Εκτός από τα αδέλφια που μου έδωσε η ζωή, ευτύχησα να έχω και έναν …ομογάλακτο!
-Αλλά τι είναι λοιπόν ο «ομογάλακτος»; Με ρωτάτε, σας απαντώ:
Δεν συμβαίνει συχνά. Όπως το λέει η λέξη, είναι εκείνος με τον οποίο έχουμε πιει το ίδιο γάλα! Έτσι ακριβώς! Η τύχη τό φερε, από το στήθος της ίδιας μάνας έχουμε βυζάξει και οι δύο!
Κάποιοι ίσως να απορήσουν και να διερωτηθούν γιατί βρίσκω τόσο ενδιαφέρον το θέμα αυτό ώστε να το επιλέξω για θέμα μου! Σας βεβαιώνω λοιπόν ότι έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και αξίζει τον κόπο. Σε μια εποχή που τα συναισθήματα φθίνουν και η υλική υπόσταση έχει αδιαμφισβήτητο προβάδισμα, οι πράξεις αλτρουισμού και ηθικής ανάτασης πρέπει να προβάλλονται σε κάθε ευκαιρία.
Ας τα πάρομε με τη σειρά: Τι σημαίνει «αλτρουισμός»; Είναι η ανιδιοτελής στάση ζωής, όπου το άτομο ενεργεί για το καλό των άλλων, προσφέροντας βοήθεια και φροντίδα χωρίς να προσδοκά ανταμοιβή ή προσωπικό όφελος.
Ξανάρχομαι τώρα στη γυναίκα αυτή, τη δεύτερη μάνα μου. Η γυναίκα αυτή με το γάλα που μου πρόσφερε τη δεδομένη στιγμή μου έσωσε τη ζωή, διότι η δική μου μάνα δεν είχε καθόλου γάλα λόγω προβλήματος της υγείας της οπότε η ζωή μου ως βρέφους ήταν σε άμεσο κίνδυνο.
Πολύ αργότερα έμαθα ότι κουβαλώντας μέσα της τέτοιαν αστείρευτη αγάπη, η γυναίκα αυτή μπόρεσε να σώσει και πολλές άλλες ψυχούλες παιδικές, εκτός από τη δική μου.
Μα δεν σας είπα ακόμη το πιο συγκινητικό, το πιο μεγάλο από όλα: Καθώς έχει περάσει πια τα 100 χρόνια και ο πανδαμάτωρ χρόνος τσακίζει μία-μία τις ψυχικές εφεδρείες της, η γυναίκα αυτή συγκεντρώνει τις δυνάμεις της και φωνάζει επιτακτικά:
– Να μου φέρετε εδώ τον Μανώλη!
Είναι σαν να ζητά από αυτόν στον οποίο χάρισε απλόχερα ζωή, ας της χαρίσει κι εκείνος λοιπόν λίγη χαρά, λίγη ζωούλα τώρα! Είναι οι αναμνήσεις; Είναι η αναπόληση; Είναι η φλόγα της ζωής που δεν λέει και δεν θέλει να σβήσει;
Κοιτάξτε με κι εσείς τώρα: Με βήμα τρεμάμενο ανεβαίνω το ανηφοράκι που οδηγεί στο σπίτι της δεύτερης μάνας μου.
Την τριγυρίζουν τα άλλα παιδιά της:
– Ποιος είναι αυτός που ήρθε να σε δει μάνα; Αν μπορείς μάντεψε!
Η συνάντηση θα κρατήσει αρκετή ώρα και θα κρύβει πολλή συγκίνηση. Κάθομαι δίπλα της και της κρατώ το χέρι. Έχομε να πούμε πολλά.
– Ήρθα, της λέω, εδώ είμαι, δίπλα σου!
Υπάρχουν κι άλλα που δεν λέγονται αλλά μόνο νιώθονται. Οι λέξεις χάνουν το νόημα και ο χρόνος διαστέλλεται. Η γυναίκα αυτή κάποτε μου έδωσε ζωή. Τώρα εγώ γίνομαι η αλυσίδα που τη δένει με τη ζωή. Τελικά, ναι! Είναι δύσκολη η ζωή αλλά υπάρχει ελπίδα!
