Δεν υστέρησαν και οι γυναίκες
Μια ακόμα μεγάλη μορφή του Πρινέ ήταν ο Χαρίλαος Αγγελάκης,νομικός και πολιτικός.
Γεννήθηκε το 1857 μια πολύ σημαντική περίοδο για την ελληνική ιστορία.
Σπούδασε νομικά και άφησε το αποτύπωμα το στην επιστήμη του.
Διορίστηκε υφηγητής του Διοικητικού Δικαίου του πανεπιστημίου Αθηνών το 1878. Έγραψε σημαντικά βιβλία για τη νομική επιστήμη. Ένα από τα πιο γνωστά του έργα αφορούσε το δίκαιο των ανώνυμων εταιριών.
Εκτός από την επιστήμη του, αναμίχθηκε και με τα κοινά, βοηθώντας τον τόπο του ως πολιτικός.
Το 1881 εξελέγη μέλος της Κρητικής Βουλής. Το 1886 παραιτήθηκε εξαιτίας της έντασης που δημιουργήθηκε γύρω από τις προσπάθειες και τις ενέργειές του για την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Ας μην ξεχνάμε ότι τα ζήτημα αυτό είχε προκαλέσει μεγάλες διαφωνίες εκείνη την εποχή.
Έργα του είναι:
– Μελέται περί της επιστήμης του Διοικητικού Δικαίου: Συν τη εκθέσει κυρίως μεν της εν Ελλάδι, συγχρόνως δε και της εν Γερμανία Αγγλία και Γαλλία ισχυούσης νομοθεσίας 1881.
– Περί του δικαίου της ανώνυμου ή μετοχικής Εταιρίας 1887.
Έφυγε από τη ζωή το 1922, αφήνοντας πίσω του πλούσιο επιστημονικό έργο.
Δημήτρης Μπεμπής
Από τις εμβληματικές μορφές του Πρινε ήταν ο Δημήτριος Μπεμπής του Κωνσταντίνου.
Γεννήθηκε κατά τον Γιώργη Εκκεκάκη το 1888. Από άλλες πηγές όμως αναφέρεται έτος γέννησής του το 1890. Πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους όπου του απονεμήθηκε ο βαθμός του ανθυπασπιστή επ’ ανδραγαθία. Ο ίδιος ο βασιλιάς Αλέξανδρος τον τίμησε το 1918 για τις διακεκριμένες πράξεις του Στον πόλεμο της Μικράς Ασίας υπηρέτησε στο επιτελείο του στρατηγού Πλαστήρα και απολύθηκε μετά την καταστροφή της Σμύρνης με τον βαθμό του υπολοχαγού. Δημιούργησε μια εξαιρετική οικογένεια με τη Μαρία Καριλάκη και απέκτησε τέσσερα παιδιά. Τον Κωνσταντίνο, τον Νίκο, τη Στυλιανή και τη Σοφία .
Με το εμπόριο βαλανιδιών, κάρβουνου και άλλων ειδών που εκείνη την εποχή είχαν μεγάλη ζήτηση κατάφερε να δημιουργήσει μια καλή περιουσία.
Άνθρωπος με ευρείς πνευματικούς ορίζοντες, διορατικός και οργανωτικός, σκέφτηκε πως οι αγρότες θα μπορούσαν να έχουν καλύτερη μοίρα ενωμένοι. Έτσι ίδρυσε την Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών, που αργότερα ο γιος του Κώστας αξέχαστος αγροτοσυνδικαλιστής της πρόσθεσε κύρος και αποτελεσματική λειτουργία.
Ο άνθρωπος αυτός που άνοιξε δρόμους προόδου για τους άλλους, στάθηκε άτυχος εξαιτίας μιας τραγικής συγκυρίας.
Όταν υπηρετούσε στον στρατό, έτυχε σε μια άδεια να παραστεί σε γάμο συγγενούς, που γινόταν σε άλλο χωριό.
Εκεί πάνω στο κέφι ένας από τους γαμηλιώτες, που είχε ανέβει σε μια ταράτσα χωρίς προστατευτικό γείσο έχασε την ισορροπία του, έπεσε και σκοτώθηκε.
Στις ανακρίσεις για να εξακριβωθούν τα αίτια θανάτου, κάποιος, χωρίς δόλο φυσικά, μίλησε για την παρουσία αξιωματικού, (έτσι χαρακτηριζόταν κάθε στρατιώτης με υψηλό βαθμό). Πρόθεσή του ν’ ακούσουν οι αστυνομικοί κι από κάποιον άνθρωπο που «ήξερε να μιλήσει» τα γεγονότα όπως έγιναν για να μην βρει το μπελά του κάποιος αθώος.
Δυστυχώς όμως είχαν άλλη γνώμη οι ανακριτικές αρχές. Τον παρέπεμψαν σε δίκη εντελώς αβασάνιστα, χωρίς καμιά προσπάθεια να διερευνηθεί η αλήθεια. Και ο άτυχος Μπεμπής καταδικάστηκε σε εξορία επειδή …δεν απέτρεψε σαν εγγράμματος άνθρωπος τον άλλο να ανέβει στην ταράτσα, επισημαίνοντας τους κινδύνους που τον απειλούσαν.
Έτσι βρέθηκε ο φιλοπρόοδος Πρινιώτης στα Μουδανιά, ζώντας σε λίγο το δράμα της Μικρασιατικής Καταστροφής.
Η έντονη διάθεσή του πάντα να βοηθά εκείνους που τον χρειάζονταν δεν τον εγκατέλειψε ούτε και στον τόπο της εξορίας του.
Εκατοντάδες πρόσφυγες με τη βοήθειά του βρέθηκαν ασφαλείς σε πλοία, γιατί ο Καντημανώλης, είχε δοθεί με όλη του την δύναμη ψυχής στην προσπάθεια διάσωσης γέρων και γυναικοπαίδων που ξεριζώνονταν με φωτιά και μαχαίρι.
Υπήρξε από τα σημαντικότερα μέλη της Εθνικής Αντίστασης από την πλευρά της ΕΟΡ και έχαιρε του γενικού σεβασμού για τη δράση του. Ασχολήθηκε με τα αγροτοσυνδικαλιστικά θέματα με συνέπεια και δυναμικές παρεμβάσεις. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Γεωργικών Συνεταιρισμών Ρεθύμνου το 1937 και πρώτος πρόεδρός της. Πέθανε το 1944.
Τη δράση του συνέχισε με μεγάλο ζήλο ο γιος του Κώστας, που διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης από 1982-1987 και 1990-1995.
Στέλλα Ροδινού
Κόρη του Δημήτρη ήταν η Στέλλα Ροδινού η γλυκιά γιαγιά που έτρεφε τη φαντασία μας με τα παραμύθια της.
Μεγάλωσε σαν αρχοντοπούλα και σαν νύφη ήταν περιζήτητη.
Τυχερός στάθηκε ο Ευάγγελος Ροδινός, γιος του περίφημου Μανόλη του Καντή Μανόλη με το όνομα.
Νύφη του Καντημανόλη του Ροδινού η Στέλλα, στάθηκε αντάξια της γενιάς της. Κι ας άρχισαν και τα δικά της τα δεινά.
Πάνω στον αρραβώνα της κηρύχτηκε ο πόλεμος. Έκανε υπομονή, ενώ τα βάσανα έγιναν περισσότερα με την Κατοχή. Πείνα, ταλαιπωρία, στέρηση.
Η αρχοντοπούλα από τον Πρινέ τα υπέμεινε με θάρρος. Και, το σπουδαιότερο, φρόντιζε με κάθε τρόπο να βοηθήσει ασθενέστερους να επιβιώσουν.
Όταν γύρισε ο Ευάγγελος στον τόπο του από το μέτωπο, τη ρώτησε αν γινόταν να παντρευτούν αφού έτσι κι αλλιώς δεν φαινόταν φως στο σκοτάδι.
Γιατί να περιμένουν, καθυστερώντας από τον εαυτό τους το δικαίωμα της ευτυχίας που τους έδινε η αγάπη τους.
Εκείνη δέχτηκε. Έγινε ο γάμος κι έπειτα άρχισαν να έρχονται οι λεβέντες τους στον κόσμο. Ο Μανόλης, ο Τάκης, ο Νίκος.
Άξια σύζυγος και μητέρα
Η Στέλλα στάθηκε άξια σύζυγος και μάνα. Τόσο που βλέπεις σήμερα παιδιά και νύφες να «πίνουν νερό στ’ όνομά της». Και το αξίζει. Τα τρία της παιδιά παντρεύτηκαν εξαιρετικές κοπέλες και της χάρισαν πέντε εγγόνια και αυτά με τη σειρά τους οκτώ δισέγγονα. Ένα από αυτά μάλιστα, η Ραφαέλλα, 18 χρόνων, μια πραγματική καλλονή, έλαβε πρόσφατα τον ανώτατο τίτλο ομορφιάς.
Παρά τη μεγάλη ηλικία της δεν έπαψε να διηγείται στα παιδιά του Ατσιποπούλου τα παραμύθια της, με καθάριο λόγο που γοήτευε τον ακροατή.
Έγραψαν γι’ αυτήν
Για την υπέροχη κυρία Στέλλα έγραψε ο μεγάλος μας λογοτέχνης και συγγραφέας Δημήτρης Αετουδάκης, προλογίζοντας το βιβλίο των αφηγημάτων της με τίτλο «Αναστορήσεις μιας Ατσιπουλιανής αρχόντισσας»: «Μέσα σε τούτα τα χρόνια που έζησε με το λύχνο και τη λάμπα, έμαθε παραμύθια, ιστορίες, παροιμίες και ποιήματα, που ο γιος της Εμμανουήλ της εκμαίευσε από το σοφό της το κεφάλι, εκεί που τα είχε καταγράψει στο βιβλίο της μνήμης της και τα εξιστόρησε με σαφήνεια και καθαρότητα στον γιο της που τα καταγράφει σε τούτα τα φύλλα του βιβλίου του για να μάθουν κυρίως οι νέοι πως εσκέπτοντο τότε, στα χρόνια της Στυλιανής, οι άνθρωποι του χωριού, του λύχνου και της λάμπας, όπως έγραψα και πιο πάνω.
Γιατί τούτη η προικισμένη με σοφία και ισχυρή μνήμη, αρχόντισσα, που μάζεψε σαν τη μέλισσα όλη τη σοφία του τότε κόσμου της, από τη γιαγιά της, τη μητέρα της, τις γειτόνισσές της, που τα βράδια μαζεμένοι γύρω από το πυρωμένο μαγκάλι άφηναν το παραμύθι, το τραγούδι, την ιστορία, το ανέκδοτο, να καλύπτουν τις μεγάλες ώρες της χειμωνιάτικης βραδιάς. Όλα αυτά τα θυμάται και τα ξετυλίγει από το κουβάρι της ισχυρής μνήμης της και τα μεταφέρει σε τούτο το βιβλίο με την ισχυρή γραφίδα του γιου της…».
Για τις πηγές της η κυρία Στέλλα μου είχε πει: «Από τη γιαγιά του μπαμπά μου άκουσα τα περισσότερα, επειδή την άλλη γιαγιά δεν την πρόλαβα. Είχε πεθάνει νωρίς… Τα περισσότερα τα άκουσα από τη θεία Κατσαδωράκη από τα Περιβόλια, που είχε καταφύγει μετά τη Μάχη της Κρήτης εδώ στο Ατσιπόπουλο. Ήξερε τόσο ωραία παραμύθια».
Παπά Δημήτρης Μπεμπής
Μεγάλη μορφή και ο παπά-Δημήτρης Μπεμπής αρχιερατικός επίτροπος και εφημέριος του χωριού από το 1971.
Υπηρέτησε υποδειγματικά και την εκπαίδευση ως διευθυντής του σχολείου από το 1972 μέχρι το 2007 με πολύτιμη προσφορά σ’ όλους τους τομείς.
Η μνήμη του μέσα από το πλούσιο έργο του θα είναι αιώνια.
Αντώνης Πατεράκης
Και ποιος μπορεί να ξεχάσει τον Αντώνη Πατεράκη τον μοναδικό δήμαρχο του ιστορικού δήμου Νικηφόρου Φωκά και μεγάλου συνδικαλιστή.
Εκλέχθηκε για πρώτη φορά δήμαρχος το 1998, ξεκινώντας τη θητεία του από την αρχή της σύστασης του δήμου το 1999. Υπηρέτησε συνεχόμενα μέχρι το 2010, όταν ο δήμος καταργήθηκε και ενώθηκε με τον διευρυμένο δήμο Ρεθύμνου λόγω του σχεδίου «Καλλικράτης».
Στις δημοτικές εκλογές του 2006 πέτυχε το εντυπωσιακό αποτέλεσμα να εκλεγεί για τρίτη φορά με ποσοστό 100%, καθώς ηγήθηκε κοινού ψηφοδελτίου.
Πριν από την πορεία του στην τοπική αυτοδιοίκηση, είχε διατελέσει και πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ρεθύμνου από το 1983 έως το 1992.
Μετά τον θάνατό του, υπήρξαν επίσημες προτάσεις από δημοτικές παρατάξεις για τη μετονομασία του παλιού Δημαρχείου Νικηφόρου Φωκά σε «Αντώνης Πατεράκης». Μάλιστα, στο πρόγραμμα της υποψήφιας δημάρχου Ρεθύμνου, Ρένας Κουτσαλεδάκη, είχε ενταχθεί η δημιουργία ενός Κέντρου Υποστήριξης της Επιχειρηματικότητας με το όνομά του στον συγκεκριμένο χώρο.
Ήταν σπουδαίος άνθρωπος ο Αντώνης Πατεράκης. Όπως είχε τονίσει στον επικήδειό του ο δήμαρχος κ. Γιώργος Μαρινάκης «…ο Αντώνης Πατεράκης ξεχώριζε για πολλά. Χαρακτηριστική ήταν όμως η λιτότητα και η σαφήνεια του.
Άνθρωπος ολιγόλογος, διακριτικός, μεστός στα λόγια και ενεργός στις πράξεις, απεχθάνονταν την υπερβολή και την περίσσια προβολή. Εκτός από ενεργός πολιτικός, ήταν πρώτα και πάνω απ’ όλα ενεργός πολίτης, με συγκεκριμένο και μετρήσιμο αποτέλεσμα.
Ένας πιστός Δημοκράτης που δε διαχώριζε τους ανθρώπους ανάλογα με τις πολιτικές τους προτιμήσεις αλλά με βάση την προσήλωσή τους σε υψηλές αρχές και αξίες.
Κέρδισε δίκαια, με πολλή προσωπική δουλειά και διατηρώντας πάντα χαμηλούς τόνους, την εκτίμηση και τη συμπάθεια των συναδέλφων του και των συγχωριανών του. Υποστήριζε με σθένος και σταθερότητα αυτό που θεωρούσε σωστό και αποτελεσματικό για τον τόπο που υπηρέτησε επί σειρά ετών με εντιμότητα και σεμνότητα.
Γι’ αυτό και απολάμβανε την εμπιστοσύνη των συμπολιτών του σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Με Δήμαρχο τον Αντώνη Πατεράκη στο νεοσύστατο τότε Δήμο Νικηφόρου Φωκά ξεκίνησε η εφαρμογή του Καποδίστρια, και με αυτόν ολοκληρώθηκε, για να τεθεί σ’ εφαρμογή ο Καλλικράτης αργότερα.
Ουσιαστικά, ο Δήμος Νικηφόρου Φωκά, ταυτίστηκε με το όνομα του και την επί 3 τετραετίες ενεργή δράση του. Πρώτος ο ίδιος έδινε το παράδειγμα της συμμετοχής στα κοινά και δεν έπαψε να παροτρύνει τους συγχωριανούς του να ασχολούνται και να συμμετέχουν σε αυτά, ειδικά τους νέους, αρκετούς απ’ τους οποίους ενέπνευσε και καθοδήγησε ώστε σήμερα ν’ αποτελούν ικανά μέλη της κοινωνίας μας.
Συνδικαλιστής ο ίδιος, ως εργαζόμενος αρχικά στον ΟΤΕ, αλλά και ως Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου επί σειρά ετών, γνώριζε καλά, προτού ακόμη εμπλακεί με την πολιτική, τις ανάγκες των εργαζομένων και ως Δήμαρχος αργότερα τις συμμερίστηκε και τις σεβάστηκε.
Η δύσκολη, προσωπική δοκιμασία του μας λύπησε όλους όσοι γνωρίζαμε τον Αντώνη και καταλαβαίναμε πόσο επώδυνο ήταν για ένα δραστήριο άνθρωπο όπως εκείνος, να αντιλαμβάνεται και να κατανοεί όσα συμβαίνουν και να μη μπορεί να επικοινωνήσει, να συζητήσει, να μοιραστεί τις σκέψεις του, να συνεχίσει το έργο του.
Όμως, στάθηκε τυχερός, μέσα στην ατυχία του, στο ότι αξιώθηκε να νιώσει με τον πιο αδιαμφισβήτητο και περίτρανο τρόπο την αληθινή αγάπη και τη βαθιά αφοσίωση της οικογένειας του που, με θαυμαστή αντοχή και περίσσευμα ψυχής, του συμπαραστάθηκε σε αυτή τη μεγάλη περιπέτειά του…».
Χρήστος Πολίτης
Ο δημοφιλής ηθοποιός που διέγραψε λαμπρή πορεία στην τηλεόραση, ο Χρήστος Πολίτης που οι περισσότεροι θυμούνται ως «Γιαγκο Δράκο» στη θρυλική λάμψη ήταν επίσης από τον Πρινέ από την πλευρά της μητέρας του.
Ο Χρήστος Πιατουλάκης όπως ήταν το πραγματικό του όνομα γεννήθηκε το 1942.
Μπορεί να γεννήθηκε και να μεγάλωσε στο Ηράκλειο αλλά το Ρέθυμνο είχε πάντα στην καρδιά του.
Τέλειωσε τη Δραματική Σχολή το 1965.
Σύμφωνα με τη Βικιπαίδεια εργάστηκε στο θέατρο από το 1966 έως το 1998, συμμετέχοντας σε πάνω από 45 θεατρικές παραγωγές, και στον κινηματογράφο, από το 1968 έως το 1974, εμφανίστηκε σε 18 ταινίες. Παράλληλα, κατά τις δεκαετίες ’70 και ’80 δραστηριοποιήθηκε στο ραδιόφωνο λαμβάνοντας μέρος τόσο σε ραδιοφωνικές θεατρικές παραγωγές όσο και σε διάφορες άλλες πολιτιστικές εκπομπές ως ηθοποιός φωνής. Στην τηλεόραση εργάστηκε από το 1973 έως το 2005, πρωταγωνιστώντας σε οκτώ τηλεοπτικές σειρές, με πιο γνωστή τη σειρά Η Λάμψη του Νίκου Φώσκολου.
Ασχολήθηκε και με την πολιτική. Συμμετείχε ως υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο επικρατείας της Πολιτικής Άνοιξης για τις βουλευτικές εκλογές του 1996. Το 1998 εκλέχθηκε νομαρχιακός σύμβουλος Αθηνών με τον συνδυασμό του Θεόδωρου Κατριβάνου, θέση από την οποία αποχώρησε σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Με τη μακρά του παρουσία στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο υπήρξε από τους ηθοποιούς που άφησαν έντονο το στίγμα τους στον χώρο του θεάματος. Θεωρείται ως ένας από τους τελευταίους ηθοποιούς που συνδύαζαν την κλασική παιδεία του Εθνικού Θεάτρου της μεταπολεμικής περιόδου με την υψηλή λαϊκή απήχηση.
Υπήρξε λόγω του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, από τους πιο δημοφιλείς και αναγνωρίσιμους ηθοποιούς της γενιάς του, στοιχείο που ο ίδιος συνειδητά προσπάθησε να αξιοποιήσει προς όφελος του θεάτρου, προσελκύοντας το ευρύ κοινό προς ένα θέατρο αγωγής ψυχής και όχι απλά διασκεδαστικό. Συγκεκριμένα, μετά την κινηματογραφική επιτυχία που σημείωσε στα πρώτα χρόνια της καριέρας του διοχέτευσε ενέργεια και πόρους στον θίασο – θέατρο που ίδρυσε μαζί με τον Αν. Αντύπα, το Απλό Θέατρο, χρησιμοποιώντας τις άλλες του επαγγελματικές δραστηριότητες σε κινηματογράφο, τηλεόραση, ραδιόφωνο αλλά και στο εμπορικό θέατρο ως χρηματοδότες αυτής της θεατρικής προσπάθειας. Όταν ο κύκλος του Απλού Θεάτρου έκλεισε για εκείνον επέδειξε μια μεγαλύτερη επαγγελματική εξωστρέφεια που σφραγίστηκε από τον τηλεοπτική του παρουσία στην καθημερινή σειρά «Η Λάμψη», ερμηνεύοντας τον Γιάγκο Δράκο, έναν ήρωα που για ποικίλους λόγους έχει καταγραφεί στην ελληνική τηλεοπτική ιστορία. Η απόλυτη ταύτιση του στα μάτια του ευρέως κοινού με τον ρόλο του Γιάγκου Δράκου και μια σειρά από θεατρικές επιλογές στο εμπορικό θέατρο λειτούργησαν ανασταλτικά στην θεατρική του πορεία που ο ίδιος επιθυμούσε να ακολουθήσει και τον οδήγησαν στην απόφαση της αποχώρησης από τα καλλιτεχνικά και δημόσια δρώμενα έπειτα από μία αδιάληπτη παρουσία 46 χρόνων στα θεατρικά δρώμενα.
Στον κινηματογράφο καθιερώθηκε ως ζεν-πρεμιέ και υπήρξε ένας από τους τελευταίους κινηματογραφικούς σταρ του ελληνικού «εμπορικού» κινηματογράφου. Η πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση έγινε με έναν πολύ μικρό ρόλο το 1968, στην ταινία του Νίκου Φώσκολου Λεωφόρος του μίσους, και με πρωταγωνιστικό ρόλο το 1969 στις ταινίες Άγιος Νεκτάριος: Ο προστάτης των φτωχών. Το 1969 κέρδισε το βραβείο Β’ Αντρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, για την ερμηνεία του στην ταινία Το κορίτσι του 17. Στη συνέχεια συνεργάστηκε κυρίως με τον κινηματογραφικό παραγωγό Τζέιμς Πάρις. Επανεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 2022, έπειτα από πολλές δεκαετίες αποχής, συμμετέχοντας στην ταινία Broadway του Χρήστου Μασσαλά.
Τηλεόραση
Στην τηλεόραση εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1973, στη σειρά Τα δίχτυα του τρόμου. Μεταξύ άλλων, πρωταγωνίστησε στις σειρές Βασίλισσα Αμαλία με την Αλ. Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ (1975) και Αφροδίτη με τη Νόρα Βαλσάμη (1977). Τη δεκαετία του 1980 είχε ελάχιστες συμμετοχές σε τηλεοπτικές σειρές, κυρίως στην τηλεοπτική εκπομπή «Το Θέατρο της Δευτέρας». Το 1991, επανεμφανίζεται στην τηλεόραση με την καθημερινή σειρά του Ν. Φώσκολου Η Λάμψη, συνεργασία που τον καθιέρωσε στη συνείδηση του τηλεοπτικού κοινού ως «Γιάγκο Δράκο», ρόλο που ερμήνευσε για 14 χρόνια, έως το καλοκαίρι του 2005. Η συμμετοχή του στη Λάμψη υπήρξε μία από τις τελευταίες καλλιτεχνικές του δραστηριότητες.
Κατά τις δεκαετίες 1970 και 1980 συμμετείχε σε αρκετές θεατρικές παραγωγές για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση και σε δύο παραγωγές για βίντεο, στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Τη δεκαετία του 1990 υπήρξε για δύο χρόνια δάσκαλος στη Δραματική Σχολή του Γ. Θεοδοσιάδη.
Απεβίωσε στις 5 Ιανουαρίου 2026, σε ηλικία 83 ετών. Η σορός του αποτεφρώθηκε.
Το αφιέρωμά μας στον Πρινέ συνεχίζεται.
