Μάνα, Μητέρα
Μαμά. όπως κι αν σε πουν,
τα χείλη τρέμουν!
* * *
Μάνα της καρδιάς,
Μάνα της κοιλιάς, Μάνες
Ισοτιμίας!
* * *
Μάνα, σαν ρίζα
δέντρου δεν ζητάς κάτι
γι’ ανταμοιβή σου!
* * *
Όλα στον κόσμο,
Μάνα, μικραίνουν μπρος στο
μεγαλείο σου!
* * *
Δεν αίρουν, Μάνα,
το κύρος σου οι «Μήδει-
ες εξαιρέσεις»!
* * *
Μάνα του κόσμου
κόσμημ’ ακριβό, Μάνα
κοσμογεννήτρα!
* * *
Μάνα, όσο κι αν
σε πικραίνουμε, εσύ
μας ξεπικραίνεις!
* * *
Μάνα, της πιο α-
γνής κι αβαρυγκόμητης
συγχώρεσής μας!
* * *
Η αγκαλιά σου,
Μάνα, έχει το σχήμα
κάθε σου παιδιού!
* * *
Μάνα, που έχεις
ζωή σου των παιδιών σου
μόνο τη ζωή!
* * *
Μάνα των ευχών,
των προσευχών, μα και της
αυτοθυσίας!
* * *
Μάνα!», επιφώνη-
μα γλυκό μα και φωνή
της αγωνίας!
* * *
Μάνα, λιμάνι
και σωσίβιο στου βί-
ου τις φουρτούνες!
* * *
Μάνα, εσύ ‘σαι
της Αγιάς Υπομονής
η ενσάρκωση!
* * *
Μάνα, στη στοργή
αλλά και στην οργή σου
είσ’ ιδανική!
* * *
Στ’ άσπρα ή μαύρα,
μορφή ‘σαι ιδεώδης
αγία Μάνα!
* * *
Το δάκρυ σου ‘ναι
νάμα, Μάνα, και μάννα
κάθε σου ματιά!
* * *
Μάνες των κρίνων,
μάνες των θρήνων, μάνες
της χαρμολύπης!
* * *
Κουράγιο, Μάνες
παιδιών πολέμου και «ει-
ρήνης» όπου Γης!
* * *
Μάνες των Τεμπών,
«Μάνες Παναγιές» μα και
«Ζωές εν τάφω»!
* * *
Μάνα, που όσο
κι αν γερνάς, αγέραστη
η αγάπη σου!
* * *
Μάνα, εσύ ‘σαι
και μετά τη «δύση» σου
άδυτος φάρος!
* * *
Εν ζωή ‘σουν, Μά-
να, λιθαράκι. «τώρα»
εισ’ ογκόλιθος!
* * *
Μου ‘χει μουσκέψει
κάθε μου σκέψη, Μάνα,
πάλ’ η μνήμη σου!
