Κάθε αντάρτης μπορούσε να κοιμηθεί ξέγνοιαστος στο ιστορικό αυτό χωριό
Μετά τον Πρινέ Ρεθύμνης ας γνωρίσουμε καλύτερα τον Πρινέ Μυλοποτάμου και τις προσωπικότητες που έχει αναδείξει.
Πρόκειται για τη σημερινή Αρχαία Ελεύθερνα, για την οποία έχουμε κάνει αρκετές και απόλυτα τεκμηριωμένες αναφορές, με οδηγό πάντα και πολύτιμο σύμβουλο τον κ. Βασίλη Αποστολάκη ανώτατο αξιωματικό ε.α της ΕΛΑΣ.
Δεν θα σταθούμε σε επαναλήψεις γύρω από την ιστορία του χωριού, όταν έχουν ασχοληθεί με αυτό ο περίφημος Σέργιος Σπανάκης, η ερευνητική ομάδα του «Κρήτη Αφιέρωμα» και ο εκλεκτός εκπαιδευτικός και συγγραφέας Λευτέρης Κρυοβρυσανάκης.
Αυτοί μας έδωσαν μνημειώδεις εργασίες που δεν είχαν ποτέ άλλοτε ανάγκη προσθήκης στοιχείων αφού διακρίνονται για την πληρότητά τους.
Από τις παλαιότερες οικογένειες του χωριού είναι οι Ζαχαράκηδες, οι Αποστολάκηδες, οι Σταυρακάκηδες, οι Γερακάρηδες και οι Δροσάκηδες.
Οι προσωπικότητες που θα αναφέρουμε στην συνέχεια δεν έμειναν στην ιστορία λόγω αρχαιότητας στην περιοχή, αλλά μετά από μια δημιουργική πορεία και ένα αφάνταστο ηρωισμό που διακρίνει τους Κρητικούς ανά τους αιώνες.
Κωνσταντίνος Γερακάρης
Κι ας ξεκινήσουμε το οδοιπορικό μας από τον Κωνσταντίνο Γερακάρη το όνομα του οποίου έχει δοθεί σε μια από τις κεντρικότερες οδούς της πόλης μας.
Ο Κωνσταντίνος Γερακάρης, απόγονος των Κουφάκηδων, γεννήθηκε στον Πρινέ Μυλοποτάμου στις 5 Μαρτίου 1859 και σκοτώθηκε στη μάχη του Δρίσκου στις 28 Νοεμβρίου 1912.
Η φύση εκτός από γενναιότητα τον είχε προικίσει και με μια επιβλητική εμφάνιση. Ήταν ψηλός, λεβεντόκορμος, με βλέμμα γεμάτο ειλικρίνεια και θεληματικότητα που κάποτε έπαιρνε μια χροιά αυστηρότητας όταν οι συνθήκες το απαιτούσαν. Ντυνόταν απλά, αλλά με ευπρέπεια, πάντα και ήταν όλα αυτά μαζί με τους λεπτούς του τρόπους, που τον επέβαλαν όπου κι αν βρισκόταν. Κέρδιζε τους ανθρώπους με την πρώτη ματιά.
Ο πατέρας του είχε καταφέρει να τον στείλει μόνο ένα χρόνο στο σχολείο που βρισκόταν στις Μαργαρίτες, μια ώρα δρόμο από τον Πρινέ. Όταν πια μη έχοντας πόρους υποχρεώθηκε να τον σταματήσει από το σχολείο, ο Κωνσταντίνος συνέχισε μόνος του να μελετά.
Έφθασε μάλιστα σ’ ένα σημείο να εκφράζεται όσο λίγοι στην εποχή του και με την έμφυτη ευφράδεια που διέθετε κατακτούσε τον ακροατή του κι έπειθε για τις απόψεις του. Στο γράψιμο μάλιστα είχε αποκτήσει ένα δικό του στυλ, επηρεασμένος από τον Αδαμάντιο Κοραή, του οποίου τα άπαντα δεν αποχωριζόταν ποτέ.
Η δίψα του για μάθηση τον έφερε κοντά σε μεγάλες προσωπικότητες του καιρού του όπως ο Εμμανουήλ Ροΐδης, από τον οποίο δανειζόταν και τα βιβλία που ήθελε.
Οι πρώτες ασχολίες
Όταν έφθασε σε ηλικία να αναζητήσει τα προς το ζην, όποτε βέβαια οι επαναστάσεις το επέτρεπαν, γιατί δεν έμεινε ποτέ αμέτοχος, στράφηκε στο εμπόριο και στις μεταφορές με ιστιοφόρα πλοία.
Συνεργαζόμενος με άλλους έκανε εμπόριο προϊόντων (πορτοκάλια, κάστανα) σε λιμάνια της παλιάς Ελλάδας και της Τουρκίας νοικιάζοντας πλοίο. Αργότερα απέκτησε μερίδιο σε ιστιοφόρο. Είχε όμως μεγάλη επίδοση στη ναυτοσύνη και στο εμπόριο κι αργότερα κατάφερε να αποκτήσει επίσημο δίπλωμα πλοιάρχου.
Στο πλαίσιο αυτών των συνεταιρισμών γνωρίστηκε στα 20 χρόνια του με την οικογένεια του Αντώνη Κουντουράκη από την Κίσσαμο. Ήταν τόση η εκτίμηση που ένοιωσε η οικογένεια αυτή για τον νεαρό συνέταιρό της που έγινε γαμπρός τους. Παντρεύτηκε τη μικρότερη θυγατέρα του Κουντουράκη τη Μαρία με την οποία απέκτησε έντεκα παιδιά. Να σημειωθεί ότι στον γάμο παρέστησαν όλοι οι παράγοντες και προύχοντες της Κεντρικής και Δυτικής Κρήτης. Δείγμα της κοινωνικής καταξίωσης και των δυο πλευρών.
Μέχρι που ήρθε η επανάσταση του 1878. Αμέσως μετά ο Γερακάρης εξορίστηκε από τους Τούρκους κι αναγκάστηκε να καταφύγει στην Αθήνα, όπου άνοιξε ένα μικρό εμπορικό κατάστημα για να εξασφαλίζει τον επιούσιο. Δυο χρόνια αργότερα η ανώμαλη κατάσταση τον υποχρέωσε να επιστρέψει στην Κρήτη, αλλά και πάλι δεν έμεινε πολύ. Αυτή τη φορά τον υποχρέωσε να ξενιτευτεί η νοοτροπία της κακώς εννοούμενης «καπετανιάς» που για μερικούς αποτελούσε «επάγγελμα». Ο Γερακάρης που απεχθανόταν τους αργόσχολους, για να μη γίνει περισσότερο δυσάρεστος, πήρε ξανά των ομματιών του και στην Αθήνα, όπου κατέφυγε και πάλι, άνοιξε στην οδό Σταδίου ένα καπνοπωλείο, για να εξασφαλίζει το ψωμί της οικογένειάς του. Αυτό το μαγαζάκι όμως έγινε σύντομα ένα από τα σπουδαιότερα πατριωτικά κέντρα των Κρητών αλλά και των φίλων της Κρήτης.
Εκεί εύρισκαν καταφύγιο όλοι οι εξόριστοι και κυνηγημένοι Κρητικοί ή νέοι που ήρθαν στην Αθήνα να σπουδάσουν. Ο Γερακάρης βοηθούσε με κάθε τρόπο.
Αποκορύφωμα του πατριωτισμού που διέκρινε τον Γερακάρη ήταν η πώληση του μικρού μαγαζιού του που ήταν η μόνη πηγή επιβίωσής του για να διατεθούν τα χρήματα στην επανάσταση του 1897 που μόλις είχε ξεσπάσει.
Και στην απόφασή του αυτή δεν έφερε καμιά αντίρρηση η σύζυγός του κι ας ήταν το καπνοπωλείο ένα μικρό υπόλειμμα από τη μεγάλη της προίκα.
Η γενναιότητα του Γερακάρη στις μάχες τον είχε καταξιώσει στην εκτίμηση των άλλων οπλαρχηγών. Θαύμαζαν κυρίως τον τρόπο του να επιβάλλεται στους άνδρες του έτσι που να δίνουν την εντύπωση τακτικού και οργανωμένου στρατού.
Στην πολύνεκρη μάχη της 5ης Μαρτίου 1897 στον Πλατανιά Ρεθύμνου, ο Γερακάρης συνέτριψε το τουρκικό στράτευμα αν και κινδύνευσε να κυκλωθεί. Κι έτσι συνέχισε τους αγώνες του, μέχρι που ήρθε η ώρα της δικαίωσης για την Κρήτη.
Μετά την αυτονόμηση η πρώτη Κρητική Κυβέρνηση εμπιστεύθηκε στον Κωνσταντίνο Γερακάρη την διεύθυνση εκ περιτροπής των υποκαταστημάτων του Κοινωφελούς Ταμείου Κρήτης, στο Ρέθυμνο, στο Ηράκλειο και στο Βάμο για μια δεκαετία.
Άξιος στην ειρήνη και στον πόλεμο
Όσο άξιος ήταν στον πόλεμο ο Κωνσταντίνος Γερακάρης άλλο τόσο πολύτιμος ήταν και σε καιρούς ειρήνης.
Η έκρηξη του πολέμου το 1912 δεν μπορούσε να τον αφήσει αμέτοχο. Σπεύδει να στείλει εθελοντές δύο από τα παιδιά του που μπορούσαν να κρατήσουν όπλα και σύντομα ακολουθεί και ο ίδιος αφού συνεννοήθηκε με τον Ρώμα με τον οποίο τον συνέδεε θερμή φιλία.
Κατατάσσεται λοιπόν στο Σώμα των Ελλήνων Ερυθροχιτώνων ως ανθυπολοχαγός (αργότερα προήχθη στο πεδίο της μάχης σε υπολοχαγό) και ξεκινά να «παίξει ακόμα μερικές τουφεκιές κατά των Τούρκων» όπως έλεγε ο ίδιος.
Μετά από κόπους αβάσταχτους, και πολεμικές περιπέτειες απερίγραπτες με άτακτους Τούρκους και τακτικό στρατό καταλαμβάνεται με αποφασιστική έφοδο ο Δρίσκος.
Το ηρωικό του τέλος
Ο παλαίμαχος αγωνιστής μόλις αντίκρισε τα Ιωάννινα είπε την ιστορική φράση: «Τι θαύμα είναι τα Γιάννενα. Αξίζει να σκοτωθεί κανείς για να τα πάρει».
Στις 28 Νοεμβρίου 1912, η στρατιά του Τζαβήτ Πασά ενισχυόμενη από τα πυροβολεία της Καστοριάς και του Μπιζανίου επιχειρεί γενική επίθεση κατά του Δρίσκου. Κι εκεί που σαν λιοντάρι μαχόταν ο ατρόμητος Πρινιανός αγωνιστής δέχτηκε μια εχθρική σφαίρα στο μέτωπο κι έπεσε νεκρός.
Έτσι δικαίωσε αυτό που είχε γράψει σε ένα λεύκωμα Κρητών το 1900 «Η ελευθερία είναι υπερτέρα της ζωής κατά την αξίαν».
Ευτυχώς που οι ομοχώριοί του, που έχουν επανειλημμένα αποδείξει την έμπρακτη ευγνωμοσύνη στους ήρωες προγόνους τους, έχουν τοποθετήσει προτομή του Κωνσταντίνου Γερακάρη στο χωριό απέναντι από το σπίτι του.
Στο σπίτι του «Τσαούση»
Μπαίνοντας στον φιλόξενο Πρινέ Μυλοποτάμου, που θαρρείς ότι και οι πέτρες σε καλωσορίζουν, ακριβώς αριστερά, συναντάς ένα σπίτι που ελάχιστοι γνωρίζουν πόσο σημαντική είναι η ιστορία του.
Μια πινακίδα σε προϊδεάζει αναφέροντας ότι το σπίτι καταστράφηκε από τους Ρώσους, λόγω συμμετοχής του ιδιοκτήτη στην επανάσταση του Θερίσου. Στον ίδιο χώρο όμως γράφτηκαν και αργότερα σελίδες δόξας. Ποιος ήταν όμως η ηρωικός αυτός Πρινιανός που έμεινε στην ιστορία;
Ο Νικόλαος Αποστολάκης, γεννήθηκε στον Πρινέ Μυλοποτάμου το 1860. Ήταν παιδί πολυμελούς οικογένειας, αλλά ξεχώριζε από μικρός για τα ιδιαίτερα στοιχεία του χαρακτήρα του. Είχε τόλμη, θάρρος, δύναμη και μια αίσθηση δικαίου που σου προκαλούσε το δέος και τον σεβασμό.
Οι συνθήκες της εποχής τον κράτησαν μακριά από το σχολείο. Ήταν αναλφάβητος, αλλά διέθετε κοφτερό μυαλό και ευθύτατη κρίση. Θεία δώρα μιας γενναιόδωρης φύσης, που φάνηκαν πολυτιμότερα αργότερα. Μπορεί να βοήθησε σ’ αυτό και η εποχή του που μύριζε έντονα μπαρούτι από τις επαναστάσεις και οι άνθρωποι έπρεπε να είναι διπλά προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν τον εχθρό.
Σημασία έχει ότι ο Νικόλαος, αισθανόταν την ανάγκη να βρίσκεται κοντά σε κάθε επιχείρηση ενάντια στον δυνάστη.
Κόντευε τα 20 χρόνια του, όταν άρχισε να κτίζει το σπίτι του, γιατί εκείνα τα χρόνια ήταν απαραίτητη προϋπόθεση να έχει ο νέος μια στέγη έτοιμη για να παντρευτεί. Και γύρω στο 1880 παντρεύτηκε.
Η προσωπική του γνωριμία του με τον Βενιζέλο, δεν ξέρουμε πότε έγινε. Το μόνο που υποθέτουμε είναι ότι θα ήταν πριν από το 1900, γιατί με την ανατολή του νέου χρόνου, ο Αποστολάκης έχει δώσει χέρι για κουμπαριά με τον Εθνάρχη, να βαφτίσει τον γιο του. Οι τόσες υποχρεώσεις όμως του Βενιζέλου δεν του επιτρέπουν να είναι συνεπής και στέλνει στη θέση του τον πρώτο ανιψιό του Γεώργιο Στεφανάκη να βαφτίσει το παιδί.
Ο Στεφανάκης τώρα, δάσκαλος κι επιθεωρητής Δημοτικής Εκπαίδευσης, φανατικός αρχαιολάτρης έδωσε στο αγοράκι το όνομα Μίνωας.
Από κει και πέρα γίνεται πιο στενή η φιλία του Νικολάου με τον Βενιζέλο. Όταν αναλαμβάνει ο Εθνάρχης, Γραμματέας Δικαιοσύνης, διευθυντής του γραφείου του είναι ο Μανόλης Αποστολάκης, πρώτος ανιψιός του ήρωα (και για την ιστορία παππούς της πρώην υπουργού Μιλένας Αποστολάκη).
Όταν ξεκίνησε η διαφωνία του Βενιζέλου με τον πρίγκιπα, για το θέμα της Ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα, ο μεγάλος πολιτικός άρχισε τις επαφές με τους ανθρώπους του για να βγούνε στο βουνό. Η έκρηξη της επανάστασης βρήκε τον Νικόλαο σε αποστολή να παραδώσει για λογαριασμό του Βενιζέλου υλικό στην Τύλισσο σε κάποιο Μπακατούρη. Αμέσως μετά με τον Κυριάκο Μπιράκη βουλευτή της Κρητικής Πολιτείας φεύγει για το Αρκάδι. Εκεί γίνεται ενημέρωση για τις εξελίξεις και το σκοπό να προχωρήσουν όλοι πλάι στον Εθνάρχη, με τον ίδιο στόχο. Να δουν την πολυπόθητη Ένωση.
Γίνεται λειτουργία και δέηση για την επιτυχία του αγώνα και αμέσως μετά αναχωρούν όλοι για τον μεγάλο προορισμό τους με τον ενθουσιασμό πανηγυριωτών. Ήταν τόση η αγάπη και η αφοσίωση στον Εθνάρχη.
Το τίμημα όμως ήταν βαρύ.
Ο «τσαούσης» συνελήφθη και οι Ρώσοι πήγαν και χάλασαν το σπίτι αρχίζοντας από την οροφή.
Η τιμωρία ήταν σκληρή αν φανταστεί κανένας ότι έμεναν στον δρόμο τόσα μικρά παιδιά.
Προσπάθεια δωροδοκίας
Πλησίαζαν τοπικές εκλογές όταν ο Αποστολάκης έλαβε μήνυμα από σπουδαίο παράγοντα του Ρεθύμνου και φίλο του να τον επισκεφθεί. Εκείνος πήγε από περιέργεια. Οι άνθρωποι εκείνης της εποχής, πρέπει να σημειώσουμε, ότι ήξεραν με μοναδικό τρόπο να διαχωρίζουν την πολιτική από τη φιλία. Αυτός που κάλεσε τον «Τσαούση» ήταν στο, ακριβώς, αντίθετο πολιτικό στρατόπεδο, αλλά αυτό δεν εμπόδιζε τη φιλική σχέση των δύο ανδρών.
Μόλις ο παράγοντας Π.Ζ., είδε τον Αποστολάκη, τον καλοδέχτηκε και αμέσως χωρίς περιστροφές του είπε:
«Άκουσε. Θα βγάλεις τον… δήμαρχο και εγώ θα σου κτίσω αμέσως το σπίτι σου από τα θεμέλια».
Μόνο που άκουσε το όνομα γνωστού αντιβενιζελικού ο «Τσαούσης» πετάχτηκε πάνω.
«Και την προσφορά σου δεν δέχομαι του είπε, χωρίς δεύτερη σκέψη και θα βγάλω βενιζελικό δήμαρχο». Το είπε και τo ‘κανε. Έκανε νικηφόρο προεκλογικό αγώνα υπέρ κάποιου Χαλκιαδάκη από τις Μαργαρίτες. Μια ακόμα απόδειξη του κύρους του τόσο στο χωριό όσο και στην ευρύτερη περιοχή.
Η συγκίνηση του εθνάρχη
Σε μια επέτειο του Αρκαδίου, ο Ελευθέριος Βενιζέλος ήρθε να τιμήσει τον εορτασμό με την επίσημη ιδιότητά του πλέον. Από τους τόσους που έσπευσαν να τον καλωσορίσουν ήταν και ο Αποστολάκης. Και συνέβη κάτι ιδιαίτερα σημαντικό και τιμητικό για τον ήρωα του σημερινού μας αφιερώματος.
Προσφώνησε κι αυτόν στην ομιλία του ο Βενιζέλος, αναφέροντας «φίλε πιστέ που ποτέ δεν μου ζήτησες τίποτα» εννοώντας ότι ποτέ ο περήφανος αυτός άνθρωπος δεν ζήτησε ανταλλάγματα για τις θυσίες του.
Για την ιστορία να προσθέσουμε ότι την ίδια περίοδο οι Ρώσοι εκδικήθηκαν κι έναν Μπιράκη, καταστρέφοντας την αποθήκη του σε κτήμα που είχε μεταξύ Μελιδονίου και Εξάντη, επειδή κι αυτός συμμετείχε στην επανάσταση του Θερίσου.
Ο Αποστολάκης, συνέχισε τη ζωή του με το ίδιο πείσμα για την ακεραιότητα της Κρήτης και την αφοσίωση στον Βενιζέλο ακλόνητη.
Όποιος ερχόταν στο χωριό αναζητούσε τον Νικολή «Τσαούση». Παντού έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης.
Ο εγγονός του Νικόλαος Αποστολάκης, θυμάται επί δικτατορίας Μεταξά (μικρό παιδί ήταν τότε) ότι έφθασε στο σπίτι τους ένας φουστανελάς. Και μόλις βρέθηκε μπροστά στον παππού έσκυψε ευλαβικά και του φίλησε το χέρι. Είχε τόσο επιβλητικό παρουσιαστικό ο γέρο «Τσαούσης».
Ο σπουδαίος αυτός άνθρωπος, στάθηκε πάντα κόντρα στο κατεστημένο που πρόδιδε τα δημοκρατικά ιδεώδη. Ακόμα και σε μεγάλη ηλικία, δεν «μαλάκωσε».
Μόλις έπεσαν οι αλεξιπτωτιστές, πήγε ο Μίνωας να ζητήσει την ευχή του. Εκείνος σαν αληθινός Κρητικός τον ευλόγησε και του είπε με έντονη συναισθηματική φόρτιση:
«Άμε παιδί μου στην ευχή μου και να γιαείρεις μωρέ…».
Τα τελευταία λόγια σχεδόν τα κραύγασε για να κρύψει τη συγκίνησή του. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Μίνωας ήταν ο μοναδικός γιος που μπορούσε να στηρίξει τον γέρο πατέρα και την οικογένεια.
Ήταν πατριώτης μέχρι το τέλος ο σπουδαίος αυτός άνθρωπος.
Μια παρόμοια συγκινητική στιγμή έζησαν πατέρας και γιος δυο χρόνια αργότερα.
Ο Νικόλαος Αποστολάκης ήταν άρρωστος βαριά στο κρεβάτι. Δεν μιλούσε καθόλου. Δεν κινιόταν. Από ένστικτο περισσότερο ο γιος του, αν και επικηρυγμένος από τους Γερμανούς, για την αντιστασιακή του δράση, πήγε να τον δει.
Εκείνος, ενώ ήταν εντελώς ακίνητος μέχρι τότε και μόνο το ανασήκωμα της γενειάδας γύρω από το στόμα του, θύμιζε ότι ανάπνεε, σήκωσε το χέρι κάνοντας ένα αδιόρατο νεύμα να πλησιάσει. Κι όταν εκείνος πήγε κοντά σήκωσε τα χέρια τα έβαλε πάνω στο κεφάλι του παιδιού του σαν να του έδινε διπλή ευχή και μόνο τα μάτια του έτρεχαν ασταμάτητα. Χωρίς λυγμό…
Έτσι πέθανε, με αξιοπρέπεια σε μια κρίση της αρρώστιας του από γαστρορραγία όπως αποφάνθηκε ο γιατρός.
Στο σπίτι αυτό που ξανάκτισε μονάχος του ο «Τσαούσης» και μετά τον θάνατό του το 1943, ήταν ανοικτό σε κάθε κυνηγημένο. Εκεί εύρισκαν οι αντάρτες καταφύγιο και μάλιστα χωρίς να ειδοποιήσουν κανένα. Το κλειδί περίμενε πάντα κάθε απρόσκλητο επισκέπτη δίπλα στην πόρτα. Από τον βηματισμό μονάχα καταλάβαινε η νοικοκυρά ότι κάποιοι είχαν μείνει στο σπίτι τη νύχτα και το μόνο που έκανε ήταν να ετοιμάσει από το «βρισκούμενο» για να τους περιποιηθεί. Από τους πιο τακτικούς επισκέπτες, λόγω συνεχών επικίνδυνων αποστολών, ο γιατρός Γιώργης Αγγελιδάκης, που όλη η περιοχή τιμά ιδιαίτερα και για την αντιστασιακή του δράση. Ο Αγγελιδάκης ήταν από τους πιο στενούς φίλους του Μίνωα. Ήταν επίσης ο Μαθιουδάκης, ο Ξεξάκης, ο Ζουρίδης ο Μάρκος, ο Αεράκης, ο Κλιάνης (κουμπάρος) γραμματέας του ΕΑΜ στο Ρέθυμνο και πολλοί άλλοι. Οι ανάγκες των ανταρτών που είχαν καταφύγει στις Αραβάνες για ανεφοδιασμό τους έφερνε συνέχεια εκεί. Και ποτέ η πόρτα δεν ήταν κλειστή. Αυτό βέβαια συνέβαινε σε όλο το χωριό, γιατί κάθε αντάρτης στον Πρινέ ένοιωθε απόλυτα προστατευμένος. Κι ας ήταν και δυο τρεις εθνικιστές στο χωριό. Κανένας δεν πρόδιδε ούτε και τα χρόνια τα πέτρινα, στην έξαρση του εμφυλίου.
Αυτό το σπίτι με την τεράστια ιστορία περιμένει να το προσέξετε φθάνοντας στην Αρχαία Ελεύθερνα. Θα σας θυμίσει ταραγμένες εποχές και θα γίνει αφορμή αναφοράς στο ήθος και την αξιοπρέπεια του ήρωα που το έκτισε. Του περίφημου Νικολάου Αποστολάκη που έβαζε το χρέος και το φιλότιμο πάνω και από την άνεση των παιδιών του. Αρκεί να περπατούν πάντα με το κεφάλι ψηλά. Κι αυτοί και τα παιδόγγονά τους. Μια παράδοση που συνεχίζουν επάξια και οι απόγονοι…
Το αφιέρωμα συνεχίζεται …
