Πρόσφατα ανακοινώθηκε η αύξηση του κατώτατου μισθού από την κυβέρνηση στα 920 ευρώ μεικτά, με καθαρά στα χέρια του εργαζόμενου 772 ευρώ, η οποία θα ισχύσει από 1η Απριλίου 2026. Ακούγοντας την είδηση σκέφτηκα να δω τα ελάχιστα έξοδα που μπορεί να έχει ένας εργαζόμενος στη χώρα μας και αν τον φτάνουν τα συγκεκριμένα χρήματα. Έχουμε και λέμε λοιπόν, με βάση τα δεδομένα που υπάρχουν στη χώρα μας αυτή τη στιγμή.
Ελάχιστα μηνιαία έξοδα: 400€ ενοίκιο +100€ ρεύμα =500, + 80€ θέρμανση =580, + 120€ βενζίνη =700, + 30€ τηλέφωνα/ίντερνετ =730, + 50€ ασφάλεια/service αυτοκινήτου =780), + 3 γεύματα την ημέρα των 5€ Χ 30 = 450€ = 1.230), + 5 ευρώ την ημέρα σουπερ μάρκετ 5Χ30 =150€ οπότε έχουμε τελικό σύνολο 1.380 ευρώ!
Φτάνουμε αισίως στα 1380 ευρώ το μήνα, όχι για να ζει κάποιος αξιοπρεπώς, αλλά για να καλύπτει τα απολύτως αναγκαία προς το ζην. Στα παραπάνω δεν έχω βάλει τσιγάρα, ντύσιμο, διασκέδαση, γιατρούς που πιθανόν να χρειαστούν, διακοπές, επισκευές στο αυτοκίνητο και το σπίτι, αν υπάρχουν, χωρίς τα απρόοπτα που πιθανόν να υπάρξουν, ούτε και κάτι υπερβολικό, πέρα από δουλειά, αμοιβή, έξοδα και επιβίωση. Οποιοσδήποτε μπορεί να μειώσει τα έξοδα όσο θέλει και όπως θέλει, αλλά ότι και να κάνει, θα δει ότι το συνολικό ποσόν είναι πάλι παραπάνω και ο μισθός απελπιστικά μείον… κάποιοι αναγκάζονται να κάνουν δεύτερη δουλειά για να επιβιώσουν, όχι με πολυτέλειες, αλλά απλώς με αξιοπρέπεια. Και αναφέρομαι σε άτομα χωρίς οικογένεια, που δεν έχουν το βραχνά της ανατροφής των παιδιών, τα φροντιστήρια, τις ξένες γλώσσες κτλ.
Στον αντίποδα οι Έλληνες βουλευτές, πέρα από τη βουλευτική αποζημίωση, απολαμβάνουν μια σειρά από ατέλειες και παροχές που καλύπτουν πλήρως ή εν μέρει τα λειτουργικά τους έξοδα, σύμφωνα με το Άρθρο 63 του Συντάγματος και τον κανονισμό της Βουλής. Τα καθαρά χρήματα ενός βουλευτή είναι 4.700 – 4.800 ευρώ + 75 ευρώ συμμετοχή σε συνεδρίαση κοινοβουλευτικής επιτροπής. Τα έξοδα Οργάνωσης Γραφείου κυμαίνονται από 664 έως 831 ευρώ, ανάλογα με την εκλογική περιφέρεια μ.ο. 748 ευρώ. Τα ταχυδρομικά έξοδα με πάγιο ποσό περίπου 909 ευρώ μηνιαίως. Τα έξοδα κίνησης ανάλογα με την απόσταση της περιφέρειας από την Αθήνα, κυμαίνονται από 291 έως 648 ευρώ μ.ο 179 τον μήνα. Το επίδομα ενοικίου για τους βουλευτές επαρχίας που δεν διαθέτουν ιδιόκτητη κατοικία στην Αθήνα φτάνει έως 1.000 ευρώ. Και η Βουλή παρέχει σε κάθε βουλευτή τη δυνατότητα μίσθωσης (leasing) αυτοκινήτου, το κόστος του οποίου καλύπτεται από τον προϋπολογισμό της Βουλής. Σύνολο 7.661 ευρώ! Εννοείται ότι τα υπουργικά ταξίδια είναι δωρεάν, συν έξτρα αμοιβή μετακίνησης. Λαμβάνουν ειδικό μηνιαίο κονδύλι για την οργάνωση γραφείου, το οποίο προορίζεται για την κάλυψη ενοικίου και εξοπλισμού. Έχουν πλήρη συγκοινωνιακή ατέλεια, που περιλαμβάνει δωρεάν χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς, των σιδηροδρόμων και συγκεκριμένο αριθμό αεροπορικών εισιτηρίων, για μετακινήσεις από την περιφέρειά τους προς την Αθήνα. Δικαιούνται ταχυδρομική ατέλεια και κάλυψη τηλεφωνικών δαπανών (σταθερή και κινητή τηλεφωνία) για την άσκηση των καθηκόντων τους. Αν και μέρος των προνομίων έχει περιοριστεί, ένα σημαντικό ποσοστό των επιδομάτων τους (όπως οι δαπάνες κίνησης και οργάνωσης γραφείου) θεωρείται αποζημίωση για έξοδα και παραμένει αφορολόγητο. Επιπλέον, τους παρέχεται δωρεάν νομική προστασία και ασφάλεια από την Ελληνική Αστυνομία, καθώς και δωρεάν χρήση των υπηρεσιών του Βουλευτηρίου (γυμναστήριο, βιβλιοθήκη κ.ά.).
Μια γνωστή ινδιάνικη παροιμία λέει ότι «Μην κρίνεις κάποιον αν δεν περπατήσεις πρώτα δύο εβδομάδες με τα δικά του μοκασίνια». Η φράση αυτή υπενθυμίζει στον καθένα μας την αξία της ενσυναίσθησης, δείχνοντας μας ότι είναι αδύνατον να καταλάβουμε τις πράξεις, τις δυσκολίες και τις επιλογές ενός ανθρώπου, αν δεν βρεθούμε στη θέση του και δεν δούμε τον κόσμο μέσα από τα δικά του βιώματα.
Είναι εύκολο να είσαι πίσω από ένα γραφείο και να παίρνεις αποφάσεις ζωτικής σημασίας για τους άλλους, χωρίς ο ίδιος να έχεις ζήσει σύμφωνα με τις αποφάσεις που παίρνεις. Ίσως τελικά η μόνη λύση είναι να ψηφιστεί νόμος, ο οποίος θα υποχρεώνει αυτούς που ψηφίζουν τέτοιες αυξήσεις, να πρέπει υποχρεωτικά να ζήσουν με τον συγκεκριμένο μισθό, για διάστημα ενός χρόνου, ώστε να καταλάβουν το μέγεθος της κοροϊδίας που κάνουν στον κόσμο, αλλά και το ελάχιστο ποσόν που χρειάζεται, για να μπορεί να ζει με αξιοπρέπεια ο απλός πολίτης. Το ερώτημα βέβαια είναι ποιος θα τολμήσει να φέρει και να ψηφίσει στη βουλή έναν τέτοιο νόμο!
* Ο Βαγγέλης Παπαδάκις είναι π. διευθυντής του 1ου Γυμνασίου Ρεθύμνου -Ε:11 Φυσικής αγωγής
