Τον χαρακτηρισμό «μεγάλος», τον δανειζόμαστε από το βιβλίο «Για να γίνει μεγάλος», της Έλλης Αλεξίου, για τη ζωή του Νίκου Καζαντζάκη!
Η πολιτική συμπεριφορά του Αλέξη Τσίπρα θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί , ως ένα δίλημμα το οποίο «λανσάρει» στους Έλληνες πολίτες στην προσπάθειά του να τους πείσει ότι αυτός είναι μια πολιτική προσωπικότητα που θα μπορέσει να εγγυηθεί το μέλλον της χώρας και του Ελληνισμού.
Η πολιτική του διαδρομή
Ο Αλέξης Τσίπρας, υπήρξε βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ από το 2009. Το 2013 εξελέγη πρόεδρος του κόμματος του. Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 αναδείχτηκε σε πρωθυπουργό, όπως και στις επόμενες εκλογές τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους και διετέλεσε πρωθυπουργός ως και τον Ιούλιο του 2019. Στις μεθεπόμενες εκλογές τον Ιούνιο του 2023 παραιτήθηκε από την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ και τον Οκτώβριο του 2025 παραιτήθηκε και από βουλευτής. Εντελώς πρόσφατα, τον περασμένο Μάιο ανακοίνωσε την ίδρυση νέου κόμματος του ΕΛΑΣ.
Τι υπαινίσσεται στη πολιτική του συμπεριφορά
Στις πολιτικές του δηλώσεις και δράσεις, πολύ συχνά αναφέρεται στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, τον Ανδρέα Παπανδρέου, μα πιο πολύ αφήνει υπονοούμενα τα οποία παραπέμπουν στην πολιτική συμπεριφορά του Παπανδρέου. Με λίγα λόγια παρουσιάζει μια μιμητική συμπεριφορά προσπαθώντας να εμφανιστεί ως συνεχιστής του μεταρρυθμιστικού έργου του Παπανδρέου και μάλιστα σε μια βελτιωμένη εκδοχή. Ως πολιτικός ηγέτης και πρωθυπουργός, αν κρίνουμε από την εκλογική συμπεριφορά του λαού απέναντι στην κυβέρνηση και το κόμμα του, κατά την εκτίμησή μας κρίνεται ως «μέτριος». Ούτε ενθουσίασε ιδιαίτερα μα ούτε και απογοήτευσε οικτρά. Σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγουμε τόσο εξετάζοντας το κυβερνητικό έργο το οποίο παράχθηκε την πενταετή περίοδο της διακυβέρνησής του, αλλά και από την συμπεριφορά του εκλογικού σώματος απέναντί του. Ενώ τον Ιανουάριο και τον Σεπτέμβριο του 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ είχε εξασφαλίσει ποσοστά 36% και 35% αντίστοιχα, τα ποσοστά αυτά τον Μάϊο και τον Ιούνιο του 2023 συρρικνώθηκαν στο 20% και στο 17% αντίστοιχα. Αυτή η συμπεριφορά του εκλογικού σώματος, στην απλούστερή του ερμηνεία, αποδεικνύει την απώλεια της εμπιστοσύνης του Ελληνικού λαού απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα και το κόμμα του τον ΣΥΡΙΖΑ. Σίγουρα δεν μπορούν να συγκριθούν με τα εκλογικά ποσοστά που συγκέντρωνε το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας Παπανδρέου, όπως το 48% το 1981, το 45% το 1985 και το 46% το 1993 Οι επιτυχίες αυτές βέβαια συνεχίστηκαν και με ηγέτη του ΠΑΣΟΚ τον Κώστα Σημίτη με το 41% του 1996 και με το 43% του 2000!
Οι δύο αγεφύρωτες διαφορές μεταξύ Α. Παπανδρέου και Αλέξη Τσίπρα
Εκτιμώντας τις πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων 5-6 δεκαετιών στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο, μπορούμε να απαριθμήσουμε τις δύο ουσιαστικότερες διαφορές ανάμεσα στους δύο πολιτικούς.
1. Η πρώτη αγεφύρωτη διαφορά τους όπως προαναφέραμε, ήταν η αποδοχή του λαού απέναντι τους, όπως αυτή εκφραζόταν από τα εκλογικά αποτελέσματα το οποία κρίνονται ως ασύγκριτα μεταξύ τους. Όπως αυτά διαμορφώθηκαν δεν έχουν καμία σύγκριση μεταξύ τους αφού για τον Ανδρέα Παπανδρέου ήταν 48%,45%, 46% ενώ για τον Αλέξη Τσίπρα ήταν αντίστοιχα 36%, 35%, 20% και 17% !
2. H δεύτερη μεγαλειώδης και πιο ουσιαστική διαφορά μεταξύ τους ήταν αφενός η καταπληκτική δυνατότητα του Ανδρέα Παπανδρέου στο να μπορεί ενοποιεί τις δυνάμεις της δημοκρατικής παράταξης όπως παραδοσιακά ονομάζονταν ο Κεντροαριστερός χώρος, σε αντίθεση με τον Αλέξη Τσίπρα ο οποίος με την πολιτική του συμπεριφορά, αποδεκάτισε την ενότητα αυτού του πολιτικού χώρου ή και του ευρύτερου, αν υπολογίσουμε ότι σε αυτόν συμπεριλαμβάνονταν και κάποιο φάσμα της αριστεράς. Μετά την απώλεια από τον ΣΥΡΙΖΑ της κυβέρνησης το 2019, ο πολιτικός της χώρος με τις συνεχείς διασπάσεις έφτασε τα 7 πολιτικά σχήματα.( ΣΥΡΙΖΑ – Φάμελος, ΜΕΡΑ 25 – Βαρουφάκης, ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ – Λαφαζάνης, ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ -Κωνσταντοπούλου, ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ – Χαρίτσης, ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ – Κασσελάκης, ΕΛΑΣ – Τσίπρας).
Πράγματι, είναι απορίας άξιον το πώς «κατάφεραν» να κατακερματίσουν τον πολιτικό τους χώρο και μάλιστα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα των μόλις δέκα περίπου χρόνων. Όμως δεν λησμονούμε πως ο Ανδρέας Παπανδρέου, στην αντιπέρα όχθη της ενότητας, στην πολιτική του καριέρα κατάφερε να ενοποιήσει όλες τις Κεντρώες δυνάμεις και να εντάξει στον ευρύτερο κεντροαριστερό χώρο προσωπικότητες της ευρύτερης αριστεράς, όπως τον Βασίλη Πριόβολο, τον Καπετάν Ερμή του ΕΛΑΣ, τον Μάρκο Βαφειάδη επίσης Αρχικαπετάνιο του ΕΛΑΣ, τον αγωνιστή σύμβολο της εθνικής αντίστασης Μανώλη Γλέζο και πολλούς άλλους αγωνιστές της Δημοκρατίας. Το δίλημμα του Αλέξη Τσίπρα Θα μπορούσαμε λοιπόν να χαρακτηρίσουμε την πολιτική συμπεριφορά του Αλέξη Τσίπρα, ως ένα δίλημμα το οποίο «λανσάρει» στους Έλληνες πολίτες στην προσπάθειά του να τους πείσει ότι αυτός είναι μια πολιτική προσωπικότητα που θα μπορεί να εγγυηθεί το μέλλον της χώρας και ολόκληρου του Ελληνισμού. Δηλαδή με άλλα λόγια παίρνει τέτοιες αποφάσεις στην προσπάθειά του να αποδείξει ότι, «είναι μεγάλος», με την έννοια, την οποία μέχρις σήμερα έχουν χαρακτηρισθεί δύο ή τρεις το πολύ πολιτικοί άνδρες στη νεότερη ιστορία της Δημοκρατίας μας! Όμως, η μέχρι τώρα πορεία του αυτό δεν το επιβεβαιώνει και «φοβόμαστε» ότι η προσπάθειά του αυτή στο τέλος θα αποβεί μάταιη! Ωστόσο αναγνωρίζουμε ότι η προσπάθειά του αυτή είναι αναφαίρετο δικαίωμά του, όπως είναι και για τον κάθε Έλληνα πολίτη εφόσον αυτή θα κινηθεί στα πλαίσια της ειλικρίνειας του πολιτικού λόγου, πέραν από λαϊκισμούς και ενέργειες πολιτικού αμοραλισμού.
Ευχή και προσδοκία
Αποτιμώντας τις παραπάνω εκτιμήσεις και συναισθανόμενοι ότι το μέλλον της χώρας μας και του Ελληνισμού γενικότερα δεν μπορεί να περάσει χωρίς την συνδρομή της Δημοκρατικής Παράταξης , που μεταπολεμικά τουλάχιστον εξέφραζε και συνεχίζει να εκφράζει τις ελπίδες και τις προσδοκίες των μη προνομιούχων Ελλήνων που αποτελούν και την συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού λαού, θεωρούμε ότι η μόνη αποτελεσματική κίνηση θα είναι η ενοποίηση αυτού του χώρου. Ευχή μας λοιπόν είναι να αναδειχτεί εκείνη η πολιτική προσωπικότητα που ως ένας «σημερινός» Ανδρέας Παπανδρέου να καταφέρει να ενοποιήσει τον πολιτικό χώρο της Κεντροαριστεράς.
* Ο Γιώργος Ουρανός είναι υδρογεωλόγος (ouranosgeo@gmail.com)
