Η αγωνιστική ανέλιξη του Ν.ΟΠΕΡ συγκεντρώνει ολοένα και περισσότερα βλέμματα στο τί κάνει ο συγκεκριμένος σύλλογος στο ελληνικό βόλεϊ. Δεν είναι λίγο… Από την Α2 στην Pre-League και μέσα σε 7 μήνες, το άλμα διαφαίνεται άμεσο στην κορυφαία κατηγορία της χώρας. Αν οι κυανοκίτρινοι κερδίσουν εκτός έδρας την Αρμενική δίχως να χάσουν βαθμό και πράξουν το ίδιο και την τελευταία αγωνιστική στο απέναντι στον Πήγασο, η στέψη θα γίνει άμεσα στο κλειστό “Μελίνα Μερκούρη”.
Ο Ν.ΟΠΕΡ λοιπόν “κλέβει” τη μερίδα του λέοντος γύρω από τα αθλητικά δρώμενα του νομού και παράλληλα -και δικαιολογημένα αν θέλετε- αποτελεί το επίκεντρο του ενδιαφέροντος.
Παλιοί και νέοι παίκτες του χώρου, απλοί φίλαθλοι, βλέπουν κάθε τόσο υψηλού επιπέδου βόλεϊ και μέσα από αυτό δημιουργείται η αίσθηση ότι μπορεί να γίνει ακόμη πιο ελκυστικό ως θέαμα για όλους.
Ένας φίλος από τα, όχι και πολύ παλιά…
Από κοντά -κι ας ζει στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Δράμα- βλέπει τις προσπάθειες της ομάδας ο παλιός παίκτης του ΟΠΕΡ (αρχές δεκαετίας ‘00) και τέως προπονητής του γυναικείου τμήματος (2009-2014), Μιχάλης Χαχαγιόπουλος. Επί δικής του εποχής, είχε πάρει την ομάδα από το χέρι με κορίτσια από το Ρέθυμνο και από το 2009, την οδήγησε ως την κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση της χώρας, την Α1. Η Φεντότοβα και η Σαπαρέβσκα για παράδειγμα, ήταν παίκτριες που ήρθαν στο Ρέθυμνο σε προχωρημένη αθλητικά ηλικία αλλά που ουδείς φανταζόταν ότι μπορούν να επισκεφθούν την πόλη μας πέρα από το να το πράξουν για τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Ως και το 2014, ο σύλλογος φιλοξενούσε τα κορυφαία κλαμπ της Ελλάδας (Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, ΑΕΚ, Βριλίσσια κ.α.) ενώ μία χρονιά (2013) είχε καταφέρει να βγει και στην Ευρώπη.
Μ. Χαχαγιόπουλος: “Μπορεί να αλλάξει κι άλλο επίπεδο ο σύλλογος”
Οι εποχές άλλαξαν, όχι όμως και το άθλημα που παραμένει ψηλά στη συνείδηση εκείνων που έχουν μάθει να το υπηρετούν. Ο ίδιος λοιπόν βρέθηκε στο Ρέθυμνο, πέρασε από τα αποδυτήρια του κλειστού γυμναστηρίου, συνομίλησε με ανθρώπους πρώην και νυν της ομάδας αλλά και με πολλούς φίλους που έκανε στην πόλη μας. Φυσικά, δεν ξέφυγε από τη δικό μας βλέμα όπου στις ερωτήσεις που του κάναμε είχε κάποιες αξιολογικές απαντήσεις να δώσει…
“Είναι μεγάλο επίτευγμα αυτό που κατάφεραν τα παιδιά και αξίζει σε όλους (παίκτες, προπονητές και διοίκηση) ένα πολύ μεγάλο “μπράβο”. Δεν μπορώ όμως να μην εξάρω τις προσπάθειες τριών παιδιών με τα οποία έχω συνεργαστεί και γνωρίζω πόσο αγαπούν τόσο το άθλημα, όσο και τον σύλλογο. Αναφέρομαι στον Γιώργο Μπονατάκη, τον Γιώργο Λαδάκη και τον Γιώργο Μπουρμπάκη. Αν δεν υπήρχαν αυτοί οι άνθρωποι δεν θα υπήρχαν πολλά στο ρεθεμνιώτικο βόλεϊ και σίγουρα δεν θα είμαστε εδώ να μιλάμε γι’ αυτές τις επιτυχίες. Έχουν κάνει τεράστια δουλειά για να φτάσει εδώ που έφτασε ο σύλλογος. Τους έχω σε μεγάλη εκτίμηση.”
Για τον Μιχάλη Χαχαγιόπουλο η αίσθηση που γεύθηκε ερχόμενος ξανά στο γήπεδο του “Μελίνα Μερκούρη” ήταν γνώριμη…
“Το έχουμε ξαναζήσει όταν ανεβαίναμε τις κατηγορίες μία-μία με τη γυναικεία ομάδα. Είναι αλήθεια ότι, μάθαμε πολλά από τον αείμνηστο Κωστή Ψαρουδάκη. Φαίνεται πως έπρεπε να ωριμάσουν οι συνθήκες για τη δημιουργία μιας ισχυρής ομάδας κι αυτό φαίνεται μέσα στο γήπεδο.
Επίσης, είδα τον κόσμο να στηρίζει την ομάδα. Είδα πρόσωπα που μου είχαν λείψει τόσο από τους καθημερινούς ανθρώπους της πόλης όσο και από τον χώρο και τη διαιτησία, άτομα γενικότερα που τα ξέρω, παλιές παίκτριες. Με όλους είχαμε μια πολύ εγκάρδια συνομιλία, μικρή η μεγάλη, δεν έχει σημασία.
Πρέπει να πω όμως ότι η ομάδα αγωνιστικά, έδειξε ότι βρίσκεται σε πολύ καλό επίπεδο, είναι πολύ δεμένη, ένα πολύ καλά οργανωμένο και δουλεμένο σύνολο. Και η γυναικεία ομάδα φέτος σώζεται πιο άνετα σε σχέση με τα προηγούμενα δύο χρόνια στην Α2. Η ανδρική ομάδα δρομολογεί τα πράγματα και νομίζω πως το έχουν καταλάβει όλοι ότι ήρθε η ώρα να αλλάξει κι άλλο επίπεδο ο σύλλογος.”
Σε ερώτηση για το πως ο ίδιος βλέπει το εγγύς μέλλον και κατά πόσο του λείπει το Ρέθυμνο, είπε: “Φυσικά και μου λείπει! Πέρασα όμορφα με έντονες στιγμές στα χρόνια που βρέθηκα εδώ.”
Ο Μιχάλης Χαχαγιόπουλος παραμένει στον χώρο που αγαπάει, το βόλεϊ κι επειδή στην πετοσφαίριση κανείς δεν περισσεύει, σε ερώτηση που του έγινε για το αν κληθεί να βοηθήσει από όποιο πόστο, ο ίδιος απέφυγε να απαντήσει…
“Δεν ξέρω, εγώ το αφήνω ανοικτό. Κρατάω ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας όπως σας είπα με πολλούς ανθρώπους στο Ρέθυμνο και φυσικά με τα παιδιά που προανέφερα και όχι μόνο…
Μια ομάδα στην Volley League θέλει πολλά πράγματα, πολύ περισσότερα προφανώς από αυτά που όλοι γνωρίζουν μέχρι σήμερα.
Θα ήταν κάτι πολύ όμορφο. Εγώ βασικά νιώθω ως ηθική υποχρέωση να δώσουμε κάτι πίσω στον Κωστή Ψαρουδάκη. Ήθελε πάντοτε το ρεθεμνιώτικο βόλεϊ να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή. Εγώ παραμένω ενεργός έμμεσα και άμεσα στον χώρο του βόλεϊ.’
