Μπούλινγκ! Άλλη μια λέξη κακοποίησης
της γλώσσας μας της καταπληγιασμένης!
Άλλη μια έξη κακοποίησης του συνανθρώπου!
Μπούλινγκ, τραμπουκισμός, νταϊλίκι, εκφοβισμός!
Λέξεις καρφιά, φράσεις μαστίγια, χέρια μαχαίρια,
σκηνές μαρτυρικές, επώδυνες σιωπές κι ένοχες ανοχές!
Το ίδιο και απαράλλαχτο αιώνες τώρα παίζεται σενάριο.
Το σκηνικό αλλάζει -από του παρελθόντος τις αλάνες
στις σχολικές αυλές και οθόνες σήμερα των κινητών!
Μπούλινγκ, προπηλακισμός, περιθωριοποίηση!
Τέκνο κι αυτό της βίας της πολύτεκνης,
που τριγυρνά εδώ κι εκεί αναμαλλιασμένη
κάνοντας των θυμάτων της αβίωτο το βίο.
Φαινόμενο εισαγόμενο στη σχολική κοινότητα
που διαρκώς θηλάζει απ’ τα λύματα τα εξωσχολικά.
Όπου και να κοιτάξεις το μπούλινγκ σε πληγώνει!
Η κοινωνία ήταν και είναι του μπούλινγκ η μαμή!
Μπούλινγκ, στοχοποίηση, χλεύη, βανδαλισμός!
Μνήμες παλινοστούσες στην οθόνη του νου.
* * *
Κι εσύ που ‘πεσες θύμα να το ξέρεις:
Όσο στριφογυρίζεις μέσα στη σιωπή σου,
τόσο και πιο βαθιά βιδώνεσαι στο φόβο σου
βλέποντας τ’ ανθρωπάκια «υπεράνθρωπους»!
Και όσο δείχνεις ότι σκιάζεσαι τα σκιάχτρα,
τόσο κι οι τρομολάγνοι θα ‘ναι η σκιά σου.
Ούτε στιγμή να αναρωτηθείς εάν αξίζεις,
λόγω απαξίωσής σου από ανάξιους.
Ούτε ν’ αποδεχτείς πως είσαι η αιτία
που είσαι στόχος του αστόχαστου.
Ούτε και να σκεφτείς εκδίκηση
με αυτοδικία ή «θυτεύοντας».
Μετάπλαθε, όσο μπορείς, τα πλήγματα
σε δημιουργία κι επιτυχία σου προσωπική.
Αυτή θα είναι η μεγαλύτερή σου εκδίκηση.
Και μην ξεχνάς πως και ο θύτης είναι θύμα
των καταστάσεων που τον ωθούν κάθε φορά
στην όποια αντικοινωνική του συμπεριφορά.
Κακός κανένας δε γεννιέται, μόνο γίνεται.
Μα προπαντός να μην ξεχνάς πως πρέπει
ξεκάθαρα ν’ «ανοίγεσαι» και να μιλάς.
Μα να μιλάς σε όποιους πρέπει
και πριν να είναι αργά!
* * *
Στους απολογισμούς
της σχολικής χρονιάς,
άραγε πόσοι υπεύθυνοι
σ’ όλη την γκάμα της ιεραρχίας
θα ‘χουν συμπεριλάβει και το θέμα
της ουσιαστικής αντιμετώπισης
του σχολικού εκφοβισμού,
μα και με πόσο…
«ελαφριά καρδιά» θα παν διακοπές;
(Μήπως τους κάνει… «αβαρία» η διάθεση
των ελαχίστων… «γυρολόγων» ψυχολόγων;)
