Την ώρα που χιλιάδες μαθητές παραμένουν χωρίς εκπαιδευτικούς, με Τμήματα Ένταξης κλειστά και Ολοήμερα που υπολειτουργούν ή δεν έχουν καν ξεκινήσει, το Υπουργείο Παιδείας επιλέγει να διαθέσει σχεδόν δύο εκατομμύρια ευρώ για τη δημιουργία λαχανόκηπων στις σχολικές αυλές.
Μια ακόμη επικοινωνιακή πρωτοβουλία βιτρίνας, που αποκαλύπτει την απόσταση ανάμεσα στις πραγματικές ανάγκες της εκπαίδευσης και την πολιτική εντυπώσεων που ακολουθεί η κυβέρνηση.
Δάσκαλοι λείπουν – παρτέρια ανθίζουν
Με απόφαση του Υπουργείου Παιδείας προκηρύσσεται ανοικτός διεθνής διαγωνισμός ύψους 1.998.538 ευρώ για την προμήθεια εξοπλισμού… λαχανόκηπων στα σχολεία.
Εντυπωσιακό ποσό. Εντυπωσιακή προτεραιότητα.
Την ώρα που το Δημόσιο Σχολείο στενάζει, το Υπουργείο επιλέγει να «φυτέψει» εικόνες αντί για λύσεις.
Ένα σχολείο που υπολειτουργεί
Βρισκόμαστε στα τέλη Οκτωβρίου και η εικόνα της εκπαίδευσης θυμίζει περισσότερο πεδίο εγκατάλειψης παρά ζωντανή κοινότητα γνώσης.
Χιλιάδες κενά παραμένουν ακάλυπτα. Τα Τμήματα Ένταξης υπολειτουργούν ή δεν έχουν καν ξεκινήσει.
Παιδιά με αναπηρίες και μαθησιακές δυσκολίες μένουν χωρίς παράλληλη στήριξη.
Μαθητές δεν διδάσκονται Γυμναστική, Αγγλικά ή άλλες ξένες γλώσσες, καθώς λείπουν οι ειδικότητες.
Το Ολοήμερο πρόγραμμα σε πολλές περιοχές υπολειτουργεί ή δεν έχει ξεκινήσει, αφήνοντας γονείς εργαζόμενους σε απόγνωση.
Την ίδια στιγμή, οι εκπαιδευτικοί — εξουθενωμένοι — προσπαθούν να σταθούν όρθιοι μέσα σε τμήματα των 25 και 27 μαθητών, ενώ τα σχολεία λειτουργούν με περικομμένες επιχορηγήσεις.
Πολλοί γονείς καλούνται να πληρώσουν από την τσέπη τους τα αυτονόητα.
Το όραμα των μαρουλιών
Κι όμως, μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, το Υπουργείο βρίσκει σχεδόν δύο εκατομμύρια ευρώ για να… φυτέψει μαρούλια στις αυλές.
Φαίνεται πως το όραμα για τη δημόσια εκπαίδευση χωράει πιο εύκολα σε ένα παρτέρι παρά σε μια τάξη με δάσκαλο.
Η φωτογραφία του δελτίου Τύπου έχει μεγαλύτερη αξία από τη ζωντανή τάξη της γνώσης.
Οι φιέστες και τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα είναι πιο «βολικά» από τις προσλήψεις και τη στήριξη της εκπαιδευτικής κοινότητας.
Όταν η υποκρισία γίνεται πολιτική
Η κυβέρνηση και το Υπουργείο Παιδείας αντιμετωπίζουν τη δημόσια εκπαίδευση όχι ως χώρο μόρφωσης, πολιτισμού και ισότητας, αλλά ως σκηνικό προβολής.
Αντί να επενδύουν στη γνώση, στις τέχνες, στη μουσική, στην παιδαγωγική πράξη, επενδύουν στην εικονική πραγματικότητα της βιτρίνας.
Το δημόσιο χρήμα κατασπαταλάται σε “έργα βιτρίνας”, ενώ τα σχολεία παλεύουν χωρίς προσωπικό, χωρίς πόρους, χωρίς προοπτική.
Το Δημόσιο Σχολείο δεν χρειάζεται άλλο επικοινωνιακό λίπασμα.
Η πραγματική καλλιέργεια
Αυτό που χρειάζεται το σχολείο είναι εκπαιδευτικοί, ειδικότητες, δημοκρατία, πολιτισμός και παιδαγωγικό έργο με ουσία.
Η πραγματική καλλιέργεια στα σχολεία είναι η καλλιέργεια του νου και της ψυχής των παιδιών — όχι οι επιδοτούμενες γλάστρες της υποκρισίας.
Το σχολείο δεν είναι θερμοκήπιο
Ίσως, τελικά, το πρόβλημα δεν είναι ότι το Υπουργείο Παιδείας θέλει να φτιάξει λαχανόκηπους.
Είναι ότι δεν φαίνεται να καταλαβαίνει τι ακριβώς πρέπει να καλλιεργηθεί.
Γιατί το σχολείο δεν είναι θερμοκήπιο.
Είναι το πιο ζωντανό εργαστήριο δημοκρατίας και γνώσης που διαθέτει μια κοινωνία.
Κι αν κάτι χρειάζεται φροντίδα και φως, δεν είναι τα μαρούλια και τα λογής λογής ζαρζαβατικά — είναι τα παιδιά, οι δάσκαλοι και το ίδιο το μέλλον μας.
