Ανησυχητική παραμένει η έκταση της έμφυλης βίας και της παιδικής κακοποίησης στην Κρήτη, με βάση την την 6η Έκθεση του Παρατηρητηρίου για τη Βία κατά των Γυναικών WOMEN_WATCH.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα στοιχεία της έκθεσης το 2025 καταγράφηκαν περισσότερα από 1.100 περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας ενώ το 2024 ο αντίστοιχος αριθμός ήταν 1.047.
Ακόμα χειρότερα είναι τα πράγματα σχετικά με την παιδική κακοποίηση. Το 2025 καταγράφηκαν στην Κρήτη 251 περιστατικά που αφορούσαν παιδιά και εφήβους ηλικίας έως 18 ετών, σημειώνοντας αύξηση 47% σε σχέση με το 2024 και άνω του 150% σε σύγκριση με το 2023.
Και στις δυο κατηγορίες, το Ηράκλειο και τα Χανιά έχουν τα θλιβερά πρωτεία, με το Ρέθυμνο να ακολουθεί. Βεβαίως αυτό ενδεχομένως να σχετίζεται με πληθυσμιακά κριτήρια και τον αριθμό των καταγγελιών αλλά και τις υπηρεσίες καταγραφής.
Σε κάθε περίπτωση, η έρευνα αποτυπώνει μια πραγματικότητα εξαιρετικά προβληματική αλλά όχι άγνωστη. Η έμφυλη βία και η παιδική κακοποίηση στον τόπο μας παραμένουν σε πολύ υψηλά επίπεδα, παρά τις ενημερωτικές καμπάνιες, παρά την έκταση που παίρνουν πια πανελλαδικά τέτοια φαινόμενα, παρά τη διαρκή δημόσια συζήτηση επί του θέματος.
Βεβαίως η άλλη οπτική επ’ αυτού, είναι ότι εξαιτίας όλων των παραπάνω, τα θύματα μιλούν και καταγγέλλουν συχνότερα απ’ όσο στο παρελθόν.
Μακάρι να είναι έτσι. Παρότι και η συγκεκριμένη προσέγγιση ανοίγει την πόρτα σε επιπλέον προβληματισμούς, εξίσου ή και περισσότερο σοβαρούς.
Ασφαλώς το να σπάσουν τη σιωπή τους και τον κύκλο της βίας τα θύματα αποτελεί ένα σημαντικό βήμα όσο και απαραίτητο βήμα για να αλλάξει η κατάσταση. Αρκεί να έχουν προγραμματιστεί και οργανωθεί σωστά και επόμενα βήματα.
Να έχει δημιουργηθεί το κατάλληλο δίχτυ στήριξης και προστασίας των θυμάτων, το οποίο θα τους επιτρέψει να συνεχίσουν την ζωή τους με ασφάλεια και όχι υπό το κράτος του διαρκούς φόβου.
Στην Ελλάδα το εν λόγω «δίχτυ» είναι ακριβώς τέτοιο: Ένα πλέγμα αποσπασματικών δράσεων και πολιτικών, υποστελεχωμένων υπηρεσιών, ελλιπών γνώσεων, μικρής ενσυναίσθησης, θολού νομικού πλαισίου. Ένα πλέγμα διάτρητο, μέσα από τις «τρύπες» του οποίου έχουν πέσει πίσω στο σκοτάδι πολλά θύματα που πράγματι «έσπασαν την σιωπή τους», μόνο και μόνο για να διαπιστώσουν με τον πιο σκληρό τρόπο ότι τούτο δεν φτάνει.
Οι σχετικές εκστρατείες ενημέρωσης επιμένουν ότι «καμιά δεν είναι μόνη». Δυστυχώς έχει αποδειχθεί ότι πολλές γυναίκες είναι μόνες, ολομόναχες με τον κακοποιήτή τους, ακόμα κι έξω από ένα αστυνομικό τμήμα!
Η 6η Έκθεση του Παρατηρητηρίου για τη Βία κατά των Γυναικών βάζει στο τραπέζι δυσοίωνες τάσεις και αποκαρδιωτικά στοιχεία που οφείλουν να μας προβληματίσουν. Κυρίως να προβληματίσουν τους αρμόδιους. Όχι όμως επιφανειακά μα σε βάθος.
Το βάθος στο οποίο δεν πλησιάζει ούτε κατά διάνοια η πολιτική κοινωνικής πρόνοιας και οι όποιες πολιτικές κατά της έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας στη χώρα μας.
