«Και εγώ που εργάζομαι σε μεσιτικό γραφείο και ενοικιάζω και η ίδια σπίτι, γνωρίζω πως αν φύγω τώρα από εκεί που είμαι δεν θα βρίσκω μετά κάτι άλλο και αυτό είναι τρομακτικό», αναφέρει χαρακτηριστικά μιλώντας στα «Ρ.Ν.» η Εύα Ιωαννίδου, υπεύθυνη σε μεσιτικό γραφείο στο Ρέθυμνο αποτυπώνοντας μια θλιβερή πραγματικότητα που επικρατεί αυτή τη στιγμή στην καθημερινότητα της πόλης και η οποία εξελίσσεται σε μια πραγματική κρίση στέγης που λαμβάνει διαστάσεις όλο και μεγαλύτερες. Νέα ζευγάρια που επιθυμούν να κάνουν το επόμενο βήμα στη ζωή τους και να συγκατοικήσουν, φοιτητές που έρχονται στην πόλη να σπουδάσουν, οικογένειες που χρειάζονται μεγαλύτερο σπίτι για να μείνουν, επαγγελματικές ομάδες των οποίων η ζωή είναι στενά συνδεδεμένη με την έννοια της μετάθεσης και της μετακίνησης, όλοι συχνά αναζητώντας στέγη στο Ρέθυμνο πέφτουν πάνω σε τοίχο καθώς η διαθεσιμότητα των κατοικιών είναι εξαιρετικά μικρή, ενώ μεγάλο μέρος των ακινήτων διατίθεται στη βραχυχρόνια μίσθωση. Πρακτικά βρισκόμενοι μάλιστα αρχές Αυγούστου όπως εξηγούν οι επαγγελματίες της αγοράς αυτό που μπορεί κανείς να βρει κανείς διαθέσιμα είναι κυρίως τα λεγόμενα Airbnb, ενώ τα ακίνητα που διατίθενται για μακροχρόνια μίσθωση κυριολεκτικά αγνοούνται. «Γενικά η διαθεσιμότητα είναι αρκετά μικρή σε σχέση με τη ζήτηση. Υπάρχουν αρκετά διαμερίσματα που δίνονται για βραχυχρόνια μίσθωση, δηλαδή ξεκινάνε από Σεπτέμβριο και διατίθεται το αργότερο ως τα τέλη Ιουνίου κάποια. Τα περισσότερα είναι μικρά δηλαδή μιλάμε πάντα για γκαρσονιέρες 25-35 τ.μ. Και οι τιμές κυμαίνονται από 400€ – 500€. Αυτή τη στιγμή κάτω από 400€ δεν υπάρχει τίποτα», σημειώνει η κ. Ιωαννίδου, ενώ από την πλευρά του ο Ανδρέας Ανδρουλιδάκης, ιδιοκτήτης κτηματομεσιτικού γραφείου στο Ρέθυμνο, αναφέρει: «Η αγορά των ενοικίων στο Ρέθυμνο παραμένει ιδιαίτερα πιεσμένη. Η διαθεσιμότητα είναι επίσης περιορισμένη για μακροχρόνια ενοικίαση και αυτό δημιουργεί ένα περιβάλλον που η προσφορά δεν υπάρχει για να καλύψει τη ζήτηση».
Αυτό το διάστημα εκείνοι που ψάχνουν περισσότερο σπίτι είναι οι φοιτητές μιας και οι βάσεις ανακοινώθηκαν πρόσφατα, οπότε στα κτηματομεσιτικά γραφεία τα τηλέφωνα από όλη την Ελλάδα δίνουν και παίρνουν, ωστόσο όπως εξηγούν οι επαγγελματίες, η πραγματικότητα της αγοράς των ενοικίων στο Ρέθυμνο απογοητεύει τελικά τους φοιτητές και τις οικογένειές τους. «Πάρα πολλούς φοιτητές έχουμε από όλη την Ελλάδα. Οι πιο πολλοί ψάχνουν για μακροχρόνια μίσθωση. Κάποιοι βέβαια που είναι από Κρήτη αλλά από άλλη πόλη συμβιβάζονται με κατοικίες βραχυχρόνιας μίσθωσης γιατί για δύο μήνες μπορούν να φεύγουν και να ξανάρθουν μετά πίσω και να μην πληρώνουν και ενοίκιο εν τέλει αυτό το διάστημα. Αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό είναι από την υπόλοιπη Ελλάδα, αλλά δυστυχώς απογοητεύονται όταν έρχονται. Είναι και πάρα πολλοί που δεν γνωρίζουν την κατάσταση με τα σπίτια στο Ρέθυμνο οπότε έρχονται τελευταία στιγμή. Και δυστυχώς έχουν πολύ μεγάλη απογοήτευση και κυρίως ως προς την ποιότητα των σπιτιών γιατί στην υπόλοιπη Ελλάδα με 400-500€ βρίσκεις ένα σπίτι αρκετά αξιοπρεπές. Εδώ δεν βρίσκεις συνήθως, υπάρχουν και ωραία αλλά δεν είναι πάντα η σχέση ποιότητας – τιμής σωστή. Οπότε έρχονται και λένε 500€ να δίνω για μια τρύπα δεν αξίζει και απογοητεύονται. Τώρα κάποιοι αναγκαστικά στρέφονται και στο Airbnb», εξηγεί η κ. Ιωαννίδου.
Μεγάλη «πληγή» το στεγαστικό για τις οικογένειες και τα ζευγάρια
Η μεγάλη «πληγή» βέβαια είναι οι οικογένειες που αναζητούν σπίτι στο Ρέθυμνο ή ακόμα και τα ζευγάρια. Με άλλα λόγια όσοι επιθυμούν να βρουν μια στέγη με λίγο παραπάνω απαιτήσεις και όταν λέμε «απαιτήσεις» εννοούμε κάποιο παραπάνω δωμάτιο ή κάποιες «ανέσεις» που χρειάζονται για να είναι βιώσιμη η καθημερινότητα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι άνθρωποι εδώ αναγκάζονται να κάνουν τεράστιους συμβιβασμούς, καθώς δεν υπάρχουν τέτοιες κατοικίες και αν τελικά βρουν κάτι μπορεί να χρειαστεί να περιμένουν και χρόνια. «Έχουμε πάρα πολύ μεγάλη λίστα αναμονής στις οικογένειες γιατί ψάχνουν κατοικίες με δύο υπνοδωμάτια και πάνω. Αλλά εκτός του ότι είναι πραγματικά ελάχιστα τα διαθέσιμα είναι και πάρα πολύ ακριβά. Δηλαδή δεν μπορούν πλέον να ανταποκριθούν οι άνθρωποι και λογικό είναι, μιλάμε τώρα για ενοίκια 900€, 1.000€, 800€ ανάλογα την περιοχή», εξηγεί η κ. Ιωαννίδου, ενώ ο κ. Ανδρουλιδάκης τονίζει: «Είναι ένα ευαίσθητο σημείο αυτό και πολύ σημαντικό. Διότι τα νέα παιδιά, τα νέα ζευγάρια που θέλουν να χαράξουν τη ζωή τους, δυστυχώς μπαίνει ένα τεράστιο εμπόδιο. Αυτό που χαρακτηρίζω εγώ «κρίση κατοικίας». Για μένα είναι μια κρίση, όπως ήταν η οικονομική κρίση, η υγειονομική κρίση, αντιμετωπίζουμε και την κρίση κατοικίας σήμερα, γιατί δεν μπορούμε να καλύψουμε τις ανάγκες όποιες είναι αυτές ενός ζευγαριού, ενός ζευγαριού με παιδί, ενός ζευγαριού με δύο παιδιά. Είναι δυσεύρετη η κατοικία της μακροχρόνιας μίσθωσης και υπάρχει πρόβλημα. Χώρια ότι μπορεί να είναι η τιμή του από 500-600€».
Μάλιστα για ένα ζευγάρι που δεν έχει παιδιά η κ. Ιωαννίδου σημειώνει πως για να βρουν έστω μια δίχωρη κατοικία θα χρειαστεί κατά μέσο όρο να περιμένουν 4-5 μήνες, ενώ εν γένει οι αναμονές για κάποιους ανάλογα και τις απαιτήσεις αγγίζουν τα χρόνια. «Ένα ζευγάρι, που θέλει ένα δωμάτιο, έναν χώρο για καναπέ, κουζίνα, μπάνιο θα βρει κάτι αλλά βάζω ένα μέσο όρο 4-5 μήνες. Γενικά το διάστημα αναζήτησης είναι λίγο σχετικό. Έχει τύχει κάποιος πάρα πολύ γρήγορα να βρει κάτι ανάλογα και με τη αναζήτησή του, αλλά υπάρχουν και άνθρωποι που είναι χρόνια στην αναμονή. Γενικά αυτοί που ψάχνουν μεγάλα σπίτια, ή έχουν κάποιες συγκεκριμένες απαιτήσεις ή θέλουν μόνο μονοκατοικίες, ή έχουν κατοικίδια, αυτοί μπορεί να είναι και χρόνια στη λίστα».
Όχι παιδιά, όχι κατοικίδια, μόνο κοπέλες
Σε αυτό το ήδη δυσμενές περιβάλλον της ενοικίασης κατοικίας, έρχονται συχνά να προστεθούν και οι παράλογες απαιτήσεις των ιδιοκτητών. Αυτές μπορεί να αφορούν από την απαγόρευση κατοικίδιου μέχρι και την άρνηση της ενοικίασης σε ανθρώπους που έχουν παιδιά, ή να γίνονται διακρίσεις από πλευράς ιδιοκτητών ανάλογα με το φύλο. «Το «δεν δέχομαι κατοικίδια» το ακούμε στο 95%. Πολύ λίγοι είναι αυτοί που θα δεχθούν κατοικίδια. Φυσικά και αυτό είναι παράλογο διότι και να γίνει ζημιά ο ενοικιαστής έχει υποχρέωση να την πληρώσει. Το καταλαβαίνω από τη μια το άγχος των ιδιοκτητών για τυχόν φθορές κ.λπ. από την άλλη η νομοθεσία λέει ότι τα κατοικίδια μπορούν να ζουν αν και εφόσον πληρούν τις προϋποθέσεις που πρέπει να υπάρχουν. Ο μεγαλύτερος παραλογισμός βέβαια έχει να κάνει με τα παιδιά: πολλοί ιδιοκτήτες λένε «Δεν θέλω παιδιά». Ή λένε θέλω μόνο γυναίκα, ή θέλω μόνο αγόρια. Υπάρχει και το «μόνο φοιτητές», το οποίο το καταλαβαίνω κάπως ειδικά αν είναι σε κτίριο που ζουν μόνο φοιτητές. Αλλά το μόνο φοιτήτριες, μόνο κοπέλες, ή το δεν θέλω παιδιά είναι τραγικό. Και το θέμα είναι και πως θα το πεις στον πελάτη που έρχεται και βλέπει το σπίτι διαθέσιμο και εσύ πρέπει να του πεις «συγγνώμη αλλά δεν γίνεται, έχετε παιδιά»; Είναι πολύ άσχημο. Η αλήθεια είναι πως τα βάζει ο κόσμος με τους μεσίτες αλλά δεν φταίμε εμείς. Η απαίτηση είναι του ιδιοκτήτη δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι», περιγράφει η κ. Ιωαννίδου.
Το συμπέρασμα είναι πως ο κόσμος εν τέλει έχει αγανακτήσει, όπως εξηγεί η ίδια, καθώς η αναζήτηση κατοικίας μοιάζει τελικά σαν αποστολή εύρεσης νερού στην έρημο. Όποιος δεν έχει απαιτήσεις και απλώς αναζητά ένα «κεραμίδι» και αυτό συχνά αρκετά κοστολογημένο «πάνω» θα βρει τελικά κάτι, οι υπόλοιποι απλά θα πρέπει να συμβιβαστούν ή να περιμένουν για να ζήσουν τη ζωή τους στην ήσυχη και φτιαγμένη για οικογένειες και φοιτητές κατά τ’ άλλα πόλη του Ρεθύμνου. «Η εικόνα που έχουμε από τον κόσμο που ψάχνει σπίτι είναι ότι γενικά είναι αγανακτισμένοι, μπουχτισμένοι, τα βάζουν λίγο με εμάς, τα βάζουν λίγο με το κράτος ότι δεν μπαίνει ένα πλαφόν. Το μεγαλύτερο ποσοστό είναι όμως εκνευρισμένοι», καταλήγει η κ. Ιωαννίδου.
