83 χρόνια συμπληρώθηκαν φέτος από την ημέρα της εκδημίας του Κωστή Παλαμά. Ήταν τέλη του Φλεβάρη στα 1943, ενώ οι Γερμανικές δυνάμεις της Κατοχής καταδυνάστευαν τον ελληνισμό, όταν ο μεγάλος μας ποιητής έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 84 ετών.
Θα θέλαμε, λοιπόν, τιμώντας τη συμβολή του στα ελληνικά Γράμματα, να αναδημοσιεύσουμε λίγα λόγια σήμερα για εκείνον γνωστών προσωπικοτήτων του πνεύματος τα πρώτα χρόνια μετά το θάνατό του, ως ευωδιαστά και πάντα ανθισμένα λουλούδια στο μνημούρι του.
Κοντά στο λογοτεχνικό έργο του Παλαμά, στέκεται και ο αγώνας του για τη δημοτική γλώσσα. Έτσι, «ο δημοτικισμός του Παλαμά είναι από τις σταθερώτερες και γονιμώτερες πεποιθήσεις του», γράφει, μεταξύ άλλων, για αυτόν ο Πέτρος Χάρης στην «Ελευθερία» στις 1.3.1953, στα δεκάχρονα από τον θάνατο του ποιητή.
Λίγα χρόνια πριν, στις 1.3.1947, στην εφημερίδα «Εμπρός», ο Φορτούνιο, δηλαδή ο Σπύρος Μελάς, επισημαίνει για τον Κωστή Παλαμά ανάμεσα στα άλλα ενός πρωτοσέλιδου άρθρου του και τα εξής: «[…] Η Ελλάδα του (σημείωση: εννοεί τον ποιητή μας) είναι μια πνευματική οντότης, ικανή να γίνῃ σημαία όλων – ουδέποτε θέμα διχασμού και διαμάχης».
Mε άλλα λόγια, μπορεί ο Εθνικός μας ποιητής να έφυγε από τη ζωή τον Φλεβάρη του 1943, αλλά οι στίχοι του παραμένουν στο πέρασμα των χρόνων αθάνατοι.
