(Με αφορμή τη σημερινή (5 Ιουνίου)
Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος)
– Να, να. κοίτα εκεί. κοίτα εκεί, αγόρι μου!
Κείνο τ’ αστέρι είναι η πατρίδα μου η Γη..
η Γη. των… «περασμένων μεγαλείων»!
– Γιατί, παππού μου, την εγκαταλείψατε;
– Πρόκειται για την… Έξοδο, παιδί μου,
από το δεύτερο Παράδεισο, το γήινο,
που χάσαμε και πάλι με ευθύνη μας!
– Πάλι δε σε καταλαβαίνω, βρε παππού.
-Λόγω παράνοιας, κακόνοιας, μικρόνοιας
κάναμε αφύσικο το φυσικό μας περιβάλλον
αλλά και… Δαντικά Κολαστικό το αστικό μας,
παρά τις τόσες προειδοποιήσεις των εχέφρονων
πως «πριονίζουμε το ίδιο το κλαδί που μας στηρίζει»
και πως η « Φύση δεν νικιέται τελικά και εκδικείται»!
– Κάν’ τα, παππού μου, πιο λιανά, που λέει κι η γιαγιά.
– Εξαφανίσαμε τα δάση μας, κτίσαμε τα ποτάμια μας,
χαβούζες κάναμε τις θάλασσες, βρώμικο τον αέρα,
χώρους πυκνοκατοικημένης μοναξιάς τις πόλεις,
θολό το θόλο τ’ Ουράνού, για να… θολώσει
η ματιά Του πάνω απ’ του Πολέμου και
της… «Ειρήνης» τ’ ανοσιουργήματα!
– Μήπως αυτά ‘ναι μόνο ένας… μύθος
παιδαγωγικός, όπως και τόσοι άλλοι,
και η Γη σου απλώς έν’ αστέράκι
στον ουρανό μας το νυχτερινό;
– Μακάρι να ‘ταν, όπως λες!
-Και πότε θα γυρίσουμε εκεί;
– Ποτέ οι δικές μας οι γενιές!
Ίσως μετά τα… εγγόνια σου!
Μέχρι να… γιατρευτεί η Γη,
ν’ αποτοξινωθεί, να καθαρθεί,
θέλει μακρόχρονη απουσία μας!
– Κι ως τότε εμείς τι κάνουμε εδώ,
σ’ αυτή τη διαστημική μας εξορία;
– Η Μάνα Φύση μας εξόρισε με ένα όρο:
«Το ανθρωποείδος, που διασώθηκε εδώ
μ’ αυτήν εκεί τη διαστημική μας Κιβωτό,
εδώ θα εκτίει της μωρίας του την τιμωρία,
θα δοκιμάζεται, θα ανανήφει, θα καθαίρεται,
θα ωριμάζει και θ’ αναθεωρεί, έως την ώρα
που θα του δοθεί η… Τρίτη ευκαιρία»!…
– Γιατί, παππού, τα μάτια σου σκουπίζεις;
-Δεν είναι τίποτε, τίποτε, παιδί μου.
Απλώς μου μπήκε ένα… σκουπιδάκι.
