Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΠΑΠΑΔΑΚΙ*
Γειά σας με λένε Πολυτεχνείο. Είμαι ένα από τα πολλά εκπαιδευτικά ιδρύματα της Ελλάδας και είμαι πια 51 ετών. Ουσιαστικά γεννήθηκα στις 17 Νοέμβρη του 1973. Με κυοφορούσε ο λαός για εφτά απίστευτα χρόνια με βασανισμούς, καταρράκωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, στέρηση της ελευθερίας, δολοφονίες και όσα «άλλα θεάρεστα» συνθέτουν το προφίλ μιας χούντας που κυβερνούσε την πατρίδα μου, την πατρίδα μας!!!
Γεννήθηκα τότε που φύτρωσε το παράπονο στο στήθος του φοιτητή, του εργάτη, του απλού πολίτη και ζητούσε τρία απλά πράγματα, που όμως δεν του τα έδινε η χούντα των συνταγματαρχών: Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία.
Γεννήθηκα τότε που η αδικία είχε γίνει το καθημερινό ψωμί στο τραπέζι του απλού πολίτη αυτής της χώρας.
Με λένε Πολυτεχνείο!
Γεννήθηκα τότε που το σώμα κάθε πολίτη αυτής της χώρας τρεφόταν με ποτάμια αίματος, με αλυσίδες, με ανισότητες, με θυσίες.
Γεννήθηκα όταν είδα πως οι Έλληνες είχαν πλαδαρέψει για εφτά ολόκληρα χρόνια στις πολυθρόνες της ντροπής και της υποταγής, όταν γι’ αυτούς υπήρχαν μόνο ο άρτος και τα θεάματα, όταν ήταν αποβλακωμένοι στα γήπεδα ή στη νεότευκτη τηλεόραση, και έκαναν πως δεν άκουγαν τις κραυγές των λίγων, που σάπιζαν στους «Παρθενώνες» της σύγχρονης Ελλάδας του 20ου αιώνα, τη Μακρόνησο και τη Γυάρο.
Με λένε Πολυτεχνείο!
Γεννήθηκα όταν ένιωσα τις φλογισμένες ψυχές των φοιτητών. Είδα τον ήλιο όταν άκουσα τον απλό πολίτη, τον εργάτη, τον φοιτητή, τον μαθητή να φωνάζει: Φτάνει πια, κάτω η χούντα, Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία, έξω οι Αμερικάνοι, θάνατος στον φασισμό! και τραγουδούσε τα πιο όμορφα τραγούδια για τις δυο μεγαλύτερες Ελληνίδες θεές, την Ελευθερία και τη Δημοκρατία.
Με λένε Πολυτεχνείο!
Ήμουν ο ελεύθερος ραδιοφωνικός σταθμός, των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων. Τρεις όμορφες μέρες του Νοέμβρη του 1973 γιόρταζα τα γεννητούρια μου, και ήρθαν οι ερπύστριες των Τανκς για να με λιώσουν, να με αφανίσουν. Μα δεν τα κατάφεραν! Το ΕΑΤ ΕΣΑ, τα κρατητήρια, τα βασανιστήρια, οι διώξεις, μ’ έκαναν ακόμα πιο δυνατό. Κάθε γωνιά της Ελλάδας αντήχησε από την κραυγή μου.
Είμαι το Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο!
Και ήρθε η μεταπολίτευση και πριν καν προφτάσω να «περπατήσω», είδα αυτούς που πανηγύριζαν στα γεννητούρια μου, να με εξαργυρώνουν με οποιοδήποτε τίμημα! Είδα πολιτικάντηδες να μου κάνουν στριπτίζ στα μπαλκόνια, έγινα εμπόρευμα φτηνό, και παχιά λόγια χωρίς νόημα. Ασέλγησαν στο κορμί μου, κάνοντας μέχρι και παζάρι στα ιερά κάγκελά μου, από άτομα που έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν μπόρεσαν να μυρίσουν το άρωμά μου.
Με λένε Πολυτεχνείο!
Είμαι πια 51 ετών και άκουσα να λένε πως τώρα πια γέρασα, κουράστηκα και δεν έχω χώρο πια στα όνειρά σας.
Όμως… όμως τώρα που ζούμε σε μια εικονική πραγματικότητα με ηδονικές απολαύσεις, με τον υποβόσκοντα ρατσισμό μας, την ανεργία των νέων, τα ναρκωτικά, την οικονομική μας εξάρτηση από ξένα καρτέλ, τώρα που έχουμε γίνει θύματα της παγκοσμιοποίησης και χάνουμε την εθνική μας ταυτότητα, με την παραχάραξη της ιστορίας μας, τώρα που έχουμε γίνει πιονάκια και αναλώσιμα υλικά στις μηχανές των πολυεθνικών, όμως… όμως τώρα, αν και δεν το εύχομαι, πολύ φοβάμαι, πως μπορεί κάποια στιγμή να με θυμηθείτε. Και ίσως θυμηθείτε τον μεγάλο αρχαίο ιστορικό μας τον Θουκυδίδη, που ιστορώντας τον Πελοποννησιακό Πόλεμο έλεγε: «Δεν κατηγορώ εκείνους που επιζητούν να επεκτείνουν την εξουσία τους. Κατηγορώ εκείνους που είναι πρόθυμοι να υποταχθούν».
Θέλω να πιστεύω πως κανένας τέτοιος δεν υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα μας και πως εγώ, το «Πολυτεχνείο», θα ζω πάντα στις καρδιές σας.
* Ο Βαγγέλης Παπαδάκις είναι π. διευθυντής του 1ου Γυμνασίου Ρεθύμνου -Ε:11 Φυσικής αγωγής
