Αυτός είναι ο τίτλος του βιβλίου του εκπαιδευτικού Μανώλη Παπουτσιδάκη από την Λαμπινή ο οποίος ακλουθά τα ζάλα του αείμνηστου πατέρα του Μιχάλη όσον αφορά τον έμμετρο λόγο και συγκεκριμένα τη μαντινάδα και τη ρίμα.
Μάλιστα ο Μιχάλης Παπουτσιδάκης έγραφε αρκετά χρόνια στον τοπικό τύπο με το παρανόμι Λαμπιθιανός. Το χάρισμα του κληρονόμησε μαζί με άλλα ο Μανώλης Παπουτσιδάκης ο οποίος εκτός της κοινωνικής και πολιτιστικής του προσφοράς από τη νεανική του ηλικία αποτύπωνε στο χαρτί πολύ πετυχημένα τις σκέψεις και τα συναισθήματά του στον δεκαπεντασύλλαβο στίχο. Καταπιανόταν με πολλά θέματα της ζωής όπως η χαρά ο πόνος ο έρωτας η φιλία η συγγένεια η γέννηση ο θάνατος και άλλα. Ο Μανώλης Παπουτσιδάκης έχει το ταλέντο του λαϊκού ποιητή και ριμαδόρου αφού μπορεί να καταγράψει γεγονότα τοπικά η ακόμα και παγκόσμια.
Μπορεί να συγκινήσει συγγενείς και φίλους αναφερόμενος με μαντινάδες σε στιγμές χαράς η λύπης πράγμα που έχει συμπεριλάβει στο 20 σελίδων βιβλίο του.
Ο τρόπος γραφής του είναι γλαφυρός και αυθεντικός αφού περιλαμβάνει λέξεις της κρητικής διαλέκτου πράγμα απαραίτητο για τη μαντινάδα.
Το βιβλίο το αφιερώνει στη σύζυγό του Άννα στην κόρη του Εμμανουέλλα στον γαμπρό του Νίκο και στον εγγονό του Γαβριήλ πράγμα που σημαίνει ότι ο αγαπητός Μανώλης είναι ένας άριστος οικογενειάρχης εκτός από άψογος στιχουργός και εκπαιδευτικός (συνταξιούχος πλέον). Είναι σίγουρο ότι οι πολυάριθμοι μαθητές του έχουν μόνο καλά λόγια να πουν για το έργο του και τα όσα καλά τους δίδαξε εκτός από τις γνώσεις, αφού η συμπεριφορά και η ευγένειά του ήταν υποδειγματική.
Στο βιβλίο του υπάρχουν ενότητες όπως από τα γεγονότα του κόσμου, πολιτικές ρίμες, σε αυτούς που αγάπησε, ακροστιχίδες, στίχοι του έρωτα, για να γελάσουμε, πάμε μια εκδρομή, τραγούδια και μαντινάδες διάφορες.
Αρχίζει με δυο βιωματικές μαντινάδες και λέει…
Ότι ‘δανε τα μάτια μου κι’ ακούσανε τ’ αυτιά μου
η πένα τα ζωγράφισε και βγήκαν τα γραφτά μου
Ο νους μου δεν ησύχασε ογδόντα έξη χρόνια
κι’ η κεφαλή στολίστηκε του Ψηλορείτη χιόνια.
Οι ρίμες του είναι σατιρικές και καυστικές συγχρόνως αφού καυτηριάζει τα κακώς κείμενα όπως π.χ. η ρίμα με τίτλο η μαζοποίηση και ο καταναλωτισμός η εκείνη που έχει τίτλο οι δανειστές και εκείνη που μιλάει για βουλευτές και ψηφοφόρους.
Περιέχει πολλά αφιερώματα σε προσωπικότητες της Κρήτης και της χώρας αλλά και σε συγγενείς και φίλους με ευχές για τον γάμο ή τη βάφτιση των παιδιών τους.
Μερικές μαντινάδες του για τον έρωτα είναι…
Ήρθες και έχτισες φωλιά μέσα στα όνειρα μου
και τη ζωή μου κυβερνάς μεγάλε έρωτα μου,
Με σκλάβωσες με μια μαθιά και μ’ έχεις κάνει θύμα
όπως ο βράχος δε μπορεί ν’ αντισταθεί στο κύμα.
Αγάπα με να σ’ αγαπώ κι εγώ με τη σειρά μου
και θα σε κάνω κόνισμα να σ΄ έχω στην καρδιά μου.
Για τα γερατειά λέει…
Νοστάλγησα τα νιάτα μου εδά στα γεραθιά μου
που τρέμουνε τα πόδια μου και θόλωσε η μαθιά μου.
Η άνοιξη δεν έρχεται χωρίς τα χελιδόνια
κι ο άθρωπος μαραίνεται όσο περνούν τα χρόνια.
Για τους φίλους λέει…
Ποτέ σου να μην το χαλάς του φίλου το χατίρι
και το κρασί να πίνετε στο ίδιο το ποτήρι.
Αναφέρεται με όμορφες ρίμες σε εκδρομές που έκανε με διάφορους συλλόγους σε όλη την Ελλάδα, αναφέρεται στους συνταξιούχους, στους αγρότες και άλλες κοινωνικές τάξεις στολίζοντας με μαντινάδες τη ζωή και τους αγώνες τους για ένα καλύτερο μέλλον.
Γενικά είναι ένα βιβλίο απόσταγμα της ζωής του σπουδαίου αυτού συνανθρώπου μας που περπάτησε με σεμνότητα στη στράτα της ζωής του αλλά και άφησε σπουδαίο έργο σαν εκπαιδευτικός και μέλος της κοινωνίας μας.
Του εύχομαι ολόψυχα ότι το καλύτερο μαζί με την όμορφη οικογένεια του και τον ευχαριστώ για την εκτίμηση που έχει στην ταπεινότητά μου.
Κλείνοντας του αφιερώνω δυο μαντινάδες:
Τα παιγνιδίσματα του νου και τση ψυχής τον πλούτο
πιτήδεια τα συνταίριαξες εις το βιβλίο τούτο.
Από καρδιάς σου εύχομαι να έχεις την υγειά σου
κι από το σπήλιο τση ψυχής να βγαίνουν τα γραφτά σου!!!
Με εκτίμηση φίλε και συγχωριανέ Μανώλη.
