Μετά τον Κλέωνα,
στο βήμα ανέβηκε
ο Διόδοτος και είπε
μεταξύ άλλων:
Πολίτες Αθηναίοι,
τολμούν να σας ζητούνε ψήφο
– και μάλιστα με… αθώο ύφος –
οι «ανευθυνο-υπεύθυνοι» σε όλα;
Αυτοί που μας αφήσανε τους έρμους
έρμαια ανερμάτιστων και αδηφάγων;
Που τη δημοκρατία καπηλεύτηκαν
μα και τραυμάτισαν αναίσχυντα
στην πόλη που τη γέννησε,
δίνοντας στους εχθρούς της
μπόλικα «άλλοθι»;
* * *
Ο Κλέων ο δημαγωγός
πήρε ξανά το λόγο:
Καλοί μου Αθηναίοι,
«Αυτός μονάχα που
προξένησε το τραύμα,
αυτός και θα το γιάνει!».
Αυτός δεν ήταν ο χρησμός
του Απόλλωνα στον Τήλεφο,
που τον τραυμάτισε ο Αχιλλέας
προτού ο Τρωικός πόλεμος αρχίσει;
Γι’ αυτό εγώ «Ψηφίστε μας» σας λέω!
Μόνο εμείς μπορούμε να σας σώσουμε!
Τα τραύματα του Τήλεφου επουλώθηκαν
μόν’ όταν πασπαλίστηκαν με τη σκουριά
του δόρατος του Αχιλλέα που τον έτρωσε.
Γιατί, κατά τον πολυμήχανο Οδυσσέα,
«Το δόρυ που προκάλεσε το τραύμα,
αυτό θα έπρεπε και να το γιάνει».
Σε μας δώστε την ψήφο σας,
ενώ στους ανιστόρητους,
την περιφρόνησή σας!
* * *
Δευτερολογώντας
και ο Διόδοτος, του απαντά:
Μάταιος, δημοκόπε, είν’ ο κόπος σου!
Μυθολογία είναι όσα λες, όχι Ιστορία!
Ποτέ η σκουριά πληγές δεν θεραπεύει!
Άλλο ήταν το πνεύμα του χρησμού:
«Ο τρώσας να πληρώσει τα ιάματα»
ή «Ο… σπάσας να πληρώσει
τα σπασμένα»!
* * *
(Το θέμα είναι πάντα
ποιον θα πιστέψει ο λαός!
Κι αυτό το υπογράφει η ιστορία.)
1 Το αρχαίο ρητό «Ο τρώσας και ιάσεται» προέρχεται
από την αρχαία ελληνική μυθολογία και συνδέεται με τον
κύκλο του Τρωικού πολέμου και συγκεκριμένα τον Τήλεφο,
βασιλιά της Μυσίας, που τραυματίστηκε από τον Αχιλλέα.
