Μνήμες αντίστασης ενάντια στη χούντα των συνταγματαρχών

Στο Αγιασμάτσι αποφασίστηκε η πιο παράτολμη αντιστασιακή δράση

21 Απριλίου ημέρα Παρασκευή και στο Ρέθυμνο ξεκίνησαν οι συλλήψεις. Ο Πέτρος Ταχτατζής ήταν από τους πρώτους που συνελήφθησαν στο Ρέθυμνο αλλά με στεντόρεια φωνή ενώ τον οδηγούσαν στην ασφάλεια δεν έπαυε να φωνάζει «Ζήτω η Δημοκρατία». Ο Γιάννης Κυριακάκης επίσης άρχισε να ετοιμάζεται. Από τη Γερμανική Κατοχή είχε εξοικειωθεί με τη διαδικασία της σύλληψης. Όπου να ‘ναι θα έφτανε κι η σειρά του. Έτοιμος ήταν και ο Γιάννης Χαλκιαδάκης γιατί ήταν ηλίου φαεινότερο ότι θα τον καλούσαν ως εκδότη εφημερίδας για …διαπραγμάτευση.

ΧΟΥΝΤΑ ΕΥΑ — Ο Γιάννης Χαλκιαδάκης είχε επίσης ταχθεί ενάντια στη χούντα των συνταγματαρχών από την πρώτη μέρα

Έχει πολλά κεφάλαια ο τομέας της Αντίστασης στη χούντα των συνταγματαρχών στο επόμενο διάστημα. Ας ξεφυλλίσουμε μερικά …

Η οδύσσεια ενός αντιστασιακού

Ένας από τους κορυφαίους αντιστασιακούς και ο Νίκος Απανωμεριτάκης από τη Λαμπηνή, που μας έκανε την τιμή να συζητήσει μαζί μας για κείνη τη χαλεπή περίοδο.

Ο Νίκος Απανωμεριτάκης γεννήθηκε στη Λαμπηνή. Είναι ο δευτερότοκος από τους οκτώ γιους αγωνιστού της Εθνικής Αντίστασης. Για την αντιστασιακή του δράση κατά της δικτατορίας, συνελήφθη τον Σεπτέμβρη του 1968 Παρέμεινε κρατούμενος πέντε χρόνια στις φυλακές Αβέρωφ, Λαρίσης, Αίγινας, Επταπυργίου (Γεντί Κουλέ) και Κορυδαλλού.

Αποφυλακίστηκε με τους άλλους πολιτικούς κρατούμενους με την «αμνηστία» του Παπαδόπουλου τον Αύγουστο του 1973.

Ήταν κατηγορούμενος επίσης με τους συγκρατούμενούς του στον Γεντή Κουλέ Γιώργη Καράτζη και Βασίλη Ράπανο «για στάση, σωματικές βλάβες κατά φυλάκων κ.λπ.». Η δίκη είχε αναβληθεί τρεις φορές. Τελικά έγινε τον Απρίλιο του 1974. Οι συνήγοροι Στάθης Γιώτας και Γιώργος Πρασιανάκης κατάφεραν να πείσουν το δικαστήριο στη Θεσσαλονίκη ότι και αυτά τα αδικήματα περιλαμβάνονται στη «αμνηστία».

Με τη μεταπολίτευση ο ασυμβίβαστος Λαμπηθιανός, επανήλθε στην υπηρεσία του.

Στην ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχαμε, ζητήσαμε λεπτομέρειες για το Εθνικό Απελευθερωτικό Κίνημα Κρήτης. Κι ο κ. Απανωμεριτάκης μας είπε:

Το Εθνικοαπελευθερωτικό Κίνημα Κρήτης

«Η αντιστασιακή οργάνωση Εθνικο-Απελευθερωτικό Κίνημα Κρήτης, δημιουργήθηκε και δραστηριοποιήθηκε από το Γενάρη του 1968.

Την αποτελούσαν μέλη και στελέχη της Ενώσεως Κέντρου και κυρίως της ΕΔΗΝ.

Στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1968 συνελήφθησαν και ανακρίθηκαν περίπου 270 άτομα στην Κρήτη και την Αθήνα. Κρατήθηκαν στην Ασφάλεια Προαστίων Νέα Ιωνία και Φιλαδέλφεια, σε αυστηρή απομόνωση επί 45 μέρες με τα γνωστά βασανιστήρια και ξυλοδαρμούς οι Χαράλαμπος Γεωργακάκης, Ιωσήφ Μαμαλάκης, Μιχάλης Παπαδάκης, Βαγγέλης Σκορδίλης κι εγώ. Στη ΕΣΑ κρατήθηκαν οι στρατιώτες Γεώργιος Ανδρουλιδάκης, Γεώργιος Δαμιανάκης, Μιχάλης Δουλγεράκης και Κωνσταντίνος Σταματάκης.

Τον Μάιο του 1969 και ενώ ήμασταν προφυλακισμένοι στις φυλακές Αβέρωφ και Μπογιατίου, μας φυγάδευσαν στην κυριολεξία και μας μετήγαγαν στις φυλακές της Λάρισας. Εκεί τρεις μέρες πριν από τη δίκη, μας επεδόθη το παραπεμπτικό βούλευμα. Ήταν η εποχή που το δικτατορικό καθεστώς, με τη φερέφωνά του και την προπαγάνδα, προσπαθούσε να πείσει τον Ελληνικό Λαό και τη Διεθνή κοινή γνώμη ότι οι αντίθετοι προς το καθεστώς είναι μόνο οι μονίμως αντίθετοι σε κάθε αστικό καθεστώς, κομμουνιστές.

Τα μέλη του Εθνικού Απελευθερωτικού Κινήματος Κρήτης που είχαν παραπεμφθεί με το Νόμο 509, καταδικάστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες με το άρθρο 135 του Π.Κ «περί εσχάτης προδοσίας». Οι συνήγοροι Ευάγγελος Γιαννόπουλος και Φοίβος Κούτσικας, οι γνωστοί αγωνιστές της δημοκρατίας δεν μπόρεσαν, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες, ούτε καν να διαβάσουν τη δικογραφία».

Το κατηγορητήριο

«Το κατηγορητήριο ανέφερε ότι συνέστησαν παράνομη και συνωμοτική οργάνωση που σκοπό είχε τη δημιουργία καταλλήλων συνθηκών, κυρίως στην Κρήτη, για δημιουργία επαναστατικού κινήματος, συγκρότηση ενόπλων ομάδων. Σχεδιασμό απαγωγής κλιμακίου της χούντας, όπου θα επραγματοποιείτο στο Ρέθυμνο τον Αύγουστο του 1968, με σκοπό την αποφυλάκιση των πολιτικών κρατουμένων. Κατηγορούντο επίσης για τον σχεδιασμό και την προετοιμασία κλοπής όπλων από τη Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού στο Πεδίον του Άρεως, για την εκτύπωση και διακίνηση φυλλαδίων στον πολύγραφο της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού, ο δε Χαράλαμπος Γεωργακάκης στο ΚΕΠΕ και ο Μιχάλης Παπαδάκης στην ΕΤΕΒΑ».

• Και φυσικά καταδικαστήκατε.

– «Πράγματι. Σας διαβάζω τις καταδίκες:

1. Νίκος Απανωμεριτάκης σε 8 έτη κάθειρξη. Κρατήθηκα στις φυλακές Αβέρωφ, Λάρισας, Αίγινας, Επταπυργίου (Γεντή Κουλέ) Θεσσαλονίκης και Κορυδαλλού. Έμεινα στις φυλακές 5 χρόνια και αποφυλακίστηκα με την γενική «αμνηστία» του δικτάτορα Παπαδόπουλου τον Αύγουστο του 1973. Συνελήφθην ξανά με τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, κρατήθηκα τρεις μέρες στο Αστυνομικό . Τμήμα Ασφαλείας Αιγάλεω και Ασφαλείας Προαστίων Νέα Ιωνία. Συνελήφθην ξανά το Μάρτιο του 1974 στη Θεσσαλονίκη, από την ΚΥΠ. Εκεί είχα μεταβεί διότι ήμουν κατηγορούμενος, μαζί με άλλους πολίτικους κρατουμένους, για Στάση κ.λ.π όταν βρισκόμουν στις φυλακές Επταπυργίου. Το δικαστήριο τότε της Θεσσαλονίκης απεδέχθη ότι και αυτά τα αδικήματα περιλαμβάνονταν στη «Αμνηστία». Συνήγοροι τότε ήταν οι συναγωνιστές μου Στάθης Γιώτας και Γιώργος Πρασιανάκης.

2. Χαράλαμπος Γεωργακάκης σε 8 έτη κάθειρξη. Κρατήθηκε στις φυλακές Αβέρωφ, Λάρισας, Αίγινας, Κέρκυρας και Κορυδαλλού. Παρέμεινε στις φυλακές 5 χρόνια και αποφυλακίστηκε με την «Αμνηστία» του Παπαδόπουλου τον Αύγουστο του 1973

3. Ιωσήφ Μαμαλάκης σε 8 έτη κάθειρξη. Κρατήθηκε στις φυλακές Αβέρωφ, Λάρισας και Κορυδαλλού. Παρέμεινε στις φυλακές περίπου 4 χρόνια. Αποφυλακίστηκε νωρίτερα, λόγω ανήκε στους βλάβης της υγείας του.

4. Μιχάλης Παπαδάκης φυλάκιση 4 ετών. Κρατήθηκε στις φυλακές Αβέρωφ, Λάρισας και Αίγινας. Αποφυλακίστηκε όταν συμπλήρωσε τα 2/3 της ποινής του».

• Στις φυλακές Αιγίνης βρισκόταν και ο ιδρυτής των «Ρεθεμνιώτικων Νέων» Γιάννης Χαλκιαδάκης. Τον συναντήσατε;

– «Δεν συνυπάρξαμε στις φυλακές Αίγινας. Ο κυρ Γιάννης αποφυλακίστηκε λίγους μήνες πριν μεταχθούμε εμείς στις αρχές Ιουνίου 1969. Είχε συμπληρώσει 2 χρόνια περίπου φυλάκισης».

• Ποιους βρήκαμε εκεί;

– «Βρήκαμε τους συναγωνιστές του από την ίδια οργάνωση, Φοίβο Ιωαννίδη, Δημήτρη Ξυριτάκη και Γιώργο Γιαννόπουλο και Μανώλη Παπαϊωάννου».

• Πότε ξεκίνησε ο δικός σας Γολγοθάς;

– «Μετά την απόφαση του έκτακτου Στρατοδικείου Λάρισας και της καταδίκης μας σε πολυετή φυλάκιση μεταφερθήκαμε σιδηροδέσμιοι στις φυλακές Αβέρωφ και στη συνέχεια στις φυλακές Αίγινας εγώ, ο Χαραλ. Γεωργακάκης, ο Σήφης Μαμαλάκης και ο Μιχ. Παπαδάκης. Ο στρατιώτης Μιχάλης Δουλγεράκης μεταφέρθηκε στις στρατιωτικές φυλακές Μπογιατίου».

Οι πολιτικοί συγκρατούμενοί του

• Ποιους θυμάστε;

– «Στην πρώτη πτέρυγα των φυλακών εκρατούντο πολιτικοί κρατούμενοι (περίπου 65) και 5-6 ποινικοί κρατούμενοι για διάφορα αδικήματα. Τα κελιά ήταν 10. Κάθε κελί χώραγε 5 έως 7 κρατούμενους. Ο Σήφης ο Μαμαλάκης τοποθετήθηκε (εάν θυμάμαι καλά) στο κελί 5, ο Νίκος Απανωμεριτάκης στο κελί 7, ο Χαράλαμπος Γεωργακάκης 9 και ο Μιχάλης Παπαδάκης στο 10. Στο κελί μαζί μου ήταν οι συναγωνιστές από την Αντιστασιακή Οργάνωση Δημοκρατική Άμυνα οι Γεράσιμος Νοταράς κοινωνιολόγος, Κώστας Σοφούλης οικονομολόγος καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου (ανιψιός του πρώην πρωθυπουργού Θεμιστοκλή Σοφούλη), Βίκτωρ Παπαζήσης ο γνωστός εκδότης βιβλίων, Στέλιος Νέστωρας δικηγόρος εκ Θεσσαλονίκης, Ανδρέας Πολίτης Υπαξιωματικός Πολεμικού Ναυτικού και Σπύρος Βάβολης ιδιωτικός υπάλληλος και Χαράλαμπος Σαλταμάρας οικοδόμος».

• Σας στήριζαν σίγουρα οι έχοντες εμπειρία από τα πέτρινα χρόνια.

– Είναι γνωστό ότι οι πολιτικοί κρατούμενοι αξιοποιώντας την εμπειρία των παλιών πολιτικών κρατουμένων της δικτατορίας του Μεταξά και του εμφυλίου πολέμου μετά την κατοχή, εφαρμόζαμε τον κανόνα «Αγάπα το κελί σου, τρώγε το φαΐ σου, Γύμναζε το κορμί σου και Διάβαζε».

• Πως αλήθεια περνούσε η μέρα σας;

– «Στο 24ωρο ο κρατούμενος κλεινόταν στο κελί του πάνω από 16 ώρες τις υπόλοιπες 4 ώρες το πρωί κι άλλες 4 το απόγευμα στο προαύλιο.

Φροντίζαμε τη καθημερινή καθαριότητα του κελιού και την προσωπική μας καθαριότητα κ.λπ.».

• «Τρώγε το φαΐ σου» είπατε. Αλλά φαντάζομαι τι θα τρώγατε.

– «Τρώγε το φαΐ σου» σήμαινε ότι πρέπει να επιβιώσεις. Το φαγητό τις περισσότερες φορές ήταν άθλιο. Σαν διαμαρτυρία και καταγγελία πολλές φορές κάναμε αποχή συσσιτίου και απεργία πείνας. Για κάθε κρατούμενο αναλογούσε την ημέρα το ποσό των 16 (δεκαέξι) δραχμών τότε πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό. Ευτυχώς όμως οι συγγενείς, εκτός από τις διώξεις, ταλαιπωρίες κ.λπ. επωμίστηκαν και το καθήκον όταν μας επισκέπτονταν μας έφερναν και διάφορα τρόφιμα».

• Άρα είχαν σημασία και οι άλλες παραινέσεις των παλιών.

– «Εννοείται. «Γύμναζε το κορμί σου» εφαρμόζαμε έξω στο προαύλιο με περπάτημα, τρέξιμο, βόλεϊ κ.λπ. Αυτό σήμαινε ότι πρέπει να είσαι σε καλή φυσική κατάσταση γιατί όταν ελευθερωθείς σε χρειάζεται η οικογένεια, η κοινωνία και ο αγώνας συνεχίζεται.

Ο τελευταίος κανόνας «Διάβαζε – μελέτα» στηριζόταν στο αυτονόητο ότι η γνώση είναι δύναμη. Το ευτύχημα είναι ότι βρεθήκαμε συγκρατούμενοι με σπουδαίους ανθρώπους και επιστήμονες. Κάποιες από τις ώρες προαυλισμού είχαμε οργανώσει μικρές ομάδες κρατουμένων και γίνονταν μαθήματα όμως: Συνταγματικό δίκαιο πολιτικές επιστήμες, και ιστορία, κοινωνιολογία, πολιτική οικονομία, ξένες γλώσσες (Αγγλικά, Γαλλικά κ.λπ.). Δάσκαλοι – καθηγητές: Γεράσιμος Νοταράς, Κώστας Σοφούλης, Λευτέρης Βερυβάκης, Φοίβος Ιωαννίδης, Παύλος Ζάννας, Στάθης Γιώτας, Σωτήρης Δέδες, Κώστας Πύρζας κ.λπ.

Οι ατελείωτες ώρες εγκλεισμού στο κελί κυλούσαν με αυτομόρφωση, διάβασμα, (λογοτεχνία, ιστορία κλπ.) και μελέτη μαθημάτων και ξένων γλωσσών…».

Γιώργης Περάκης

Ο Γιώργης Περάκης από τους κορυφαίους αντιστασιακούς, δεν χρειάζεται ιδιαίτερη παρουσίαση. Για τους νέους μόνο να πούμε, έτσι απλά, χωρίς διάθεση «αγιογραφίας» πως είναι ένας πολιτικός που γεννήθηκε το 1936 στα Σκουλούφια Μυλοποτάμου.

Ο πατέρας του Νικόλαος ήταν δάσκαλος. Σπούδασε νομικά, πολιτικές και οικονομικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Πρωταγωνίστησε στον «Ανένδοτο Αγώνα» του Γεωργίου Παπανδρέου, ενώ κατά τη διάρκεια της χούντας συνελήφθη, ανακρίθηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ στην Αθήνα, και κλείστηκε στις φυλακές Χανίων. Ήταν ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ το 1974, και υπεύθυνος της Συντονιστικής Δικηγόρων.

Έθεσε πρώτη φορά υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές του 1974 χωρίς να εκλεγεί. Διετέλεσε βουλευτής Ρεθύμνου με το ΠΑΣΟΚ από το 1977 μέχρι το 1989, ενώ από τον Οκτώβριο του 1984 μέχρι τον Ιούνιο του 1985 ήταν υπουργός Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου. Έχει την έκτη μεγαλύτερη κοινοβουλευτική παρουσία στον νομό Ρεθύμνου και είναι ο μακροβιότερος εν ζωή διατελέσας βουλευτής Ρεθύμνης.

Σύζυγος του είναι η Αιμιλία Βογιατζάκη-Περράκη που πέρασε και η ίδια από τα κολαστήρια της χούντας όπως και ο αδελφός της Γιάννης Βογιατζάκης.

Σε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη ο Γιώργης Περάκης μας είχε δώσει μια εικόνα της νεολαίας πριν από την επανάσταση της 21 Απρίλη. Και μας είχε πει για την περίοδο αυτή που γαλούχησε τους μετέπειτα ασυμβίβαστους αντιπάλους της χούντας των συνταγματαρχών.

«Στη δεκαετία του ’50 και μετά ήταν αγώνες για τη δημοκρατία, το 114, πάνω απ’ όλα για την Κύπρο. Όταν εξορίστηκε ο Μακάριος στις Σεϊχέλες, στο Ηράκλειο ξεσηκώθηκε όλη η νεολαία. Έτυχε να είμαι στην πρώτη γραμμή ως μαθητής του Κοραή. Διαλύσαμε το αγγλικό προξενείο, ευτυχώς ο πρόξενος είχε φυγαδευθεί από την ταράτσα. Γράφτηκαν στις εφημερίδες μερικά ονόματα, ανάμεσά τους και το δικό μου. Απειλές για ποινικές διώξεις και αποζημιώσεις. Ευτυχώς τοπικοί παράγοντες σταμάτησαν το πράγμα εκεί.

Αργότερα φοιτητές στην Αθήνα όλη η νεολαία για την Κύπρο. Βρεθήκαμε με τον μακαρίτη φίλο Βαγγέλη Πετρίδη που κρατούσαμε και στο Ηράκλειο μπροστά το πλακάτ στον σύλλογο Κυπρίων Φοιτητών, ως εκπρόσωποι, πρόεδρος και γραμματέας του συλλόγου Κρητών Φοιτητών, σε μια σύσκεψη που ήταν παρών Κύπριος υπουργός, αν θυμάμαι Σπυριδάκης.

Δήλωσα πως Κρήτες φοιτητές είμαστε έτοιμοι σε ό,τι μάς ζητηθεί. Αγχόνες του Καραολή και Δημητρίου δεν μας φόβιζαν, μας ενέπνεαν.

Και ήρθε η χούντα και η νεολαία έβραζε, αλλά κάτω από την τυραννία των συνταγματαρχών δεν μπορούσε να ξεσηκωθεί. Όταν φάνηκε κάποια επίφαση ελευθερίας με τον Μαρκεζίνη στην προσπάθεια μετάβασης σε κακέκτυπο, δήθεν δημοκρατίας, οι φοιτητές ξέσπασαν στη Νομική πρώτα, ύστερα στο Πολυτεχνείο».

Γιάννης Χαλκιαδάκης

Πόσο σημαντικός ήταν ο άνθρωπος αυτός μόνο ξεδιπλώνοντας πτυχές του βίου του το αντιλαμβάνεσαι. Ο Γιάννης Χαλκιαδάκης γεννήθηκε στο χωριό Ατσιπάδες Αγίου Βασιλείου στις 23 Δεκεμβρίου 1925.

Γονείς του, ο παπά-Μανόλης και η πρεσβυτέρα Αγάπη.

Ο ίδιος μου έλεγε για τα βράδια, που όλοι ησύχαζαν στο σπίτι, τα όνειρα που έκανε για τη ζωή του. Όταν ήταν μάλιστα μικρός περιόριζε τις φιλοδοξίες του στην απόκτηση μερικών βιβλίων που δεν θα τους έλειπαν …σελίδες!

Από την πολύπτυχη δράση του Γιάννη Χαλκιαδάκη θα ξεδιπλώσω την περίοδο που ήρθε απέναντι στη χούντα των συνταγματαρχών πληρώνοντας αδιαμαρτύρητα το σκληρό τίμημα

Πρώτα έκλεισε η εφημερίδα που ίδρυσε τα «Ρεθεμνιώτικα Νέα» αφού αρνήθηκε από τις πρώτες κρούσεις κάθε συνεργασία με το καθεστώς.

Ας έρθουμε όμως στην ιστορική συνάντηση που έγινε στο Αγιασμάτσι.

Ήταν νύχτα της 28^ης Οκτωβρίου 1967. Στο φιλόξενο σπίτι του Γιώργη Ουρανού στο Αγιασμάτσι είχαν συγκεντρωθεί για σύσκεψη όλοι οι πυρήνες αντίστασης του νησιού. Ήταν δηλαδή εκτός από τον Γιάννη Χαλκιαδάκη και οι παπά-Πέτρος Γαβαλάς, Τηλέμαχος Πλεύρης, ο Γιώργης Ξυλούρης, ο Φοίβος Ιωαννίδης, ο γυμνασιάρχης Σταμαθιουδάκης, ο Μανόλης Σκουλάκης, ο Γ. Γιαννόπουλος.

Σκοπός της συνάθροισης ήταν ο σχεδιασμός δράσης με την ευκαιρία της άφιξης του Βασιλιά Κωνσταντίνου και των Παπαδόπουλου, Παττακού, Μακαρέζου για να παραστούν στις εκδηλώσεις των Αρκαδίων. Η παράτολμη πρόταση ήταν είτε να τους απαγάγουν και από τον βασιλιά και να ζητήσουν να ορκίσει δημοκρατική κυβέρνηση είτε να τους σκοτώσουν.

Όπως θα γράψει αργότερα ο Γιώργος Ουρανός σε ένα ενδιαφέρον κείμενο που δημοσιεύτηκε στα «Ρεθεμνιώτικα Νέα», όλο αυτό ήταν σχέδιο της οργάνωσης Δ.Ε.Κ.Α. που είχε συσταθεί πολύ ενωρίς, μόλις ένα μήνα μετά την επιβολή της δικτατορίας. Δεν ήταν πολυάριθμη ομάδα για ευνόητους λόγους αλλά καθένας από τα μέλη του έκανε για περισσότερους.

Από το Ρέθυμνο, στους Πρωτεργάτες της οργάνωσης ήταν ο Γιώργης Ουρανός αργότερα πρόεδρος της Ένωσης Κιτροπαραγωγών Κρήτης που δεν είναι πια στη ζωή, ο Γιάννης Χαλκιαδάκης ιδρυτής των «Ρεθεμνιώτικων Νέων», ο Γιώργης Περάκης δικηγόρος και αργότερα βουλευτής και υπουργός, ο Μανούσος Σταμαθιουδάκης συνταξιούχος Γυμνασιάρχης 66 ετών που ήταν και ο μεγαλύτερος σε ηλικία από όλα τα μέλη της οργάνωσης.

Όμως για κακή τους τύχη δύο ημέρες μετά την Παγκρήτια αυτή σύσκεψη, σε μια βομβιστική ενέργεια μελών της οργάνωσης στο Ηράκλειο, συνελήφθησαν από την Ασφάλεια Ηρακλείου τρεις από αυτούς, και στη συνέχεια ξεκίνησε πογκρόμ συλλήψεων. Σε λίγες ημέρες είχαν συλληφθεί όλα τα μέλη της οργάνωσης.

Στην αγροικία του στο Αγιασμάτσι αργά τη νύκτα της 7ης Νοεμβρίου μετά από συντονισμένη επιχείρηση της Ασφάλειας Ηρακλείου συνελήφθη και ο Γιώργης Ουρανός, η σύζυγός του Φωτεινή και ο πρωτανιψιός του Μανώλης Σταυρακάκης μαθητής του Γυμνασίου τότε, 16 χρόνων, ο οποίος εκείνη την περίοδο διέμενε μαζί τους.

Επίσης τότε βρέθηκαν και κατασχέθηκαν όλα τα όπλα τους, που ήταν κρυμμένα εκεί και όλοι μαζί το ίδιο βράδυ μεταφέρθηκαν στην Ασφάλεια Ηρακλείου.

Οι κατηγορίες με τις οποίες παραπέμφθηκαν, ήταν βαρύτατες και φυσικά οι ποινές θα ήταν εξ’ ίσου εξοντωτικές και για την τρομοκράτηση των υπόλοιπων αντιδρούντων Δημοκρατών πολιτών.

Όμως την ημέρα που θα ξεκινούσε η δίκη στις 13 Δεκεμβρίου, ξημερώματα, εκδηλώθηκε το Βασιλικό πραξικόπημα από τη Θεσσαλονίκη, όπου δημιουργήθηκε πολύ μεγάλη αναστάτωση στο στράτευμα και έτσι η δίκη αναβλήθηκε.

Η νέα δίκη για τους αγωνιστές της Δ.Ε.Κ.Α. ορίζεται για την 1η Φεβρουαρίου ’68. Πράγματι η δίκη ξεκινάει την 1^η Φεβρουαρίου στο Έκτακτο Στρατοδικείο και τελειώνει στις 3 Φεβρουαρίου με την έκδοση της απόφασης.

Οι ποινές που επιβλήθηκαν στους 24 καταδικασθέντες αγωνιστές ήταν, από 11 χρόνια φυλάκιση για τον Φοίβο Ιωαννίδη, 5 χρόνια για τον Θανάση Σκουλά, 4 χρόνια για τον Γιώργη Ουρανό και τον Γιώργη Γιαννόπουλο, 3,5 χρόνια για τον Δημήτρη Ξυριτάκη, 2 χρόνια για τον Γιάννη Χαλκιαδάκη, τον Στρατή Μεσσήνη, τον Μανώλη Παπαιωάννου, και τον παπα-Πέτρο Γαβαλά και λιγότερα χρόνια για τους υπόλοιπους.

Αξίζει να σημειωθεί ότι κανένας από τους συλληφθέντες παρά τα σκληρά βασανιστήρια δεν αποκάλυψε την συμμετοχή και δυο νεαρών που κρατούσαν «τσίλιες» εκείνο το μοιραίο βράδυ έξω από το σπίτι του θείου τους Ουρανογιώργη. Διαφορετικά όπως ομολογούν οι ίδιοι ο Γιώργης και ο Μιχάλης Παπαδάκης ούτε που θα έπαιρναν ποτέ δίπλωμα στην επιστήμη τους.

Πολλές φορές αναφερόμαστε στο γεγονός αυτό με τον πρώην νομάρχη κ. Γιώργο Παπαδάκη. Κι εκείνος πάντα έχει λόγια ευγνωμοσύνης για τους έντιμους εκείνους δημοκράτες που άντεξαν για χάρη αυτών των νέων και δεν τους πρόδωσαν.