To ενδεχόμενο να κατεβάσει ρολά το κόμμα Κασσελάκη μάλλον δεν εκπλήσσει κανέναν. Το αληθινά εκπληκτικό στην περίπτωση του Στέφανου ήταν κυρίως το ότι έπεισε πολλούς, υπερβολικά πολλούς ανθρώπους πως αποτελούσε κάποιου είδους αριστερή ελπίδα που θα κατάφερνε να αντιπαρατεθεί και μάλιστα να νικήσει τον Μητσοτάκη.
Ό,τι κι αν συμβεί από εδώ κι εμπρός πάντως, η περίπτωση Κασσελάκη θα μείνει στην ιστορία. Το πώς ακριβώς, μένει να αποδειχθεί. Το ένα ενδεχόμενο είναι να μείνει σαν ανέκδοτο. Ένας ουρανοκατέβατος τύπος, χωρίς πολιτικό έρμα, που βρήκε ένα κόμμα στην Αξιωματική Αντιπολίτευση μεν, απελπισμένο δε και -με τη βοήθεια και άλλων – τελικά το διέλυσε.
Το άλλο ενδεχόμενο είναι να περάσει στην ιστορία ως το αρχικό καλούπι ενός πολιτικού μοντέλου που υπήρχε και πριν από αυτόν, αλλά ο ίδιος του έδωσε διαφορετική υπόσταση. Εξηγούμαστε. Τα κόμματα στην Ελλάδα ήταν πάντα αρχηγοκεντρικά. Το πρόσωπο του αρχηγού έπαιζε, παίζει και θα συνεχίσει να παίζει καθοριστικό ρόλο στο εκλογικό τους αποτέλεσμα. Ωστόσο με τον Κασσελάκη, είδαμε το επόμενο επίπεδο: το «αδιαμεσολάβητο» δηλαδή, όπως το έλεγε και ο ίδιος. Δεν χρειάζονται δομές, πρόγραμμα, ιδέες, ιδεολογίες, στελέχη, δεν χρειάζεται καν κόμμα εδώ που τα λέμε. Χρειάζονται μόνο οι ψηφοφόροι και βέβαια ο αρχηγός – σωτήρας που θα κατατροπώσει το κακό – τον Μητσοτάκη δηλαδή. Το ίδιο ισχύει και για τη Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Πολλοί περιμένουν και ετοιμάζονται να ακολουθήσουν και τη Μαρία Καρυστιανού, αν κάνει το βήμα προς την πολιτική. Βεβαίως η δική της ιστορία δεν έχει σχέση με εκείνη των άλλων δυο. Το έρεισμα όμως που ήδη μοιάζει να αποκτά εμπίπτει στην ίδια πολιτική -που τελικά είναι απολιτική- λογική: Κάποιος να μας απαλλάξει από τον Κυριάκο ρε παιδιά!
Και βέβαια, έχει επανέλθει στο προσκήνιο και ο Αλέξης Τσίπρας κι εκείνος λίγο ως πολύ με τον «μανδύα» του σωτήρα. Σημάδια των καιρών.
Η λογική αντίδραση σε όσα συμβαίνουν στον κόσμο και στην Ελλάδα θα ήταν η κοινωνική απαίτηση από τα κόμματα να αφουγκραστούν τα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων και να επεξεργαστούν λύσεις και ρεαλιστικές προτάσεις.
Η αντίδραση που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι η αναζήτηση του «μεσσία».
Στην παγκόσμια πραγματικότητα που διαμόρφωσε και διαμορφώνει καθημερινά η νίκη του Τραμπ και η παντελώς over the top προσωπικότητά του, τα δεδομένα έχουν αλλάξει άρδην και τίποτα δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένο.
Υπό αυτήν την έννοια, ίσως ο Κασσελάκης να ήταν μπροστά από την εποχή του…
