριζοσπάστη» στο πλευρό του Γιώργου Βιδάλη.
Στη συνέχεια εργάστηκε στην «Πρωία», στην «Καθημερινή», στην «Ελευθερία», στη «Βραδυνή» και στο «ΒΗΜΑ» το 1952, όπου υπήρξε αρχισυντάκτης.
Τελικά, έφτιαξε από το τίποτα τη «Ναυτεμπορική» ,την οποία διηύθυνε επί 20 χρόνια.
Σ΄ αυτή μέχρι το τέλος της ζωής κρατούσε μια στήλη στα «Πολιτικά Θέματα», όπου σχολίαζε τα οικονομικά της χώρας.
Στη διάρκεια της Κατοχής, μαζί με τον αδελφό του, τον επίσης κορυφαίο δημοσιογράφο Γιώργη Ανδρουλιδάκη, εξέδωσαν και κυκλοφορούσαν κρυφά τη «Μαχόμενη Ελλάδα» για την οποία ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος θα γράψει κάποτε: «Κανένα άλλο μυστικό έντυπο της Κατοχής δεν ήταν τόσο υπερκομματικό, τόσο συνενωτικό και τόσο συμφιλιωτικό όσο αυτό».
Διετέλεσε επίσης Εκδότης-διευθυντής του περιοδικού «Οικονομική πορεία» από το 1959. Οικονομικός σχολιαστής της ΕΡΤ το 1954. Μέλος της Εταιρείας Ελληνικών Σπουδών με αξιόλογο συγγραφικό έργο όπως «Ανδροκίδου Λόγοι-1937-Εισαγωγή Σχόλια Μετάφραση», «Ελληνική Οικονομία του 1948» κ.ά.
Η προσωπικότητα του Βαγγέλη Ανδρουλιδάκη δέσποσε στο δημοσιογραφικό αλλά και στον κοινωνικό χώρο επί εξήντα ολόκληρα χρόνια Υπήρξε ένας από τους λίγους δημοσιογράφους του οποίου η συμβολή στη διαμόρφωση της οικονομικής ζωής της Ελλάδας ήταν τόσο αποφασιστική, ώστε δικαίως να χαρακτηριστεί πρύτανης του είδους. Είχε επίσης και το χάρισμα του λόγου κι ήταν απόλαυση η συζήτηση μαζί του επί παντός επιστητού.
Οι δυσκολίες που πέρασε μέχρι να σταθεροποιηθεί επαγγελματικά τον έκαναν ευαίσθητο στα θέματα των νέων και ήταν δεδομένη η βοήθεια που παρείχε με κάθε τρόπο στους νέους που έφταναν στο γραφείο του ζητώντας μια ευκαιρία. Κι έχουμε στο αρχείο μας έγγραφό του στην ΕΣΗΕΑ (22/1/1975) στο οποίο διαμαρτύρεται για την μη εγγραφή επαγγελματιών δημοσιογράφων αναφέροντας ονόματα στενών συνεργατών του.
Υπήρξε από τους κορυφαίους της δημοσιογραφίας στην εποχή του επί σειράν ετών και διέπρεψε ιδιαίτερα στην Οικονομική Δημοσιογραφία,.
Πάνω απ’ όλα όμως υπήρξε ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος, μια φωτεινή προσωπικότητα, ένας χαρισματικός χειριστής του λόγου.
Έφυγε στις 14 Ιουλίου 1988 στην Ίο, ενώ κολυμπούσε στα νερά του Αιγαίου.
Όπως ήταν όμως η επιθυμία του, η κόρη του Αιμιλία μετέφερε τα οστά του στο νεκροταφείο Ρεθύμνου γιατί πάντα ο Ευάγγελος Ανδρουλιδάκης ένοιωθε δεμένος με τον τόπο του και δεν θα ήθελε να βρίσκεται η τελευταία του κατοικία μακριά από την αγαπημένη του γη.
Ακόμα και μετά θάνατον όμως δεν λησμόνησε τους νέους με υποτροφίες που θεσπίστηκαν στη μνήμη του.
Μανόλης Μαθιουδάκης
Ο Μανόλης Μαθιουδάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1933, με καταγωγή από την ανταρτομάνα Κοξαρέ.
Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Κρήτη, με την ευλογία να έχει και μια μητέρα πρότυπο αφοσίωσης και αγάπης. Μια αγωνίστρια της ζωής που έδινε το δικό της αγώνα, στηρίζοντας τον σύζυγό της που είχε δοθεί ολοκληρωτικά στην αντίσταση για να έρθει το συντομότερο η λευτεριά. Από κοντά κι εκείνη βοηθούσε τον αγώνα με όλες τις δυνάμεις της.
Ήταν μόλις εννέα χρόνων ο Μανόλης όταν τον συνέλαβαν οι Γερμανοί. Ήταν το βαρύ τίμημα για τους αγώνες των γονέων του.
Αν και τόσο μικρός δεν έχασε το θάρρος του. Κρατήθηκε για δύο μήνες στις φυλακές της Φορτέτζας. Κι έπειτα αφέθηκε για να συνεχίσει τον αγώνα της επιβίωσης.
Όσο κι αν φαίνεται δύσκολη η σημερινή εποχή για τους νέους συναδέλφους, εκείνα τα χρόνια θα έπρεπε να έχεις γερά κότσια για να σταθείς στον χώρο. Να μιλάς και να γράφεις σωστά ελληνικά, να μην έχεις ωράριο κυνηγώντας την είδηση, να υπομένεις τις μεγαλύτερες παραξενιές των προϊσταμένων που είχαν πολλές φορές υπερβολικές απαιτήσεις στο έλεος κι αυτοί της ανηλεούς προσπάθειας για την αύξηση της κυκλοφορίας.
Ο Μανόλης Μαθιουδάκης δεν άργησε να καταξιωθεί γιατί διέθετε τα προσόντα που τον αναδείκνυαν χωρίς την στήριξη κανενός. Ασχολήθηκε κυρίως με το αστυνομικό ρεπορτάζ και πήρε μέρος σε εξαιρετικά σοβαρές αποστολές στο εξωτερικό και μάλιστα σε κρίσιμες περιόδους όπως ήταν αυτή της Κύπρου. Στο συνδικαλιστικό κίνημα διακρίθηκε έτσι ώστε επάξια να γίνει και πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, προωθώντας πολλά θέματα των δημοσιογράφων. Ο Μανόλης Μαθιουδάκης έφυγε στις 3 Ιουνίου 2024 αλλά μένει πάντα στη σκέψη και στην καρδιά μας εκτιμώντας όλα όσα πρόσφερε στη δημοσιογραφία και στους συναδέλφους του.
