Ενθουσίασαν ξανά η Άννα Μπιθικώτση και ο Σωτήρης Δογάνης
Ο Σοροπτιμιστικός Όμιλος Ρεθύμνου η «Ερωφίλη» τίμησε την ημέρα της Γυναίκας, το απόγευμα της Κυριακής στο Σπίτι του Πολιτισμού επιμένοντας στην ποιότητα και στοχεύοντας να περάσει τα μηνύματά του μέσα από την Τέχνη.
Έτσι στην εκδήλωση που τίμησε με την παρουσία της η αντιπεριφερειάρχης κα Μαρία Λιονή, η ιδρυτική πρόεδρος κ. Βαρβάρα Σκαρβέλη καθώς και άλλοι εκπρόσωποι αρχών, δόθηκε η ευκαιρία στην τόσο χαρισματική λογοτέχνιδα Άννα Μπιθικώτση να μας οδηγήσει με το συγκλονιστικό της λόγο στις τέσσερις εποχές της Γυναίκας.
Μαζί της ο θαυμάσιος Σωτήρης Δογάνης και η εξαίρετη σοπράνο και σολίστ πιάνου Κατερίνα Μεγάλου έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους ερμηνεύοντας τραγούδια Πλέσσα, Θεοδωράκη και Χατζηδάκη. Η εκδήλωση άνοιξε με μια εμπνευσμένη ομιλία της προέδρου του Σοροπτιμιστικού Ομίλου Ρεθύμνου κας Ρένας Κουτσαλεδάκη που αφού αναφέρθηκε στην ανάδειξη των προβλημάτων της γυναίκας κάνοντας μια ιστορική αναδρομή στις μεγάλες μορφές του Ρεθύμνου είπε μεταξύ άλλων:
«Ημέρα της Γυναίκας σήμερα και η σκέψη μας αγκαλιάζει κάθε ζωοφόρο ύπαρξη στον πλανήτη. Αναρίθμητα τα παραδείγματα που αποδεικνύουν πως η τόλμη, η θέληση, η αυτοθυσία είναι γένους θηλυκού.
Το Ρέθυμνο έχει τη μεγάλη ευλογία να μη χρειάζεται παραδείγματα, από άλλες περιοχές για να υποστηρίξει τον δυναμισμό της γυναίκας.
Πριν ακόμα ταράξει τις βαλτωμένες συνειδήσεις το φαινόμενο Καλλιρόη Σιγανού Παρρέν, μια γυναίκα στο Αρκάδι άφησε στους αιώνες το αποτύπωμα της Κρητικής λεβεντιάς. Ήταν η Χαρίκλεια Δασκαλάκη, που θυσίασε τρείς γιους στον αγώνα, πολεμώντας και η ίδια πλάι στους ελεύθερους πολιορκημένους του Αρκαδιού.
Σε καιρούς ειρήνης Ρεθεμνιώτισσα θα είναι η πρώτη μεταπτυχιακή αρχαιολόγος με διεθνή ακτινοβολία. Η Άννα Αποστολάκη.
Η Φλωρεντίνη Σκουλούδη Καλούτση και η Χρυσή Αγγελιδάκη θα αναδείξουν, με τη δημιουργική τους έμπνευση, την υφαντική τέχνη και την Ρεθεμνιώτικη βελονιά. Γυναίκα επίσης η Μελπομένη Κοβάλσκυ, από την οικογένεια των Μουσούρων, θα σαρώνει τα βραβεία της διεθνούς έκθεσης Θεσσαλονίκης, με τις εικαστικές πρωτοβουλίες της ζωγραφίζοντας στο γυαλί.
Στον ελληνοϊταλικό πόλεμο η Καλλιόπη Γιουλούντα θα τιμήσει τις νοσηλεύτριες αδελφές, όταν αρνούμενη να αφήσει τους ασθενείς της, στο νοσοκομείο Ιωαννίνων που υπηρετούσε, σκοτώθηκε στα 30 της χρόνια σε κείνο τον ανελέητο βομβαρδισμό του βάρβαρου εισβολέα.
Η πρώτη πράξη αντίστασης, μετά τη Μάχη της Κρήτης, έχει το όνομα της Ευαγγελίας Πολιουδάκη και μάνα του στρατιώτη θα καθιερωθεί τελικά η Μαρία Παπαϊωάννου, με την πολυσήμαντη σωματειακή δράση.
Η Νίνα Κουκλινού θα αντέξει το ανάθεμα των άσχετων και ανεύθυνων ψιθυριστών προσπαθώντας, από τη θέση της διερμηνέως στην Γκεστάπο, που υπηρετούσε, να προλάβει τις συμφορές όπως της καταστροφής των χωριών του Κέντρους αλλά δεν την άφησαν να το πετύχει οι μικρόψυχες αντιλήψεις του καιρού της.
Ρεθεμνιώτισσες θα γίνουν παγκόσμιο σύμβολο εθνικής αξιοπρέπειας. Ήταν οι γυναίκες της Καλής Συκιάς που δεν δείλιασαν ούτε μπροστά στις φλόγες που τις έριξαν οι ναζί. Έγιναν παρανάλωμα ουρλιάζοντας «Μη μας αγγίζετε. Μη μας μαγαρίζετε». Αντί να ζητούν έλεος εκείνη την τραγική ώρα πετούσαν καταπρόσωπο στους δημίους τους την περιφρόνησή τους.
Η Μαρία Χουρδάκη, η πρώτη ψυχολόγος στην Ελλάδα, θα φέρει την άνοιξη στην παιδαγωγική και με τις σχολές Γονέων που καθιέρωσε πανελλαδικά και η Μαρία Τσιριμονάκη η πρώτη κοινωνιολόγος που ευτύχησε το Ρέθυμνο να δεχθεί τις καινοτόμες δράσεις της, με το πρόγραμμα που συνεχίζει πάντα ο σύλλογος «Αγάπη», έδωσε προορισμό ζωής στα παιδιά που η μοίρα τους φέρθηκε σαν κακή μητριά Ρεθεμνιώτισσες μεγαλουργούν στο πηδάλιο οικονομικών κολοσσών και κάνουν περήφανο τον τόπο τους αλλά και στην αυτοδιοίκηση όπως έχουμε ζωντανό παράδειγμα την αντιπεριφερειάρχη μας.
Αν και το βάρος αυτού του ιστορικού παρελθόντος είναι δυσβάσταχτο, για τις νεότερες γυναίκες, ο αγώνας δεν εστιάζεται πια μόνο στην ανάδειξή του. Η σύγχρονη Ρεθεμνιώτισσα δεν επαναπαύεται στις δάφνες μιας Καλλιρρόης Παρρέν, αλλά παλεύει για να ζει η ίδια με αξιοπρέπεια απαιτώντας το σεβασμό που δικαιούται. Μένει πάντα αυτάρκης και έτοιμη να αντιμετωπίσει τη ζωή με τις δικές της δυνάμεις πλάι στο σύντροφό της έτοιμη να μοιραστεί μαζί του την καθημερινότητα. Αυτά τα πρότυπα φιλοδοξούμε να καλλιεργήσουμε, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο αύριο για τη γυναίκα της ανάγκης, του μόχθου και του αγώνα. Αλλά και προσφέροντας αγάπη και αλληλεγγύη στη γυναίκα χωρίς πατρίδα, χωρίς ευκαιρίες, χωρίς προορισμό που τόσο μας χρειάζεται».
Μια θαυμάσια μουσική παράσταση
Στη συνέχεια και μέσα σε μια μυσταγωγική ατμόσφαιρα η Άννα Μπιθικώτση μας παρουσίασε το έργο της «Γυναίκα των τεσσάρων εποχών» σε μορφή «επιστολικού θεάτρου» με βαθύ συναίσθημα και χωρίς σκηνοθετισμούς. Το έργο βασίζεται στο βιβλίο της κα Μπιθικώτση «Δεν μάτωσα εγώ τις παπαρούνες».
Σ’ ένα συγκλονιστικά δραματοποιημένο μονόλογο, η συγγραφέας μας ξενάγησε στις «τέσσερεις εποχές» της γυναίκας με τις «καταιγίδες» στα μάτια και τις «λιακάδες» στην ψυχή. Της γυναίκας που θυμάται και αναπολεί, που ψάχνει το τρόπο να «κολυμπά» στα βαθιά χωρίς να πνίγεται, που παίρνει το «τιμόνι» της ζωής στα χέρια της κόντρα στους καιρούς και τις απρόοπτες συνθήκες.
Οι διάλογοι της αγαπημένης μας Άννας, με συνδετικό κρίκο τις αναζητήσεις του εξαίρετου καλλιτέχνη Σωτήρη Δογάνη, δημιούργησαν σκέψεις, αντιθέσεις, συμφωνίες και γενικά εισέβαλαν στον πυρήνα των σχέσεων μεταξύ γυναικών και ανδρών.
Η κατάμεστη αίθουσα, από ένα εκλεκτό ακροατήριο, ενώ παράλληλα γίνονταν και άλλες εκδηλώσεις, τεκμηριώνει τη γενική άποψη ότι ο Σοροπτιμιστικός Όμιλος «Ερωφίλη» συνεχίζει τους καταστατικούς στόχους του τιμώντας με τις εκδηλώσεις του την έννοια του Σοροπτιμισμού. Και η τοπική κοινωνία το εκτιμά και περιβάλλει με ενδιαφέρον τον σπουδαίο αυτό φορέα που κοσμεί την πολιτιστική μας ζωή.
Φωτορεπορτάζ: Ραφαέλλα Παπαδομιχελάκη
